Google PlusFacebookTwitter

Το μαγικό κλειδί

Στις Ιαν 14, 2019 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Η πριγκίπισσα Ελενίκη φόρεσε το χάρτινο στέμμα της και ξέσπασε σε τρανταχτά γέλια. Επιτέλους, η ευχή της είχε γίνει πραγματικότητα, θα έβλεπε το απαγορευμένο δάσος! Δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς, η ρόδα από την άμαξα είχε στραβώσει. Ξεκίνησαν με σκοπό να πάνε σε μια βαρετή -κατά τη γνώμη της- σοφίτα στο περίφημο κάστρο των φαντασμάτων. Όμως, η ρόδα στράβωσε, η άμαξα έπσε κι έτσι αναγκάστηκαν να περπατήσουν ως εκεί. Η Ελενίκη αγαπούσε το περπάτημα. Της επέτρεπε να παρατηρεί και να εξερευνά όσα βρισκόταν γύρω της. Κρατούσε καλά τον χάρτη, που της είχε δώσει ο θείος της, ο Ντόναλντ Ντακ, και έλεγε από μέσα της για εκατοστή φορά τα μαγικά λόγια: «Η μοβ κουρτίνα θα ανεμίσει στις δέκα ακριβώς!». Αυτές τις λέξεις έπρεπε να πει για να ανοίξουν όλες οι πόρτες του κάστρου που θα την οδηγούσαν σε μυστικά και μαγικά περάσματα. Τελικός στόχος και προορισμός της ήταν η σοφίτα. Εκεί, βλέπετε, ήταν...

Μοιραία νύχτα

Στις Ιαν 13, 2019 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Πριν από δυο χρόνια η Ερατώ βίωσε ίσως έναν από τους μεγαλύτερούς της φόβους. Εάν και 22 χρονών, τον βίωσε και την απομόνωσε. Μια νύχτα η ηρωίδα μας, στην πόλη που σπούδαζε και ίσως ακόμα να σπουδάζει, γυρνούσε στο σπίτι της μετά από μια επίσκεψη σε φιλικό σπίτι. Ήταν αργά, 12 τα μεσάνυχτα. Οι δρόμοι ήταν άδειοι κι όχι πολύ καλά φωτισμένοι. Καθώς περπατούσε η Ερατώ, κάπως βιαστικά, γιατί ήταν κουρασμένη και χαμένη στις σκέψεις της, σταμάτησε ένα αυτοκίνητο. -Ερατώ, πού πας; άκουσε μια φωνή να της λέει. Γυρίζει η Ερατώ και βλέπει έναν γνωστό της. -Α, γεια σου! Πάω σπίτι μου! -Έλα, να σε πάω εγώ. Είναι αργά! της λέει. -Μα, δεν ξέρεις πού μένω! Δεν μπορείς να με πας! -Θα μου πεις εσύ, Ερατώ! Έλα! Έλα! Η Ερατώ μπήκε μέσα στο αυτοκίνητο κάπως ανακουφισμένη που θα έφτανε σπίτι της γρήγορα-έτσι νόμιζε τουλάχιστον! Σε όλη τη διαδρομή, η Ερατώ κι εκείνος ήταν σιωπηλοί. Σε μια στιγμή εκείνος...

Ο ηλίθιος του χορού

Στις Νοέ 28, 2018 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Ως γνωστόν έναν ηλίθιο μπορεί να τον συναντήσεις παντού. Παραδείγματος χάριν σε μια χοροεσπερίδα. Ήταν Σάββατο-θυμάμαι- είχα ντυθεί, μακιγιαριστεί και ήμουν έτοιμη να πάω στην χοροεσπερίδα. Εξεπλάγην που είχα βγει από το δίλημμα, σχετικά γρήγορα, για το τι ρούχα θα βάλω. Φόρεσα ένα ωραίο φόρεμα κοντό και δυο καλσόν για να αντέξω το κρύο και ψηλές μαύρες μπότες. Έβαλα το παλτό μου, έριξα μέσα στην τσάντα κλειδιά, κινητό, πορτοφόλι, κραγιόν και τα παπούτσια για τον χορό και ξεκίνησα. Έφτασα· είχε χαμηλό φωτισμό και ζέστη ατμόσφαιρα. Δεν είχε αρκετό κόσμο. Είχα πάει και σχετικά νωρίς (καταραμένο άγχος) και κάθισα σε ένα τραπεζι μόνη μου, έβγαλα τις μπότες και έβαλα τα παπούτσια του χορού. Άρχισε να γεμίζει κόσμο καθώς περνούσε η ώρα. Μετά το πέρας δυο ωρών και αφού είχα χορέψει αρκετά, είχα πιει και δυο ποτά, αποφάσισα να φύγω. Έβαλα και πάλι τις μπότες μου και πριν βάλω το παλτό μου,...

