Google PlusFacebookTwitter

Οικογενειακή βόλτα

on Απρ 11, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Σαββάτο απόγευμα. Kάθομαι στο μπαλκόνι μου. Ο ήλιος είναι ψηλά λαμπερός και μου κρατά σιωπηλός συντροφιά- για εμένα είναι η καλύτερη παρέα για την ώρα της λογοτεχνίας. Βρίσκομαι λοιπόν, στην Κορνουάλη εκεί όπου ζει η πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος και με έχει πάρει μαζί της. Μια οικογένεια ακούγεται να μουμουρίζει στη γειτονιά μου. Σπάνιο να δω ολόκληρη οικογένεια να σουλατσάρει στο δρόμο μας…(τώρα που το σκέφτομαι είδα και την Πέμπτη το απόγευμα.) Δεν αντιστάθηκαν στον απογευματινό ήλιο και βγήκαν να περπατήσουν. Η μητέρα είπε: -Ξεχάσα τα σοκάκια που περπατούσα τόσες φορές καθε μέρα. Η μικρή κόρη δεν έχασε την ευκαιρία και είπε με τη σειρά της: -Εγώ ξέχασα πώς είναι να περπατάω στα κυβάκια. -Πώς γίναμε έτσι; συνέχισε η μητέρα με απογοήτευση στη φωνή. Τον πατέρα δεν τον άκουσα να μιλά. Ίσως γιατί δεν περπατούσε στα δρομάκια της γειτονιάς κάθε πρωί και κάθε μεσημέρι με τα...

Σκέψεις

on Απρ 9, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Όλοι κάνουμε λάθη, όλοι έχουμε στιγμές στις οποίες δεν ήμασταν οι καλύτεροι άνθρωποι.   Όλοι έχουμε στιγμές που δεν θέλουμε να ξαναζήσουμε…   Υπάρχουν συγκεκριμένες στιγμές της ζωής μου που θα ήθελα να ξαναζήσω, αλλά για κάθε μία από αυτές υπάρχει μια που θα ήθελα να ξεχάσω ή να κάνω διαφορετικά!   Αυτές είναι οι στιγμές που με κρατάνε ξύπνια τα βραδιά και ό,τι και εάν κάνω επιστρέφουν!         Ευαγγελία Διάφα

Προορισμός: Χαμένα || Εποχή: άνοιξη που φθίνει και φέρνει παγωνιά

on Απρ 1, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

  Μου ταιριάζει, θαρρώ, αυτός ο Απρίλιος. Πρωταπριλιά και μια νέα αρχή μοιάζει με αστείο που δυσκολεύομαι να πιστέψω γιατί είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό. Πρώτη θέση για τη διαδρομή στα Χαμένα. Τα Χαμένα στο μυαλό μου είναι ένα χωριό του λόζιου και της ανακατωσιάς. Κάθε συνθήκη σε πιάνει απροετοίμαστο. Γελάς, κάνεις λίγη πλάκα γιατί είσαι και μαγκάκι κατά βάθος. Το βλέμμα σου συχνά πλανάται γιατί μάλλον ο αέρας φέρνει μπροστά σου εικόνες, σκέψεις, σενάρια. Μια νέα ελκυστική ζάλη σε κάνει να μη θέλεις να φύγεις.  Τα κυρίαρχα συναισθήματα είναι η λαχτάρα και ο φόβος ταυτόχρονα. Μα σε αυτό το χωριό μαθαίνεις να στέκεσαι στα πόδια σου σε ένα έδαφος από σύννεφα.  Κρύβει και έναν πολύτιμο θησαυρό. Φαντάζομαι τι είναι μα θέλω να τον ξεσκεπάσω σιγά- σιγά. Πάντα ο νους μου βιάζεται, μαντεύει και “χαλάει” όλη η φάση! Πηγαίνω στα ξακουστά Χαμένα, λοιπόν, μια εποχή που θα...

