Google PlusFacebookTwitter

Έξω από το μουσείο

on Νοέ 19, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

Έξω από το μουσείο Σηκώθηκα από το κρεβάτι, έβγαλα τις πιτζάμες μου και ντύθηκα. Φόρμες, μπουφάν κι ένα παλιό ζευγάρι αθλητικά. Άνοιξα την πόρτα και έφυγα. Κατευθύνθηκα όλο εύθεια. Με σκυμμένο το κεφάλι προχωρούσα μέσα στη νύχτα. Φόρεσα την κουκούλα και τυλίχτηκα ακόμα περισσότερο με το κασκόλ. Η μάσκα θόλωνε τα γυαλιά μου και έτσι την κατέβασα κάτω από τη μύτη. Είχα φτάσει σχεδόν έξω από το μουσείο. Εκεί στα σκαλιά καθόταν ένας άντρας. Μικροκαμωμένος, αδύνατος με τζιν και μαύρο μπουφάν. Τα μαλλιά του ήταν μακριά κι αχτένιστα. Λεπτές τρίχες κάλυπταν το πρόσωπό του. Νωπές από τις σταγόνες της βροχής και την υγρασία. Ίσως να είχε αρκετή ώρα εκεί ή ίσως να είχε μόλις φτάσει. Φαινόταν ανήσυχος. -Μήπως έχεις ένα τσιγάρο; με ρωτάει. -Ναι, μισό. Έβγαλα από τον έναν ώμο το μικρό μου φουξ σακίδιο, το έφερα μπροστά, άνοιξα το φερμουάρ κι άρχισα να ψάχνω για το πακέτο με τα τσιγάρα. Όταν το...

Together, τχ. 47ο, Η Ελένη και…η απαγόρευση της κυκλοφορίας

on Νοέ 10, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

Η Ελένη και…η απαγόρευση της κυκλοφορίας   Περπατάω νύχτα. Το ρολόι δείχνει μιάμιση. Μέσα στο μπουφάν μου και κάτω από το πουλόβερ έχω ένα βιβλίο. Αδιάβαστο. Ένας αστυνομικός με σταματάει. -Πού πάτε τέτοια ώρα; -Στη βιβλιοθήκη! -Το ξέρετε ότι δεν πρέπει να κυκλοφορείτε τέτοια ώρα; -Το ξέρω! -Και λοιπόν; Θα φταίω εγώ αν… -Θέλω να διαβάσω ένα βιβλίο. -Και στο σπίτι σας δεν μπορείτε; -Δεν μπορώ. -Γιατί δεν μπορείτε; -Γιατί νιώθω τα ντουβάρια να μετακινούνται και να θέλουν να με κλείσουν ανάμεσά τους. -Είστε κλειστοφοβική; -Όχι, παρορμητική! Όταν μου έρχεται μία ιδέα, θέλω να δω αν εφαρμόζεται. -Και το κόστος; Δεν σας ενδιαφέρει το κόστος; -Σίγουρα, ναι! Αλλά, δεν τα σκέφτηκα όλα αυτά προτού σας συναντήσω. -Η βιβλιοθήκη έτσι κι αλλιώς είναι κλειστή. -Μα απ΄ έξω θα καθόμουν… Και εκεί κάτω από το μισό φεγγάρι έξω από τη βιβλιοθήκη, έβγαλα το βιβλίο που έκρυβα. -Να αυτό θέλω να...

μία και τέταρτο

on Νοέ 4, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

μία και τέταρτο 23 Οκτωβρίου 2020 Τοπικό lockdown Τοπικό lockdown. Λίγο μετά τις εννιάμιση το βράδυ. Βρίσκω ένα στενό αρκετά σκοτεινό κι ανάβω ένα τσιγάρο. -Ελένη! Τι κάνεις; Βλέπω μια κοπέλα να περνάει δίπλα μου. Ντυμένη σκουρόχρωμα και με τη μάσκα δεν καταλαβαίνω ποια είναι. Ωστόσο, χαιρετάω. -Καλά είμαι, εσύ; -Δεν με κατάλαβες, ε; -Να σου πω την αλήθεια έτσι όπως είναι σκοτεινά εδώ δεν σε κατάλαβα. Βγάζει τη μάσκα… -Έλα ρε, συ! Και με πιάνουν τα γέλια. Η Ε. απ΄ τις «μέρες καραντίνας». -Τριγυρνούσα ψάχνοντας παρέα για τσιγάρο. Κι αμέσως το ανάβει. Έτοιμο το ‘χε στο χέρι. -Τι θα κάνεις μετά; με ρωτάει. -Θα πάω σπίτι. Να τολμήσω να ρωτήσω τι θα κάνεις εσύ; -Μην ρωτάς! Μια από τα ίδια… Και πιάνουμε κουβέντα. Για την καραντίνα, το επιλεκτικό κλείσιμο, τον ιό, τις μάσκες και τα αντισηπτικά, τη δουλειά, τα σπίτια, τους γονείς, τα ντουβάρια, που τελικά τόσο αγαπάμε. Τα είπαμε όλα και τα...

