Google PlusFacebookTwitter

Το μάνταλα

on Σεπ 12, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

  Το μάνταλα   Κι ήτανε Τρίτη όταν με πήρε η φίλη μου η Βίκυ τηλέφωνο και με ρώτησε αν θέλω να γίνω πειραματόζωο. Προφανώς και ναι, της απάντησα. Κι έτσι λίγο μετά τις 8 βρέθηκα σπίτι της. Εκεί με περίμεναν η θεία της και μία άλλη Γερμανίδα ψυχολόγος η Ολιάνα-αν θυμάμαι καλά-ειδική σε μια τεχνική που λέγεται GIM. Η συνεδρία μου ανακοίνωσαν θα γίνει στα Αγγλικά. Αφού με ρώτησαν ποιο θέμα με απασχολεί και τις είπα ότι όλη την ώρα σκέφτομαι τη δουλειά μου,τα εργαστήριά μου και πότε θα τελειώσω το Διδακτορικό, μου ζήτησαν να ξαπλώσω στον καναπέ. Και λίγο πριν ξαπλώσω πρόσθεσα και ένα ακόμη βασικό θέμα που με απασχολεί. Η Κοζάνη δεν έχει θάλασσα! Τότε μου ζήτησαν να φανταστώ ότι είμαι σε ένα πλοίο. Τις είπα, αν γίνεται να κολυμπάω και όχι να είμαι σε ένα πλοίο. Το δέχτηκαν. Έπειτα, μου έβαλαν να ακούσω μια μουσική με βιολιά και να φανταστώ ότι είμαι κάπου στη θάλασσα και ότι έχει...

Όταν ραγίσει

on Σεπ 10, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

Όταν ραγίσει Και ‘κει που καθόμασταν χθες με την αδερφή μου στο μπαλκόνι και είχαμε βάλει τα πόδια μας πάνω στα κάγκελα, σκύβω μια φορά σαν διάταση, σχεδόν φτάνω να ακουμπήσω το σαγόνι στα γόνατα, και βλέπω μερικές ρωγμές στα νυχιά, λες και έχουν σχιστεί ντουβάρια μετά από κάποιον σεισμό. -Ρε συ, της κάνω, τι λες να είναι; -Για να δω… -Λες να έσπασε η όζα; -Χμμ, η εμπειρία μου λέει ότι ράγισαν τα νύχια! -Γίνεται; -Εμ, πώς δεν γίνεται; -Αφού είναι ημιμόνιμα; -Και τι πάει να πει αυτό; -Ότι είναι ψημένα και δεν σπάνε; -Κόψε τις μαλακίες, μια χαρά γίνεται. -Ωχ, δηλαδή τώρα θα είμαι με μισά νύχια ποδιών; Και θα φαίνεται το κρέας; -Πού τα χτύπησες; -Δεν ξέρω, δεν κατάλαβα κάτι. -Κατάλαβες, δεν κατάλαβες, σπασμένα είναι. Στο λέω εγώ. -Και τι θα κάνω τώρα; -Κάτι θα στα κάνουν Και μου τα έκαναν. Μου τα κόλλησαν με κόλλα και από πάνω έβαλαν καικαι όζα και γραμμή. Και μου τα έψησαν....

Θάλλαζες

on Αυγ 30, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Θάλλαζες   Αύγουστος 2020   Κάθε φορά της φεύγω για πολύ αντίο της φωνάζω, θα κάνω καιρό μα θα γυρίσω.   Προσπαθεί να με βυθίσει καθώς χάνομαι ξέρει να με πλανεύει, με γιατρεύει δεν με λυπάται.   Λίγα λεπτά εκεί που σκάει το κύμα με την αρμύρα να κάνει τη δουλειά λυαίνει τις πληγές!   Την πληρώνω με το σώμα μου διαρκώς μα ούτε μια φορά δεν ζήτησε αντάλλαγμα μοιάζει με την αγάπη;   Κι όπως αγκιστρωμένη καιρό τώρα με αυτά τα νησιά που τα ονόμασα αγάπες πικραίνω και φωνάζω στους βράχους μου   θάλλασες δάκρυα και άνεμοι καρτερικοί για να με πείσουν πως δεν θάλλαζες… Λίγο ακόμη και θα γύριζες…   Να ίσα που το προφταίνουμε το άλλο καλοκαίρι Ίσα που παίρνουμε άνασα, μπλε ανάσα.         Αθηνά...

Ορίζοντας ηρεμίας

on Αυγ 30, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Ορίζοντας ηρεμίας   Αύγουστος 2020 Ποια είμαι; Τι συνέβη; Τι έφταιξα; Τι έδωσα; Τα βράδια; Τα φιλιά; Τα νησιά;   Ξυπνάω πάντα σε αυτό το σημείο Εσύ, εγώ και πάλι εσύ και πάλι εγώ Ανάσες βαριές, σώματα εξαντλημένα   Τότε φτιάχνω τον μπλε ορίζοντα ηρεμίας Στον κήπο του μυαλού, φυτεύω μια φράση θέλω να μείνω στο νησί μονάχη μου…   Ένα σπίτι μικρό, λευκό, ξέμπαρκο, ανεμοδαρμένο Ο πρωινός αρμυρός αέρας να χτυπάει τα χείλη μου   Μια αυλή, ένα ξύλινο τραπέζι, μια μωβ καρέκλα Λουλούδια που θα δίνουν νόημα στις μέρες μου   Ένα κουζινάκι, ένα τηγάνι κι ένα θυμάρι Οι μυρουδιές να μένουν στα ασπρόρουχα   Το καλοκαίρι να μην ζητάει τίποτα, ξεκάθαρο Και ο χειμώνας να μου τα αλλάζει όλα, σκληρός   Μπλε πάραθυρα, ούρανος και θάλλασα Κι ο ύπνος τότε έρχεται σαν αεράκι στα κρυφά…       Αθηνά Κρανίδη...

Ανφάς οι Ρέντγκεν;!

on Αυγ 29, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Ανφάς οι Ρέντγκεν;! ή Η διακοποπενία της γονυπληγείσας Νουλίτσας   Τις λένε και ακτίνες Χι τις λένε και ακτίνες Ρέντγκεν κάποιος τις ανακάλυψε εκεί στη Μπρέμεν.   Στο τσακισμένο σου κορμί αμέσως σαν τρυπώσαν το κάταγμα στο πι και φι ευθύς θα εξακριβώσουν.   Μια ομορφούλα νια καλή ψηλή, κομψή και λυγερή ζούσε χωρίς γυμναστική εις το κλεινόν το άστυ.   Κι ένα πρωί εις τη δουλειά εκίνησε να πάει τσίμπλα στο μάτι και καφές τσιγάρο, φούμα κι αμανές.   Τη μακίνά της σήκωσε τη μίζα να γυρίσει μα αυτή της πέφτει, ω τι κακό και σπάει το πόδι το λεπτό!   Μαύρο κακό το ριζικό βλασφημιές πέφτουν στο κενό δεν έχω κι έναν συνοδό να με γλιτώσει από δω.   Στο ίδρυμα το ιδιωτικό κουτσαίνοντας επήγε ακτίνες Χι, μαγνητικές ο γιατρούλης της τις είδε.   Τι φιλντισένιο κόκκαλο ω, σιντεφένιο οστό καλέ τι ομορφιά είν΄ αυτή στην ακτινογραφία την Χι!   Τι άκρα...