Google PlusFacebookTwitter

Η Κανέλλα και οι τρεις πολύχρωμες κλωστές

Στις Φεβ 10, 2019 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε σε μια άγνωστη χώρα, κάπου πιο πίσω από τον ζαχαρένιο καταρράκτη και τα ανθισμένα ρόδα, ο Βασιλιάς Κατσούφης. Ο Κατσούφης, λοιπόν που λέτε, ήταν πολύ άπληστος και ήθελε να έχει τα πάντα δικά του στο Βασίλειο και για αυτόν τον λόγο είχε βγάλει πολύ αυστηρούς νόμους. Τα παιδιά είχαν σταματήσει να γελάνε, το παιχνίδι είχε θεωρηθεί παράνομο, τα χρώματα είχαν απαγορευτεί και όποιον έπιαναν να ακούει μουσική τον έκλειναν στα μπουντρούμια των φυλακών. Η άγνωστη χώρα βυθίστηκε στη μαυρίλα, οι καταρράκτες στέρεψαν και τα ρόδα μαράθηκαν. Αυτή όμως είναι και η ιστορία ενός μικρού κοριτσιού, της Κανέλλας. Ενός κοριτσιού με τόσες πολλές φακίδες σαν μικροσκοπικά καφετί αστέρια, που φώτιζαν το πρόσωπό της. Η Κανέλλα βοηθούσε την γιαγιά της, που ήταν ράφτρα του Βασιλιά. Κάθε μέρα έραβε μαύρα ρούχα για τον Βασιλιά. Όσο πιο μαύρα τόσο το καλύτερο! Η γιαγιά της συνήθιζε να...

Ο Μαυριτανός πρίγκιπας και η πεντάμορφη κοπέλα

Στις Φεβ 7, 2019 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Ο καιρός των Αράβων στην Ανδαλουσία διήρκεσε περίπου τέσσερις αιώνες από τον 8ο ως τον 12ο αι. μ.Χ. και της κληροδότησε μεγάλο μέρος του σημερινού αρχιτεκτονικού της πλούτου – τόσο υπέροχου, μαγευτικού και παραμυθένιου που σε συνεπαίρνει στον κόσμο των παραμυθιών!   Τι να πει κανείς για την Ανδαλουσία; Η τσιγγάνα καρδιά της Ισπανίας! Με τους κιθαρωδούς της και τα φλαμένγκο της. Τα αραβικά της κάστρα – πρώην παλάτια. Με τους δροσερούς, καταπράσινους κήπους τους και τα τρεχούμενα νερά τους, με τους δρόμους των λουλουδιών και τις εσωτερικές αυλές σε όλα ανεξαιρέτως τα παραδοσιακά τους κτίσματα-δείγμα αραβικής αρχιτεκτονικής, μαγεία αλλοτινών χρόνων. Περπατάς στα σοκάκια των λουλουδιών, της παλιάς Κόρντοβας – δίπλα στον Γκουανταλκιβίρ – και νομίζεις πως έρχεται στ’ αυτιά σου το κάλεσμα του Μοεζίνη από το αραβικό τέμενος. Μεθκίτα…Μακρόσυρτο και...

Ράβε ξήλωνε δουλειά να μη σου λείπει!

Στις Ιαν 25, 2019 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Επιτέλους είχε έρθει η σειρά μου στο γκισέ. -Επάγγελμα; -Ε. . . -Να γράψω οικιακά; -Όχι, αλλά το τελευταίο διάστημα δουλεύω σ’ ένα οχτάμηνο πρόγραμμα. -Ε, ας γράψω καλύτερα οικιακά! -Τι να σας πω, τέλος πάντων… Και κάπως έτσι μπήκα σ’ έναν από τους κρύους θαλάμους γνωστού νοσοκομείου της Θεσσαλονίκης για να κάνω μια μικροεπέμβαση. Τι μικροεπέμβαση; Χειρουργείο κανονικό ήταν! Είχα εδώ και κάποια χρόνια μια υπέροχη ελιά στη μύτη μου σαν αυτές που έχουν οι μάγισσες στα παιδικά παραμύθια. Τώρα που το σκέφτομαι, τόσες και τόσες απόκριες πέρασα με την ελιά μου. Κι όμως, ούτε μια φορά δεν σκέφτηκα να το εκμεταλλευτώ και να ντυθώ την αγαπημένη μου μάγισσα Φουφήχτρα του Τριβιζά! Την ελιά αυτήν, που λέτε, έπρεπε να την αφαιρέσω για να μην μου προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά. Η δερματολόγος και πλαστικός χειρουργός με επισκέφτηκε στο θάλαμο σχολιάζοντας την υπέροχη ενδυμασία για το χειρουργείο. Άσπρη...

