Google PlusFacebookTwitter

Το μάνταλα

on Σεπ 12, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

  Το μάνταλα   Κι ήτανε Τρίτη όταν με πήρε η φίλη μου η Βίκυ τηλέφωνο και με ρώτησε αν θέλω να γίνω πειραματόζωο. Προφανώς και ναι, της απάντησα. Κι έτσι λίγο μετά τις 8 βρέθηκα σπίτι της. Εκεί με περίμεναν η θεία της και μία άλλη Γερμανίδα ψυχολόγος η Ολιάνα-αν θυμάμαι καλά-ειδική σε μια τεχνική που λέγεται GIM. Η συνεδρία μου ανακοίνωσαν θα γίνει στα Αγγλικά. Αφού με ρώτησαν ποιο θέμα με απασχολεί και τις είπα ότι όλη την ώρα σκέφτομαι τη δουλειά μου,τα εργαστήριά μου και πότε θα τελειώσω το Διδακτορικό, μου ζήτησαν να ξαπλώσω στον καναπέ. Και λίγο πριν ξαπλώσω πρόσθεσα και ένα ακόμη βασικό θέμα που με απασχολεί. Η Κοζάνη δεν έχει θάλασσα! Τότε μου ζήτησαν να φανταστώ ότι είμαι σε ένα πλοίο. Τις είπα, αν γίνεται να κολυμπάω και όχι να είμαι σε ένα πλοίο. Το δέχτηκαν. Έπειτα, μου έβαλαν να ακούσω μια μουσική με βιολιά και να φανταστώ ότι είμαι κάπου στη θάλασσα και ότι έχει...

Όταν ραγίσει

on Σεπ 10, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

Όταν ραγίσει Και ‘κει που καθόμασταν χθες με την αδερφή μου στο μπαλκόνι και είχαμε βάλει τα πόδια μας πάνω στα κάγκελα, σκύβω μια φορά σαν διάταση, σχεδόν φτάνω να ακουμπήσω το σαγόνι στα γόνατα, και βλέπω μερικές ρωγμές στα νυχιά, λες και έχουν σχιστεί ντουβάρια μετά από κάποιον σεισμό. -Ρε συ, της κάνω, τι λες να είναι; -Για να δω… -Λες να έσπασε η όζα; -Χμμ, η εμπειρία μου λέει ότι ράγισαν τα νύχια! -Γίνεται; -Εμ, πώς δεν γίνεται; -Αφού είναι ημιμόνιμα; -Και τι πάει να πει αυτό; -Ότι είναι ψημένα και δεν σπάνε; -Κόψε τις μαλακίες, μια χαρά γίνεται. -Ωχ, δηλαδή τώρα θα είμαι με μισά νύχια ποδιών; Και θα φαίνεται το κρέας; -Πού τα χτύπησες; -Δεν ξέρω, δεν κατάλαβα κάτι. -Κατάλαβες, δεν κατάλαβες, σπασμένα είναι. Στο λέω εγώ. -Και τι θα κάνω τώρα; -Κάτι θα στα κάνουν Και μου τα έκαναν. Μου τα κόλλησαν με κόλλα και από πάνω έβαλαν καικαι όζα και γραμμή. Και μου τα έψησαν....

Together, τχ. 45, Η Ελένη και…της Κρήτης το φαΐ

on Αυγ 15, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

Η Ελένη και…της Κρήτης το φαΐ   Πρώτο βράδυ στα Χανιά και πάμε σε μια ψησταριά. Πείνα μεγάλη μας έδερνε. Μας υποδέχονται με μια τσικουδιά και με μια σαλάτα με λάδι και φρέσκια ρίγανη. Μας προσφέρουν και ζεστό ψωμί. Κι αρχίζουμε τις βούτες. Ύστερα έρχεται το παλικάρι κι ο κατάλογος. -Παρακαλώ! Να σας πω ότι για πιάτο ημέρας έχουμε κατσικάκι με σταμναγκάθι και κεμπάπ. -Το κατσικάκι με το σταμναγκάθι σίγουρα και την κρητική σαλάτα και τη γραβιέρα με το μέλι και το σουσάμι και τα καλιτσούνια και τις πατάτες με τα τηγανητά αυγά και το απάκι και το γαμοπίλαφο και τις κρητικές μπύρες, τις λύρες. -Είναι πολλά! Θα τα καταφέρετε όλα αυτά; -Θα τα καταφέρουμε. -Εγώ σας προειδοποίησα…. Κι άρχισαν να καταφθάνουν πιάτα, πιατέλες γαβάθες.  Αναστενάζαμε, μα κάτω δεν το βάζαμε. Όταν πια είδαμε κι απόειδαμε, αφήσαμε τα πιρούνια και ζητήσαμε το γλέντι το κρητικό. -Έχει χώρο μέσα; ρωτήσαμε το...

