Google PlusFacebookTwitter

Εφήμερος

on Δεκ 8, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Εφήμερος Ήσουν ένας απο αυτούς τους εφήμερους γκόμενους. Της μιας βραδιάς, του ενός κρεβατιού. Σε βρήκε εύκαιρο και έκανε αυτό που ήθελε εκείνη την στιγμή, ενώ ήξερε ότι θα θες και άλλο. Αλλά δεν αξίζεις και δεύτερη φορά. Σε κάνει στην άκρη γιατί είσαι πολύ λίγος. Οι ανέσεις σου δεν την μάγεψαν. Ούτε το αυτοκίνητο που με τόση περηφάνεια μίλαγες. Είσαι απο αυτούς που το “λίγο” τους το έχουν για “πολύ”. Πήρε αυτό που της έδωσες και το πέταξε…το έκανε σκουπίδι. Δεν της άξιζε, και πλέον ήξερε την αξία της. Δεν ήταν για λίγα. Ποτέ της δεν ήταν για λίγα. Πήρε τα σάπια, γλοιώδη και πολυφορεμένα κομπλιμέντα σου και τα πέταξε. Σου έδωσε ελπίδα για δεύτερο ραντεβού γιατί δεν μπορούσε να ακούσει ένα ακόμα ανούσιο και αηδιαστικό κλαψούρισμα του τύπου:”θες να την γνωρίσεις καλύτερα γιατί βρίσκεις ενδιαφέρον”. Το μόνο που βρίσκεις ενδιαφέρον είναι το...

Ο Ιαβέρης

on Νοέ 19, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Ο Ιαβέρης   Πάντα κάπως μου άρεσε να κοιτάζω τα σκαλιά που οδηγούν στο Μουσείο, αλλά πάντα με την εξής διαστροφή· από πάνω προς τα κάτω. Να βλέπω τον σβέρκο των αγαλμάτων και να φαντάζομαι τα ψηφιδωτά του Αποστόλη. Έτσι κι απόψε έριξα την κλεφτή διεστραμμένη ματιά μου, όπως περνούσα από πάνω μιας και ο κυρ-Παναγιώτης δεν ήταν εκεί. Σήμερα αντί για τη γνώστη και τελευταία απόκοσμη ησυχία- πάνε και τα ζευγαράκια των σκαλοπατιών, πάει και ο παππούς που μας μάλωνε-είδα κόσμο. ‘Ενα ζευγάρι μάλλον αταίριαστο. Ίσως η διαφορά στην ηλικία, ίσως η κλοσάρ φυσιογνωμία, ίσως και η μωβ τσάντα. Κοντοστάθηκα γιατί ο συντηρητικός μαλάκας μέσα μου φώναξε ότι ο περιθωριακός ενοχλεί την κοπέλα με τα φουντωτά μαλλιά. Μέχρι να βάλω σε τάξη τον εσωτερικό μου μαλάκα ένα αυτοκίνητο σταμάτησε και κάτι άρχισαν να λένε. Ησύχασε ο μαλάκας, αλλά τα έχασα εγώ…     James...

Έξω από το μουσείο

on Νοέ 19, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

Έξω από το μουσείο Σηκώθηκα από το κρεβάτι, έβγαλα τις πιτζάμες μου και ντύθηκα. Φόρμες, μπουφάν κι ένα παλιό ζευγάρι αθλητικά. Άνοιξα την πόρτα και έφυγα. Κατευθύνθηκα όλο εύθεια. Με σκυμμένο το κεφάλι προχωρούσα μέσα στη νύχτα. Φόρεσα την κουκούλα και τυλίχτηκα ακόμα περισσότερο με το κασκόλ. Η μάσκα θόλωνε τα γυαλιά μου και έτσι την κατέβασα κάτω από τη μύτη. Είχα φτάσει σχεδόν έξω από το μουσείο. Εκεί στα σκαλιά καθόταν ένας άντρας. Μικροκαμωμένος, αδύνατος με τζιν και μαύρο μπουφάν. Τα μαλλιά του ήταν μακριά κι αχτένιστα. Λεπτές τρίχες κάλυπταν το πρόσωπό του. Νωπές από τις σταγόνες της βροχής και την υγρασία. Ίσως να είχε αρκετή ώρα εκεί ή ίσως να είχε μόλις φτάσει. Φαινόταν ανήσυχος. -Μήπως έχεις ένα τσιγάρο; με ρωτάει. -Ναι, μισό. Έβγαλα από τον έναν ώμο το μικρό μου φουξ σακίδιο, το έφερα μπροστά, άνοιξα το φερμουάρ κι άρχισα να ψάχνω για το πακέτο με τα τσιγάρα. Όταν το...

Της λύπης ή της λείπεις

on Νοέ 16, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Της λύπης ή της λείπεις   Έφυγα,νόμιζα πως θα πάρω ανάσα, πέθανα. Πήρα ανάσα, νόμιζα πως θα πεθάνω, έφυγες;   Δεν έλειψα για καιρό, όσο έπρεπε, γύρισα. Γύρισες, όχι όταν έπρεπε, θα λείψεις για καιρό;   Γέμισα το σώμα της φυγής με σώμα, άδειασα. Άδειασες το σώμα της αγάπης με σώμα, γέμισες;   Χάθηκα και με βρήκα στα ψίχουλα αγάπης. Τα ψίχουλα αγάπης βρήκες μόνο όταν χάθηκες.   Ήρθε βοριάς παγωμένος και υγρασία, τα μούσκεψε. Πορτοκαλένια μαράζια στα ροζ σύννεφα μου γκρεμίζονται.   Και η λύπη μόνο τώρα υπάρχει τώρα που δεν μου λείπεις…       Αθηνά...

Αδιάφορα κενοί

on Νοέ 15, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Αδιάφορα κενοί   Τι κρίμα που πολλοί άνθρωποι δεν έχουν παρρησία! Έρμαια της δύναμης που ασκούν οι πολλοί τους παρασέρνουν, όπως ένα ρυάκι ξαφνικής μπόρας παίρνει ένα καρυδότσουφλο και το πάει όπου θέλει αυτή… Τι κρίμα να μην ξέρουν τι θέλουν, τι τους φταίει τι οφείλουν να κάνουν για να νιώθουν οι ίδιοι τους καλά! Τι κρίμα να μην εκτιμούν τα όμορφα που έχουν γύρω τους ! Τι κρίμα να αφήνουν τις στιγμές να περνούν στιγμές, που αν περάσουν πίσω δεν ξαναγυρνούν! Τι κρίμα να έχουν στη ζωή παραπάνω απ’ όσα χρειάζεται κανείς για να ζήσει και να μην νιώθουν ευγνωμοσύνη! Άνθρωποι που δεν κοιτούν ποτέ μέσα τους για να χαρούν, για να διορθωθούν, για να βοηθήσουν τον ίδιο τους τον εαυτό τους να σταθεί, φυσικά ανύμποροι να χαρούν… Άνθρωποι άδειοι- τι κρίμα! Άνθρωποι αδιάφορα κενοί- τι κρίμα!       Αθανασία Αφροδίτη...