ALERT!

on Μαρ 31, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Δυστυχώς, έπεσα στα δίχτυα της οξείας τεμπελίτιδας και κατ’επέκταση και στην πλατιά αγκάλη του κρεβατιού μου. Προσωπικά, στα “υπερ-πλην” του τωρινού εγκλεισμού-καραντίνας, είναι ο τρομακτικά αυξημένος κίνδυνος της ευκολίας οποιαδήποτε στιγμή και υποχθόνια να αφεθείς σε τέτοιον βαθμό, από ό,τι πιο απλό πρέπει να κάνεις, μέχρι κάτι πιο σύνθετο, με αναπόφευκτο και μοιραίο αποτέλεσμα, να βαλτώσεις ΤΡΑΓΙΚΑ 😩😕😒😏 Και ό,τι αυτό πιθανόν να σημαίνει: να βουλιάξεις με πεταμένα τα ρολόγια για ώρες ολόκληρες στο κρεβάτι σου, να βγαίνεις από το δωμάτιό σου, αφού πρώτα σηκωθείς από την καρέκλα του γραφείου σου, που μάλλον έχεις ξεχάσει να…απομακρύνεις το “αιώνια” καρφωμένο βλέμμα σου στην οθόνη του τάμπλετ ή του υπολογιστή, χαζεύοντας τις πιο απίθανες σελίδες, σάιτ, νέα, ή κουίζ πάσης φύσεως και αξιοπιστίας, έχοντας τελικά,...

“Έρημα κορμιά”

on Μαρ 30, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Ημέρα καραντίνας…Δεν θυμάμαι ημέρα. Πάντως άκουγα μια playlist, ώσπου έφτασε ένα αγαπημένο κομμάτι του Θανάση Παπακωνσταντίνου και της Ματούλας Ζαμάνη, το Έρημα κορμιά. Εμπνευσμένη από το κομμάτι, αλλά και από ένα σκηνικό που έχει σχέση με το θέμα υγείας ενός ανθρώπου ο τίτλος του κειμένου θα λέγεται “Έρημα κορμιά”. Δυστυχώς, κάθε μέρα η ζωή μας δίνει την δικής της παράσταση. Φαίνεται ότι ακόμη και όταν έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε πρόβα και να προετοιμαστούμε και να εξασκηθούμε, ποτέ δεν είμαστε πραγματικά έτοιμοι για τις μεγάλες στιγμές της ζωής. Γιατί συμβαίνουν άσχημα πράγματα σε καλούς ανθρώπους; Κάνουμε αυτήν την ερώτηση τόσο συχνά που καταντά κλισέ. Πιστεύω ότι γίνεται αυτό, γιατί όντως συμβαίνουν κακά πράγματα σε καλούς ανθρώπους. Συνεχώς! Αλλά πρέπει να ελπίζεις ότι, όταν θα έρθει η σειρά σου, θα ξέρεις τι να κάνεις, πώς να αντιδράσεις, πώς να επιμείνεις....

Άνοιξη άνευ καπαρντίνας

on Μαρ 30, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Ημέρα κάποια καραντίνας. Σίγουρα άνοιξη άνευ καπαρντίνας. Σίγουρα τραβηγμένης κουρτίνας. Οι νέες τάσεις των ημερών της καραντίνας με βρήκαν χωρίς υπολογιστή με ένα κινητό από την παλαιολιθική εποχή και αρκετά σχέδια μετέωρα. Ανάμεσα σε μπαλκόνια με θέα, σε δρόμους με κίνηση, παράθυρα με θέα τον ακάλυπτο… Τα πρώτα βραδιά μου κράτησαν παρέα οι αναπαραγωγικές κραυγές των συμπαθέστατων αιλουροειδών του ακάλυπτου της διπλανής πολυκατοικίας. Γρήγορα μαζί με τα νέα για τις γεννήσεις που άκουγα κάθε απόγευμα από την επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου υγείας, κατάλαβα πως η ζωή συνεχίζεται στο ζωικό βασίλειο. Καμία φορά αναρωτιέμαι τι να κάνουν οι άνθρωποι μέσα στα σπίτια τους. Ονειρεύονται,χαλαρώνουν,βαριούνται, ερωτεύονται; Ενίοτε με πιάνει μια μανία να πάρω τους δρόμους και σαν άλλος Τομ ΣΌγιερ παίρνω το δισάκι της ανακύκλωσης και λέω τον πόνο μου στις γάτες.        ...