Τέσσερις ιστορίες από και μετά τη δουλειά

on Ιούλ 23, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

Τέσσερις ιστορίες από και μετά τη δουλειά!     Το τάπερ με τις φακές   Στην καραβάνα-δώρο παλιού μου μαθητή, αλήθεια μεγάλωσε τόσο;- έβαλα φακές για να φάω το μεσημέρι. Πήρα κι ένα αγγουράκι, μια μπανάνα και δύο φέτες μαύρο ψωμί. Πρέπει να μην την κούμπωσα καλά κι έτσι όπως την έβαλα στην πάνινη και οικολογική τσάντα, άνοιξε και χύθηκε όλο το ζουμί. Διέσχισα όλη την πλατεία μέχρι τα Αλώνια με την καραβάνα στο χέρι και τα ζουμιά να ξετρέχουν. Όταν έφτασα στο ΚΔΑΠ σχεδόν ούτε γεια δεν είπα στις συναδέλφους και το αφεντικό. Έτρεξα κατευθείαν στην κουζίνα. Ευτυχώς, δεν λερώθηκα γιατί είχα και μια πουά διάθεση και θα ήταν πολύ κρίμα, αν όλο μου το στιλ χαλούσε. Πώς θα έβγαζα τη μέρα! Και πραγματικά όλες που δουλεύουμε εκεί κουβαλάμε φαγητά σε ταπεράκι. Φασολάκια, κριθαράκι, κοτόπουλο, τονοσαλάτα, μακαρόνια με κιμά… Έτσι και μπει κάποιος στην κουζίνα θα πει: -Ταβέρνα το...

Ένα κορίτσι στα καράβια

on Ιούλ 18, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

Ένα κορίτσι στα καράβια   Πάντα στο μυαλό και την καρδιά μου κουβαλώ τη θάλασσα. Και μετά από αυτήν την ιστορία θα την κουβαλώ και λιγάκι αλλιώς. Σε κάποιο από τα μικρά ταξίδια μου μια κοπέλα ήρθε κι έκατσε δίπλα μου. Είχε αγοράσει πατατάκια και το πρώτο πράγμα που έκανε, αντί να ανοίξει τη σακούλα, ήταν να δει την ημερομηνία λήξης. Απ΄ αυτό πιάσαμε κουβέντα. -Εγώ μόνο τα γάλατα και τα γιαούρτια κοιτάω συνήθως… -Ξέρεις εγώ με πατατάκια κυρίως τρέφομαι. Κι αυτά εδώ είναι ληγμένα! -Σου αρέσουν τόσο πολύ; -Όχι, τα συνήθισα. Δουλεύω στα καράβια. Τους μήνες που είμαι στη θάλασσα τρέφομαι πολύ ανθυγιεινά. -Στα καράβια; – Ναι, στα καράβια. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα πολύ μικρό χωριό. Με έπνιγε. Έδωσα Πανελλήνιες. Δήλωσα μόνο τη Σχολή Πλοιάρχων. Ήθελα να βγάζω τα δικά μου λεφτά και να ταξιδεύω. Οι γονείς και τα αδέρφια μου ασχολούνται με τη γη. Είναι αγρότες. Δεν έχουν φύγει ποτέ απ’...

Together, τχ. 44, Η Ελένη και..το πάρτι έκπληξη!

on Ιούλ 18, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

Η Ελένη και..το πάρτι έκπληξη! Μια μέρα με πρόσθεσαν σε μια ομαδική συζήτηση στο messenger που το όνομά της ήταν Kelly’s B-Day. Για πολλές μέρες χτυπούσε με αυτόν τον χαρακτηριστικό ήχο· κλιγκ κλιγκ. Είχα καταλάβει- έτσι πάνω πάνω -ότι θα γινόταν ένα μεθεόρτιο πάρτι για τα γενέθλια της Κέλλυς κάπου στον Κρόκο. Επειδή δεν είχα και πολύ χρόνο εκείνες τις μέρες να διαβάσω τα μηνύματα που ερχόντουσαν, παίρνω τηλέφωνο απ’ όλα τα μέλη της συζήτησης την Κέλλυ. Ξεκινάω με Χρόνια Πολλά και πάλι και τέτοια. Εκείνη με ευχαριστεί και μου λέει πως είναι στο κρεοπωλείο. Λέμε κι άλλα διάφορα και πάνω στην κουβέντα και λίγο πριν κλείσουμε της λέω: -Το Σάββατο που θα πάμε στον Κρόκο, πού ακριβώς θα πάμε; Δεν κατάλαβα… -Ποιον Κρόκο, καλέ; -Τι δεν θα πάμε στον Κρόκο; -Δεν θα κάνεις τα γενέθλιά σου στον Κρόκο; -Τα γενέθλιά μου τα έκανα σε ένα τατουατζίδικο. Πήγα και χτύπησα ένα καινούριο κι απ΄ τον πόνο...