Ο «αόρατος» πατέρας

Στις Ιαν 24, 2019 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Μια φορά και έναν καιρό σ’ ένα μικρό σπιτάκι, γεννήθηκε ένα πανέμορφο αγοράκι. Οι γονείς του έβλεπαν πια μπρος τα μάτια τους αυτό που ζητούσαν τόσον καιρό από τον Θεό. Ένα παιδί. Τα χρόνια περνούσαν και το μικρό αυτό αγόρι σε λίγες μέρες θα έκλεινε τα επτά του χρόνια. Οι ετοιμασίες είχαν πάρει φωτιά! Όλοι οι συγγενείς, παππούδες, γιαγιάδες, θείες και θείοι ανυπομονούσαν να γιορτάσουν τα γενέθλια του μικρού αγοριού. Μια μέρα πριν από τα γενέθλια του μικρού αγοριού, το αφεντικό απέλυσε τον μπαμπά του από τη δουλειά. Γυρνώντας ο μπαμπάς στο σπίτι, άλλαξε όλη την ωραία ατμόσφαιρα που επικρατούσε μέχρι εκείνη την ώρα. Περπατώντας αργά και με πολύ βαριά βήματα, είπε στη γυναίκα του: -Το πάρτι αύριο θα ακυρωθεί! Πρέπει να αρχίσουμε να προσέχουμε τι ξοδεύουμε. Έρχονται οι μέρες που θα πεινάσουμε! Μάταια η καημένη, η γυναίκα του προσπαθούσε να του αλλάξει γνώμη. Το μικρό αγόρι που είχε...

Το μαγικό κλειδί

Στις Ιαν 14, 2019 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Η πριγκίπισσα Ελενίκη φόρεσε το χάρτινο στέμμα της και ξέσπασε σε τρανταχτά γέλια. Επιτέλους, η ευχή της είχε γίνει πραγματικότητα, θα έβλεπε το απαγορευμένο δάσος! Δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς, η ρόδα από την άμαξα είχε στραβώσει. Ξεκίνησαν με σκοπό να πάνε σε μια βαρετή -κατά τη γνώμη της- σοφίτα στο περίφημο κάστρο των φαντασμάτων. Όμως, η ρόδα στράβωσε, η άμαξα έπσε κι έτσι αναγκάστηκαν να περπατήσουν ως εκεί. Η Ελενίκη αγαπούσε το περπάτημα. Της επέτρεπε να παρατηρεί και να εξερευνά όσα βρισκόταν γύρω της. Κρατούσε καλά τον χάρτη, που της είχε δώσει ο θείος της, ο Ντόναλντ Ντακ, και έλεγε από μέσα της για εκατοστή φορά τα μαγικά λόγια: «Η μοβ κουρτίνα θα ανεμίσει στις δέκα ακριβώς!». Αυτές τις λέξεις έπρεπε να πει για να ανοίξουν όλες οι πόρτες του κάστρου που θα την οδηγούσαν σε μυστικά και μαγικά περάσματα. Τελικός στόχος και προορισμός της ήταν η σοφίτα. Εκεί, βλέπετε, ήταν...

Μοιραία νύχτα

Στις Ιαν 13, 2019 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Πριν από δυο χρόνια η Ερατώ βίωσε ίσως έναν από τους μεγαλύτερούς της φόβους. Εάν και 22 χρονών, τον βίωσε και την απομόνωσε. Μια νύχτα η ηρωίδα μας, στην πόλη που σπούδαζε και ίσως ακόμα να σπουδάζει, γυρνούσε στο σπίτι της μετά από μια επίσκεψη σε φιλικό σπίτι. Ήταν αργά, 12 τα μεσάνυχτα. Οι δρόμοι ήταν άδειοι κι όχι πολύ καλά φωτισμένοι. Καθώς περπατούσε η Ερατώ, κάπως βιαστικά, γιατί ήταν κουρασμένη και χαμένη στις σκέψεις της, σταμάτησε ένα αυτοκίνητο. -Ερατώ, πού πας; άκουσε μια φωνή να της λέει. Γυρίζει η Ερατώ και βλέπει έναν γνωστό της. -Α, γεια σου! Πάω σπίτι μου! -Έλα, να σε πάω εγώ. Είναι αργά! της λέει. -Μα, δεν ξέρεις πού μένω! Δεν μπορείς να με πας! -Θα μου πεις εσύ, Ερατώ! Έλα! Έλα! Η Ερατώ μπήκε μέσα στο αυτοκίνητο κάπως ανακουφισμένη που θα έφτανε σπίτι της γρήγορα-έτσι νόμιζε τουλάχιστον! Σε όλη τη διαδρομή, η Ερατώ κι εκείνος ήταν σιωπηλοί. Σε μια στιγμή εκείνος...