Google PlusFacebookTwitter

Ένα κορίτσι στα καράβια

on Ιούλ 18, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

Ένα κορίτσι στα καράβια   Πάντα στο μυαλό και την καρδιά μου κουβαλώ τη θάλασσα. Και μετά από αυτήν την ιστορία θα την κουβαλώ και λιγάκι αλλιώς. Σε κάποιο από τα μικρά ταξίδια μου μια κοπέλα ήρθε κι έκατσε δίπλα μου. Είχε αγοράσει πατατάκια και το πρώτο πράγμα που έκανε, αντί να ανοίξει τη σακούλα, ήταν να δει την ημερομηνία λήξης. Απ΄ αυτό πιάσαμε κουβέντα. -Εγώ μόνο τα γάλατα και τα γιαούρτια κοιτάω συνήθως… -Ξέρεις εγώ με πατατάκια κυρίως τρέφομαι. Κι αυτά εδώ είναι ληγμένα! -Σου αρέσουν τόσο πολύ; -Όχι, τα συνήθισα. Δουλεύω στα καράβια. Τους μήνες που είμαι στη θάλασσα τρέφομαι πολύ ανθυγιεινά. -Στα καράβια; – Ναι, στα καράβια. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα πολύ μικρό χωριό. Με έπνιγε. Έδωσα Πανελλήνιες. Δήλωσα μόνο τη Σχολή Πλοιάρχων. Ήθελα να βγάζω τα δικά μου λεφτά και να ταξιδεύω. Οι γονείς και τα αδέρφια μου ασχολούνται με τη γη. Είναι αγρότες. Δεν έχουν φύγει ποτέ απ’...

Together, τχ. 44, Η Ελένη και..το πάρτι έκπληξη!

on Ιούλ 18, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

Η Ελένη και..το πάρτι έκπληξη! Μια μέρα με πρόσθεσαν σε μια ομαδική συζήτηση στο messenger που το όνομά της ήταν Kelly’s B-Day. Για πολλές μέρες χτυπούσε με αυτόν τον χαρακτηριστικό ήχο· κλιγκ κλιγκ. Είχα καταλάβει- έτσι πάνω πάνω -ότι θα γινόταν ένα μεθεόρτιο πάρτι για τα γενέθλια της Κέλλυς κάπου στον Κρόκο. Επειδή δεν είχα και πολύ χρόνο εκείνες τις μέρες να διαβάσω τα μηνύματα που ερχόντουσαν, παίρνω τηλέφωνο απ’ όλα τα μέλη της συζήτησης την Κέλλυ. Ξεκινάω με Χρόνια Πολλά και πάλι και τέτοια. Εκείνη με ευχαριστεί και μου λέει πως είναι στο κρεοπωλείο. Λέμε κι άλλα διάφορα και πάνω στην κουβέντα και λίγο πριν κλείσουμε της λέω: -Το Σάββατο που θα πάμε στον Κρόκο, πού ακριβώς θα πάμε; Δεν κατάλαβα… -Ποιον Κρόκο, καλέ; -Τι δεν θα πάμε στον Κρόκο; -Δεν θα κάνεις τα γενέθλιά σου στον Κρόκο; -Τα γενέθλιά μου τα έκανα σε ένα τατουατζίδικο. Πήγα και χτύπησα ένα καινούριο κι απ΄ τον πόνο...

Πρώτο εργαστήριο μετά την καραντίνα!

on Ιούν 13, 2020 in galleRies, ιστοΡίες | 0 comments

  Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 08:30. Έκανα ντουζ, έφαγα πρωινό-γάλα με κέικ-έριξα μια τελευταία ματιά στις σημειώσεις μου και ντύθηκα μαντάμ. Φόρεσα μια μαύρη μπλούζα, μια ασπρόμαυρη φούστα, κι ένα ροζ ξώφτερνο γοβάκι. Μετέφερα τον υπολογιστή, το ημερολόγιο και τον καφέ στο τραπέζι του μπαλκονιού. -Από το μπαλκόνι σου με θέα τις κόκκινες στέγες, μου είπε η Γαβριέλλα. Και έγινε. Λίγο πριν τις έντεκα άρχισα να στέλνω μέιλ για να συνδεθούμε στο Zoom. Βρεθήκαμε με τη Νίκη έπειτα από δέκα χρόνια. Σπουδάζαμε μαζί στην Κομοτηνή. Με τη Βασιλική που γνώρισα σήμερα κι έχουμε μόνο έναν κοινό φίλο, την Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων. Την Αριάδνη που είχε παρακολουθήσει σχεδόν όλα μου τα εργαστήρια στην Πάτρα. Τη Μαρία που τόσο πολύ αγαπάει τα εργαστήρια μου και που δεν είχα προλάβει να της δώσω μια αγκαλιά, όταν έφυγα. Την Εμμέλεια που μου είχε ρωτήσει αν και πότε θα ξανακάνω εργαστήριο. Την Εύη που...

