Google PlusFacebookTwitter

Το ταξίδι των ονείρων μου

Στις Οκτ 14, 2018 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Πραγματοποιήσαμε ένα πολύ όμορφο ταξίδι πριν από περικά χρόνια με την οικογένειά μου, τη θεία μου και τον ξάδερφό μου. Το πολυπόθητο αυτό ταξίδι ήταν στη Γαλλία και συγκεκριμένα στο Παρίσι. Όταν μου έλεγαν να κάνω μία ευχή μέσα μου πάντα ευχόμουν να έρθει η ημέρα για την πραγματοποίηση αυτού του ταξιδιού! Μείναμε σχεδόν δέκα μέρες και πήγαμε σε πολλά μέρη, γνωστά αξιοθέατα και μη, μουσεία, εκκλησίες, μνημεία και περιοχές. Κάποια απ΄ αυτά ήταν το Μουσείο του Λούβρου με τα υπέροχα εκθέματα, η Όπερα του Παρισιού, η Παναγία των Παρισίων, η μοναχική Μονμάρτη με τη γραφική εκκλησία, τους υπάιθριους ζωγράφους και τη σοκολατένια κρέπα, οι Βερσαλλίες, το Μοντέρνο Παρίσι και φυσικά, η Ντίσνεϋλαντ. Εκεί νιώθεις ξανά παιδί και αφήνεσαι στο παραμύθι. Νεράιδες, καρτούν και ήρωες σε περιμένουν για να σε ξεναγήσουν στο μαγικό της κόσμο. Θυμάμαι πολύ έντονα τις κούκλες που εκπροσωπούν κάθε θεματική...

Κι αύριο μέρα είναι!

Στις Οκτ 14, 2018 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Πριν από περίπου τέσσερα χρόνια αποφάσισα να κάνω ένα ταξίδι στο Βέλγιο και συγκεκριμένα στο Brugge, όπου έμενε η φίλη μου. Το Brugge είναι μία παραμυθένια πόλη του Βελγίου. Έχει μεσαιωνικά κτίρια και ποτάμι με κύκνους, που μπορείς να τους κοιτάς ώρες ατελείωτες και να φαντάζεσαι πως πρωταγωνιστείς «Στη λίμνη των κύκνων». Την πολύ ωραία μουσική της παράστασης την έχει γράψει ο ρώσος συνθέτης Πιότρ Τσαϊκόφσκι. Μακάρι να γράψω και γω κάτι παρόμοιο κάποτε! Για την ώρα το μόνο που έχω κάνει να θυμίζει «Λίμνη των κύκνων» είναι να ντυθώ μαύρος κύκνος στο καρναβάλι της Πάτρας με μεγάλη επιτυχία. Κάτι έλεγα, όμως για το Brugge. Α, ναι! Ήταν τόσο παραμυθένιο . . . Αν είχα και έναν πρίγκιπα μαζί, τι ωραία που θα ήταν! Αλλά δυστυχώς είχα τη φίλη μου, η οποία κυρίως δούλευε, δούλευε, δούλευε. Κι έτσι εγώ γυρνούσα μόνη μου στα πλακόστρωτα δρομάκια. Πήγα και στην εκκλησία της Παναγίας, όπου είδα το...

Έτσι είναι εκείνη . . .

Στις Οκτ 14, 2018 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Μόνο τα νοητικά ταξίδια τη γέμιζαν. Τα ταξίδια που έκανε με το μυαλό της. Εκεί που ξεχνούσε τα πάντα* τον πόνο, την θλίψη, την απογοήτευση, την απόρριψη. Σ’ αυτόν τον κόσμο που ταξίδευε μόνο χαμογελούσε. Κανένα αρνητικό συναίσθημα δεν την άγγιζε βαθιά μέσα της, στην ψυχή της. Κάθε μέρα έκανε αυτό το ταξίδι. Ταξίδευε στον κόσμο της λογοτεχνίας. Εκεί ήταν το καταφύγιό της. Εκεί ξαναζούσε στιγμές, όπως εκείνη ήθελε. Στιγμές που την απογοήτευσαν και της άφησαν θλίψη, τις έφτιαχνε αλλιώς. Ίσως πιο θλιβερές απ΄ ό,τι ήταν. Δάκρυζε συχνά ότι τις σκεφτόταν. Είχε ένα πικρό χαμόγελο. Χαμόγελο, χαμόγελο, χαμόγελο. Χαμόγελο για το πόσο χαρούμενη θα μπορούσε να γίνει η κάθε στιγμή. Όλος αυτός ο κόσμος ήταν γεμάτος πόνο και θλίψη. Πόνος και θλίψη από στιγμές και καταστάσεις . . .από ταξίδια. Ταξίδια που ξεκίναγε με ενθουσιασμό. Καθόταν και τα έγραφε. Ήταν η κύρια πηγή έμπνευσής της. Τα ταξίδια...

