Google PlusFacebookTwitter

Παρασκευή με Κυριακή

on Απρ 12, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

  10/04/2020 Τριακοστή πρώτη μέρα στο σπίτι. Βγήκα στο μπαλκόνι. Σε λίγο θα προσπαθήσω να φάω και συκωτάκι. Νιώθω φωτοβολταϊκό και κανίβαλος.     11/04/2020 Τριακοστή δεύτερη μέρα στο σπίτι. Καμιά φορά τα μεγαλύτερα αδέρφια αποδεικνύονται σκληρά για τα μικρότερα. Ούτε τα δέχονται ούτε τα παραχαϊδεύουν. Ευτυχώς, μού πήρε πολύ λίγες μέρες να αποδεχτώ την ύπαρξη της αδερφής μου, αλλά πολύ πολύ περισσότερες για να αποδεχτώ την διαφορά ηλικίας μας-συμβαίνει μέχρι και σήμερα. Είμαι μεγαλύτερη, είναι μικρότερη με συμβουλεύει σε όλα. Όταν λοιπόν, η αδερφή μου ήταν τεσσάρων χρονών η μαμά μας την έστειλε να αγοράσει τρία σκόρδα από το μανάβικο κοντά στον κινηματογράφο Ολύμπιον. Λογικά, θα είπε και μένα να πάω, αλλά η απάντησή μου θα ήταν·τι όλα εγώ θα τα κάνω; Η μαμά μας μάς εμπιστευόταν από πολύ μικρές να πάμε για ψώνια. Μας έδινε λεφτά και μας έλεγε τι να αγοράσουμε. Έτσι...

Τρίτη με Πέμπτη

on Απρ 9, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

  07/04/2020 Εικοστή όγδοη μέρα στο σπίτι και η κοινοποίηση περιέχει τοποθέτηση προϊόντος. Μέσα στο καλάθι με τα φρούτα βρήκα την “Μπανάνα με το Μαργαριταρένιο Σκουλαρίκι”. Ο Βερμέερ ήταν τόσο πολύ της καθημερινής ζωής;           08/04/2020 Εικοστή ένατη μέρα στο σπίτι. Κάθε φορά που βγαίνω στο μπαλκόνι και κοιτάζω κάτω, φαντάζομαι ότι βλέπω άσπρα ασβεστωμένα σκαλιά. Τα σκαλιά οδηγούν σε μια θάλασσα καταπράσινη και μπλε γεμάτη βράχια, αχινούς και πεταλίδες. Για να μπω ο μόνος ο τρόπος είναι να κάνω βουτιά. Δεν έχει λίγο λίγο και σιγά σιγά. Δεν έχει πρώτα τα μπούτια, μετά η κοιλιά και μετά με τις χούφτες να ρίχνεις νερό σαν τις μπάμπες στο στήθος και στην πλάτη. Έτσι μπαίνεις σε τέτοιες θάλασσες-κατευθείαν.Το πρώτο σοκ είναι. Το νερό είναι κρύο, αλλά δεν με πειράζει. Ύστερα για να βγω πιάνομαι και ανεβαίνω τρία ή τέσσερα γλιτσιασμένα σκαλιά. Σαν...

Το φίδι

on Απρ 7, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

  Μετά τα μεσάνυχτα άνοιξα τα ταρό -ΦΙΔΙ- εγώ το φίδι εγώ και το φθαρμένο πουκάμισο μέχρι να το βγάλω και γυμνή με κάθε καμπύλη αλήθειας καινούριας και δικής μου να τρέχει στη γλώσσα κάποιας ελεύθερης Κυριακής           Ελένη Γκόρα      

