Google PlusFacebookTwitter

μέρες καραντίνας

on Μαΐ 27, 2020 in e-books | 0 comments

22/04/2020 Τεσσαρακοστή τρίτη μέρα στο σπίτι.   Αν το ήξερα, θα είχα φορέσει αυτά που κρατούσα στην ντουλάπα με το καρτελάκι θα είχα πει αυτά που ήθελα να πω θα είχα βγει για φαγητό θα είχα πιει ένα μπουκάλι κόκκινο ξηρό κρασί θα είχα πηδηχτεί στην τουαλέτα σαν να μην υπήρχε αύριο Αν το ήξερα, θα είχα ζήσει μια μέρα, όπως την ήθελα.       Δείτε το εδώ:       ή κατεβάστε το pdf Ελένη Γκόρα-μέρες καραντίνας   Το διαβάζω με ενδιαφέρον. Αλέξανδρος Ακριτόπουλος, Καθηγητής Ελληνικής Λογοτεχνίας με έμφαση στην Παιδική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας.   Η σωματοποίηση του διδακτορικού μιας αριστερόχειρα που κάθεται στραβά και έχει όλη την ώρα τα μάτια καρφωμένα στο λάπτοπ και στα αρχαία γαλλικά του Rabelais… Λοιπόν, δεν έχει σημασία πια επειδή, διαβάζοντας τις “Μέρες Καραντίνας” της παιδικής μου φίλης Ελένη Γκόρα που...

μετά την καραντίνα

on Μαΐ 25, 2020 in ανακοινώσεις | 0 comments

Χαρούμενες μέρες και πάλι πίσω Ήλιος, αεράκι και Θερμαϊκός Καφέδες και μπύρες στο χέρι Όχι, πολλή κίνηση Πάντα η ίδια βρομιά Να θέλω να πλένομαι συνέχεια – δικό μου αυτό στη συμ και στην πρωτεύουσα Δοκίμασα και bao bun Κρίμα που έφαγα μόνο ένα Άνοιξη προς Καλοκαίρι Μετά την καραντίνα Συναντήσεις Μικρές αποδράσεις Με φίλες Να ακούν sin boy Δεν ξέρω τι είναι ποπ Δεν ξέρω τι είναι τραπ Δεν ξέρω τι τραβάνε τα 20, τα 30, τα 40       Ελένη...

Τις θερμίδες συνεχώς μετρώ

on Μαΐ 19, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

  Ωιμέ! Και καθώς γίνεται μια πήχτρα έξω, μια ατέλειωτη και πολυπληθής πασαρέλα, έβγαλα τα κολάν και τα φαρδιά και φόρεσα τα τζιν. Με πίκρα συνειδητοποίησα πόσες σοκολάτες και αχ, με τι γλύκα -ανοήτως και αμετακλήτως- έφαγα μέσα στην καραντίνα. Με τον θερμιδομετρητή στο κινητό -συνέβη και αυτό- τις θερμίδες συνεχώς μετρώ. Και είναι εντελώς τρομακτικό να τις υπερβώ. Το πράσινο το τικ αναζητώ και στη συμβουλή αυτή χαμογελώ· Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα, μην τα παρατήσεις με το καλημέρα! Μα αν σαν τη Ρώμη γίνω μετά τι θα απογίνω;   Εντωμεταξύ, αν μου λέει ότι θα γίνω σαν τη Ρώμη, μήπως υπονοεί ότι θα βάλω, αντί να χάσω;     Ελένη...

Η Δροσοσταλίδα

on Μαΐ 7, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Κάποτε σε ένα μικρό χωριό ζούσε η Δροσοσταλίδα. Ήταν ένα ξωτικό που διέφερε από τα άλλα. Δεν είχε φτερά και δεν είχε πεταχτά αυτιά. Είχε όμως, μια δύναμη που μόνο ο Σπιρτούλης ήξερε. Ο Σπιρτούλης ήταν ένα γρήγορο φτερό που την πήγαινε βόλτα επειδή η ίδια δεν είχε φτερά. Μαζί κάνανε τα πιο τρελά και ανάποδα πράγματα. Τρώγαν ανάποδα, έπιναν μαγικό νέκταρ αντί για νερό, χόρευαν σε κατακόρυφο αντί χέρι χέρι, δεν έλεγαν μυστικά αλλά αστικύμ, δεν κολυμπούσαν στη θάλασσα, αλλά στα βουνό. Ήταν με λίγα λόγια αχώριστοι. Κανένας δεν μπορούσε να τους χωρίσει. Πολλοί τους έλεγαν ανάποδους και τρελούς όμως, αυτοί συνέχιζαν να περνάνε ωραία. Μέχρι που ο Σπιρτούλης δεν ήθελε να κάνει πια άλλες τρελές και ανάποδα πράγματα μαζί με τη Δροσοσταλίδα. Έτσι, που η Δροσοσταλίδα έγινε μια κακιά μάγισσα με το όνομα η ασταμάτητη Βροχή.         Έμιλυ...

Αρχές Μαΐου

on Μαΐ 4, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

01/05/2020 Πεντηκοστή δεύτερη μέρα σπίτι. Πρωτομαγιά στο σπίτι, και ‘γω αμετάκλητη στο πρόγραμμά μου. Απεργοσπάστης στον ίδιο μου τον εαυτό μου. Το μόνο δώρο μια βόλτα μέχρι τον Ξενία. Ο Ξενίας ήταν κάποτε το πιο όμορφο ξενοδοχείο της πόλης, το πιο ωραίο καφέ. Τώρα στέκει μόνο το κουφάρι του για να θυμίζει τις σοκολάτες βιενουά και τις κομπόστες ροδάκινο, το χυμό και το τοστ ανάμεικτο, τη βαλσαμωμένη αλεπού στις έσω σκάλες, τις κουκουνάρες στις έξω, τα χιόνια και τον ήλιο στο παράθυρο. Μέσα στο κουφάρι του σήμερα ακούγονταν δυνατές φωνές. Τόσες που άλλη φορά δεν είχα ακούσει. Μόνο κάτι ψιθυρίσματα βραδινά-δεν ξέρω. Και η στέγη γεμάτη κρεμάμενα πόδια ήταν. Οχτώ, δέκα, δώδεκα, μπορεί και παραπάνω. Γύρω γύρω τα σπαθάκια είχαν ήδη φυτρώσει. Κυρίως άσπρα. Χρόνια πιο πριν φύτρωναν και μοβ, πολλά μοβ. Στη γιορτή μου πήγαινα και μάζευα μια αγκαλιά από δαύτα. Γέμιζα τα βάζα του σπιτιού κι...