Ερατώ

Στις Απρ 26, 2018 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | 2 σχόλια

Tην λένε Ερατώ τη δικιά μου τσουπωτή θεά και είναι νέα. Περίπου  23. Είναι φοιτήτρια και σπουδάζει, κατά δήλωσή της. Είναι τσουπωτή και το ξέρει. Και το χρωστούσε στο φαΐ. Όταν ήταν μικρή της άρεσε το φαΐ, αλλά όχι τα γλυκά. Έτρωγε όλο το φαί της και λίγο παραπάνω. Ειδικότερα, στις γιορτές των Χριστουγέννων. Της άρεσαν πολύ τα σοκολατένια μελομακάρονα. Της άρεσε να τρώει, την έκανε χαρούμενη. Την έκανε να νιώθει ωραία. Ήταν (και είναι) τσουπωτή και της έλεγαν ότι είναι όμορφη. Στο σχολείο – και κυρίως στο δημοτικό- την κορόιδευαν. Την έλεγαν χοντρή και γουρούνα. Όταν έτρωγε σε κάποιο διάλειμμα κάποιοι συμμαθητές της τής έλεγαν: «Η γουρούνα πάλι τρώει, έλα να την κοροιδέψουμε». Εκείνη δεν έκανε τίποτα. Άκουγε τα πειράγματα, έσκυβε το κεφάλι και συνέχιζε να τρώει. Ένιωθε άσχημα, αλλά η γεύση του φαγητού την έκανε να νιώθει καλύτερα. Ήταν μοναχική και ίσως εύκολος στόχος. Όταν πήγε...

Απονευρωμένο δόντι

Στις Μαρ 22, 2018 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Κανένας δεν γεννιέται για να ζει μόνος έρχονται οι στιγμές που αγαπάς δένεσαι, ζεις  για κάποιον άλλον ξεγελώντας τους τρίτους τα δυο σώματα γίνονται ένα ανθίζουν τα λουλούδια στη ψυχή πηγάζουν ρίζες που ενώνουν τους δυο περνιόμαστε για τρελοί μόνο που το αφήνουμε να συμβεί ξημερώνει η σκέψη, η λογική κάτι πάει λίγο στραβά είναι τα λάθη που γίνονται και αυτά ξεκινάει η αποχώρηση ένας από τους δυο πολλές φορες ξεχνάει να ποτίσει τη σχέση τη ψυχή το κρύο να ηρεμήσει το μετά σημάνει το θάνατο σαν απονευρωμένο δόντι μένει εκεί έχει γραφτεί στην ιστορία κόπηκε χάθηκε έσπασε η στιγμή χωρίς τις ρίζες τώρα προσπαθεί να ζεί φυσάει ο γεροχρόνος τις στάχτες για να βγεί η αλήθεια στο τέλος συγχωρεί θέατρο τρομαχτικό μια φορά και έναν καιρό ήταν μαζί το παραμύθι έπαψε να διαρκεί πάντα ένας από τους δυο μένει λίγο πίσω να γευτεί πως ήταν τότε να μυρίσει την γλυκιά μυρωδιά αναπολεί πόσο τρυφερά ήταν...

Ημέρα της Γυναίκας

Στις Μαρ 8, 2018 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

    Για να είμαι ειλικρινής έχει χάσει το νόημα της. Δε βλέπω πολλές γυναίκες να ασχολούνται με το ουσιαστικό νόημα αλλά βλέπω πολλές που το θέμα τους είναι μη χάσουν όλα όσα ανήκουν για μένα στην κατηγορία «μόστρα». Η ημέρα της γυναίκας είναι η μέρα αυτής που θα σηκωθεί το πρωί θα ετοιμάσει το σπίτι, την οικογένεια, θα πάει για τα ψώνια, θα πάει για δέκα ώρες τουλάχιστον δουλειά (αν δουλεύει-αν δεν δουλεύει έχει πολλά στο σπίτι να κάνει) θα γυρίσει ψόφια, θα πρέπει να ταϊσει, να διαβάσει, να πάει στα μαθήματα τα παιδιά, να τα γυρίσει σπίτι, να κάνει πάλι τα ίδια, να πέσουν όλοι για ύπνο και αυτή να μαζεύει ακόμα για κάνα δίωρο. Και όταν επιτέλους πέσει για ύπνο να ξυπνούν τα μικρά και να φωνάζουν: Μαμά τσΊα, μαμά είδα όνειρο, μαμά βρέχει . . . μαμά από τη μια, γυναίκα από την άλλη, και ο άντρας να φωνάζει: Θα έρθεις επιτέλους στο κρεβάτι; Τελικά ποια γυναίκα γιορτάζουμε...