Οι πρώτες εφτά οχτώ μέρες

on Οκτ 23, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

Οι πρώτες εφτά οχτώ μέρες   μέρες καραντίνας 2   15 Οκτωβρίου 2020 Αν είχα μια επιθυμία για σήμερα, θα ήταν να μείνω κολλημένη σε έναν καναπέ, να βλέπω ένα δέντρο με τα φθινοπωρινά του και η κούπα του καφέ να αχνίζει για ώρα πολλή. Και αυτός ο μουντός ουρανός πόσο ταιριάζει με τη διάθεσή μου, δεν λέγεται. Και όμως, η ώρα περνάει και ο χρόνος κυλάει σαν μια δοκιμασία. Αλλού το σώμα, αλλού ο νους. Έτσι είναι οι καθημερινές.   16 Οκτωβρίου 2020 Σχεδόν πολύ κοντά στο να πραγματοποιηθεί η επιθυμία μου. Η Κοζάνη σε lockdown. Εγώ στη δουλειά και να παλεύω να προλάβω. Ξύπνημα, συγύρισμα, καφεδάκι, ντουζ, ντύσιμο, τάπερ, κινητό, τσάντα, κλειδιά και πρώτη μέρα έξω από το σπίτι. Άφιξη στη 13:30, αποχώρηση στις 21:30. Και έπειτα, μια απόπειρα για κοινωνική-προσωπική ζωή.   17 Οκτωβρίου 2020 Ήλπιζα να ρθει ο Χαρδαλιάς και να με πιάσει προσωπικά και να μου πει: Ελένη, κάτσε μέσα....

Together, τχ. 46, Η Ελένη και…Φθινοπωρινές και άλλες ιστορίες!

on Σεπ 29, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

Together, τχ. 46, Η Ελένη και…Φθινοπωρινές και άλλες ιστορίες!     Φθινόπωρο εσύ μέσα στα φύλλα τα ξερά αγέρας περνά εκεί στο μπάλωμα με σπάγγο που ‘χεις στην καρδιά κι αν τραβήξεις την άκρη του -που τόσο βιαστικά εκόπη- θα ακούσεις μια φωνή βαθιά, πικρή λες και βγαίνει μες από τη γη να λέει: εσύ το άφησες να γίνει στον πόλεμο που μονάχη σου στάλθηκες σαν λάφυρο με δείχνεις κι ύστερα οι άλλες γλώσσες περνάνε από πάνω μου -το φχαριστιέσαι- τάχα να με κλείσουν τέτοια είσαι να το θυμάσαι• τίποτα δεν κλείνει τα άλλα έκλεισαν; μπαγκάζια όλα πόσο σ΄ αρέσουν τα μπαγκάζια τα περιφέρεις εδώ κι εκεί ιστορίες να αφηγείσαι μήπως τάχα μου αυτό δεν κυνηγάς φθινοπωρινές κι άλλες ιστορίες; Αλλά ο σπάγγος ποτέ δεν ετραβήχθη -γιατί άλλωστε; Ο χρόνος έχει καλύτερα τραβήγματα.   Ελένη...

Το μάνταλα

on Σεπ 12, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

  Το μάνταλα   Κι ήτανε Τρίτη όταν με πήρε η φίλη μου η Βίκυ τηλέφωνο και με ρώτησε αν θέλω να γίνω πειραματόζωο. Προφανώς και ναι, της απάντησα. Κι έτσι λίγο μετά τις 8 βρέθηκα σπίτι της. Εκεί με περίμεναν η θεία της και μία άλλη Γερμανίδα ψυχολόγος η Ολιάνα-αν θυμάμαι καλά-ειδική σε μια τεχνική που λέγεται GIM. Η συνεδρία μου ανακοίνωσαν θα γίνει στα Αγγλικά. Αφού με ρώτησαν ποιο θέμα με απασχολεί και τις είπα ότι όλη την ώρα σκέφτομαι τη δουλειά μου,τα εργαστήριά μου και πότε θα τελειώσω το Διδακτορικό, μου ζήτησαν να ξαπλώσω στον καναπέ. Και λίγο πριν ξαπλώσω πρόσθεσα και ένα ακόμη βασικό θέμα που με απασχολεί. Η Κοζάνη δεν έχει θάλασσα! Τότε μου ζήτησαν να φανταστώ ότι είμαι σε ένα πλοίο. Τις είπα, αν γίνεται να κολυμπάω και όχι να είμαι σε ένα πλοίο. Το δέχτηκαν. Έπειτα, μου έβαλαν να ακούσω μια μουσική με βιολιά και να φανταστώ ότι είμαι κάπου στη θάλασσα και ότι έχει...