μετά την καραντίνα

on Μαΐ 25, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

Χαρούμενες μέρες και πάλι πίσω Ήλιος, αεράκι και Θερμαϊκός Καφέδες και μπύρες στο χέρι Όχι, πολλή κίνηση Πάντα η ίδια βρομιά Να θέλω να πλένομαι συνέχεια – δικό μου αυτό στη συμ και στην πρωτεύουσα Δοκίμασα και bao bun Κρίμα που έφαγα μόνο ένα Άνοιξη προς Καλοκαίρι Μετά την καραντίνα Συναντήσεις Μικρές αποδράσεις Με φίλες Να ακούν sin boy Δεν ξέρω τι είναι ποπ Δεν ξέρω τι είναι τραπ Δεν ξέρω τι τραβάνε τα 20, τα 30, τα 40       Ελένη...

Τις θερμίδες συνεχώς μετρώ

on Μαΐ 19, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

  Ωιμέ! Και καθώς γίνεται μια πήχτρα έξω, μια ατέλειωτη και πολυπληθής πασαρέλα, έβγαλα τα κολάν και τα φαρδιά και φόρεσα τα τζιν. Με πίκρα συνειδητοποίησα πόσες σοκολάτες και αχ, με τι γλύκα -ανοήτως και αμετακλήτως- έφαγα μέσα στην καραντίνα. Με τον θερμιδομετρητή στο κινητό -συνέβη και αυτό- τις θερμίδες συνεχώς μετρώ. Και είναι εντελώς τρομακτικό να τις υπερβώ. Το πράσινο το τικ αναζητώ και στη συμβουλή αυτή χαμογελώ· Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα, μην τα παρατήσεις με το καλημέρα! Μα αν σαν τη Ρώμη γίνω μετά τι θα απογίνω;   Εντωμεταξύ, αν μου λέει ότι θα γίνω σαν τη Ρώμη, μήπως υπονοεί ότι θα βάλω, αντί να χάσω;     Ελένη...

Αρχές Μαΐου

on Μαΐ 4, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

01/05/2020 Πεντηκοστή δεύτερη μέρα σπίτι. Πρωτομαγιά στο σπίτι, και ‘γω αμετάκλητη στο πρόγραμμά μου. Απεργοσπάστης στον ίδιο μου τον εαυτό μου. Το μόνο δώρο μια βόλτα μέχρι τον Ξενία. Ο Ξενίας ήταν κάποτε το πιο όμορφο ξενοδοχείο της πόλης, το πιο ωραίο καφέ. Τώρα στέκει μόνο το κουφάρι του για να θυμίζει τις σοκολάτες βιενουά και τις κομπόστες ροδάκινο, το χυμό και το τοστ ανάμεικτο, τη βαλσαμωμένη αλεπού στις έσω σκάλες, τις κουκουνάρες στις έξω, τα χιόνια και τον ήλιο στο παράθυρο. Μέσα στο κουφάρι του σήμερα ακούγονταν δυνατές φωνές. Τόσες που άλλη φορά δεν είχα ακούσει. Μόνο κάτι ψιθυρίσματα βραδινά-δεν ξέρω. Και η στέγη γεμάτη κρεμάμενα πόδια ήταν. Οχτώ, δέκα, δώδεκα, μπορεί και παραπάνω. Γύρω γύρω τα σπαθάκια είχαν ήδη φυτρώσει. Κυρίως άσπρα. Χρόνια πιο πριν φύτρωναν και μοβ, πολλά μοβ. Στη γιορτή μου πήγαινα και μάζευα μια αγκαλιά από δαύτα. Γέμιζα τα βάζα του σπιτιού κι...