Σάββατο με Δευτέρα

on Απρ 6, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

      04/04/2020 Εικοστή πέμπτη μέρα στο σπίτι και οι μπούκλες μου στρώνουν τέλεια, παρότι βρέχει-τα καλά της κλεισούρας. Αποφάσισα να φοράω και κραγιόν.       05/04/2020   Εικοστή έκτη μέρα στο σπίτι και μόλις παρήγγειλα βιβλία. Όλα από άντρες συγγραφείς. Τρομακτική διαπίστωση.       06/04/2020 Εικοστή έβδομη μέρα στο σπίτι. Θα ήθελα να σηκωθώ πρωί, να βάλω τον γαλλικό στον θερμό, να πάρω ένα τοστ και ένα μήλο και να πάω στη βιβλιοθήκη. Να καθίσω περίπου ένα οχτάωρο σε μια θέση δίπλα από το παράθυρο. Σε μια θέση που να έχει και πρίζα. Και εκεί να κλείσω όλα τα κενά που αφήνω τώρα στο γράψιμο. Χρειάζομαι βιβλία, αποσπάσματα, σελίδες. Τώρα καταλαβαίνω πόσο χρόνο δεν εκμεταλλεύτηκα σωστά. Γιατί έλεγα· άστο για αργότερα. Θεωρώντας πως όλα πάντα θα τα έχω στα πόδια μου. Και όποτε τα χρειαστώ, θα σκύψω να τα πάρω. Αυτά που θέλω να γράψω δεν...

Τετάρτη με Παρασκευή

on Απρ 3, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

    31/03/2020 Εικοστή πρώτη μέρα στο σπίτι. Ούτε τα σκυλιά δεν γαβγίζουν πια.     01/04/2020   Εικοστή δεύτερη μέρα στο σπίτι. Άφησα το δωμάτιο σκοτεινό. Τράβηξα τις κουρτίνες. Στο φως της λάμπας πάντα μου άρεσε να βλέπω πώς τρέχουν οι χιονονιφάδες. Και σήμερα έτρεχαν αληθινά ανήσυχα. Στοιχισμένες σε πλάγιες και απείθαρχες γραμμές. Έτρεχαν να συναντήσουν το τσιμέντο. Σ΄ ένα ποτήρι κρασί γεύθηκα τη σιωπή. Τη σιωπή που λείπει όταν το μυαλό μου με προστάζει: -Έλεν, γράφε, γιατί ούτε η καραντίνα δεν σε σώζει! Ας τραβήξει μέχρι Ιούνιο. Δέχομαι.         02/04/2020   Εικοστή τρίτη μέρα στο σπίτι και θυμήθηκα ένα παιδί. Το παιδί αυτό βρισκόταν στο φάσμα του Αυτισμού. Ήταν ψηλό και λιγνό. Πανέμορφο, πανέξυπνο. Μιλούσε τέλεια Αγγλικά με προφορά και ήξερε όλα τα ζώα-πώς τα λένε, πού ζουνε, τι τρώνε… Ήταν η εγκυκλοπαίδεια των ζώων-...

Ούτε κόκκινο κραγιόν

on Μαρ 31, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

      30/3/2020   Εικοστή μέρα στο σπίτι και έπρεπε να πάω στο super market. Φόρεσα ένα μπλε αθλητικό παντελόνι, μία φούξια φλις μπλούζα που είχα πάρει για το σκι-που δεν έμαθα- και ένα κίτρινο αμάνικο μπουφάν. Και επειδή θα το ‘ριχνα έξω, έβαλα και ένα κόκκινο κραγιόν που ο κωδικός του χρώματος λέγεται “first class”. Τι ειρωνεία; Πάνω που το έβαλα, θυμήθηκα τη μάσκα. Στη μάσκα αποτυπώθηκαν τα κόκκινα χείλη. Στον δρόμο μερικοί γυπαετοί έβγαζαν τα κεφάλια από τα αμάξια για να δουν τι κυκλοφορεί. Μερικοί αλλαφιαζόταν. Νά ένας άνθρωπος! Όταν λήξει όλο αυτό,δεν ξέρω πώς θα βγούνε κάποιοι και με τι ψι θα βγούνε. Δ υσκολεύτηκα να ψωνίσω με τη μάσκα. Με αποσυντόνιζε. Ένιωθα ότι δεν μπορώ να αναπνεύσω. Τα γάντια σκίστηκαν. Δεν περίμεναν ούτε μέχρι το ταμείο να φτάσω. Στον γυρισμό με σταμάτησαν για έλεγχο. Σαν καλή οδηγός δεν θέλησα να σταματήσω πάνω στη...