Ιστορίες καθημερινής ηλιθιότητας

Στις Νοέ 25, 2018 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

  Τι να πει κανείς για την ηλιθιότητα των ανθρώπων.  Είναι τόσοι πολλοί! Ζουν ανάμεσά μας και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι τους βρίσκουμε μπροστά μας στην καθημερινή μας ζωή. Οι ιστορίες που θα μπορούσα να περιγράψω είναι δυστυχώς αναρίθμητες.  Ίσως οι μόνοι που να μην ενοχλούνται από την ηλιθιότητα να είναι οι ίδιοι οι ηλίθιοι ή όσοι προσποιούνται τους ηλίθιους-κάνουν δηλαδή, ότι δεν καταλαβαίνουν για να διαφυλάξουν την ψυχραιμία τους και την ηρεμία τους.  Αν όμως κάποιος δεν ανήκει στην «επίλεκτη» αυτή ομάδα τότε τα πράγματα είναι ζόρικα. Πώς να αντιμετωπίσεις την ηλιθιότητα που συνήθως συνοδεύεται -αν δεν είναι και συνώνυμη-από έλλειψη στοιχειώδους σεβασμού προς τον άλλον; Τα παραδείγματα στα οποία μπορώ να αναφερθώ είναι άπειρα. Από όλα αυτά θα διαλέξω μερικά που πιστεύω ότι όλοι μας αντιμετωπίζουμε καθημερινά όταν περπατάμε μέσα στην πόλη. Δεν υπάρχει ημέρα που κάποιοι...

Το εισιτήριο!

Στις Νοέ 25, 2018 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

  Πριν δυο χρόνια περίπου μετά από μια κουραστική ημέρα στο Πανεπιστήμιο, μπήκα στο λεωφορείο. Αν και είχε πολύ κόσμο μέσα, βρήκα μία θέση πίσω-πίσω για να καθίσω. Σε λίγη ώρα μπήκε μέσα ο ελεγκτής. Ένας άνδρας προχωρημένης ηλικίας, απεριποίητος και αρκετά βρόμικος. Πάντα αεικίνητος μέσα στο λεωφορεί. Με δολοφονικό βλέμμα έτοιμο να πιάσει τον επίδοξο παραβάτη, αυτόν που δεν θα έχει πάνω του το εισιτήριό του. Μόλις συνέβαινε αυτό, ήθελες να κλείσεις τα αφτιά σου απ’ τις φωνές του και την όλη φασαρία. Κάποτε τα έβαλε με μια κοπέλα που δεν είχε εισιτήριο. Σταμάτησε να της φωνάζει μόνο όταν κατάλαβε ότι δικαιούνταν δωρεάν μετακίνηση επειδή ήταν πολύτεκνη. Του έδειξε την κάρτα της και ηρέμησε. Είναι υπερβολικός και αγενής, είχα σκεφτεί τότε . . . Μια άλλη φορά καθώς περνούσε απ΄ όλους και έσκιζε τα εισιτήρια τους στη μέση, πέρασε κι από μένα. -Το εισιτήριο, μου είπε. Του το...

Το ταξίδι των ονείρων μου

Στις Οκτ 14, 2018 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Πραγματοποιήσαμε ένα πολύ όμορφο ταξίδι πριν από περικά χρόνια με την οικογένειά μου, τη θεία μου και τον ξάδερφό μου. Το πολυπόθητο αυτό ταξίδι ήταν στη Γαλλία και συγκεκριμένα στο Παρίσι. Όταν μου έλεγαν να κάνω μία ευχή μέσα μου πάντα ευχόμουν να έρθει η ημέρα για την πραγματοποίηση αυτού του ταξιδιού! Μείναμε σχεδόν δέκα μέρες και πήγαμε σε πολλά μέρη, γνωστά αξιοθέατα και μη, μουσεία, εκκλησίες, μνημεία και περιοχές. Κάποια απ΄ αυτά ήταν το Μουσείο του Λούβρου με τα υπέροχα εκθέματα, η Όπερα του Παρισιού, η Παναγία των Παρισίων, η μοναχική Μονμάρτη με τη γραφική εκκλησία, τους υπάιθριους ζωγράφους και τη σοκολατένια κρέπα, οι Βερσαλλίες, το Μοντέρνο Παρίσι και φυσικά, η Ντίσνεϋλαντ. Εκεί νιώθεις ξανά παιδί και αφήνεσαι στο παραμύθι. Νεράιδες, καρτούν και ήρωες σε περιμένουν για να σε ξεναγήσουν στο μαγικό της κόσμο. Θυμάμαι πολύ έντονα τις κούκλες που εκπροσωπούν κάθε θεματική...