Google PlusFacebookTwitter

Ημέρες καραντίνας

on Ιούν 16, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

  Πάτρα, 13/6/2020 Έχουν περάσει πάνω από δύο εβδομάδες και, από τότε που βγήκαμε από αυτή την καραντίνα. Όλοι βλέπω ξεχύθηκαν στους δρόμους στις παραλίες, συνεχίζουν δηλαδή κανονικά τη ζωή τους. Εγώ πάλι μία από τα ίδια. Δεν βρίσκω καμία διαφορά. Συνεχίζω τη δική μου καραντίνα, την εσωτερική. Το μόνο που θέλω είναι να πάω διακοπές. Αλλά είναι στη μέση και αυτή η διαδικτυακή εξεταστική που μου σπάει τα νεύρα. Όσο για τις διακοπές θα τις ονόμαζα τις φετινές, διακοπές ψυχής! Θέλω να πάω σε άλλα μέρη, θέλω να εξερευνήσω. Εκεί είναι που θα λυθούν τα μάγια. Και καμία καραντίνα πια δεν θα με επηρεάζει.   Μαρία...

μέρα καραντίνας

on Ιούν 15, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

5/4/2020     Ερώτηση: Τι φάγατε σήμερα; Απάντηση: Δεν τα ρωτάνε αυτά. Ξυπνάω ξαφνικά από τις 7 το πρωί κάτι που ποτέ δεν αγάπησα. Δεν είμαι πρωινός τύπος, λειτουργώ μετά τις 10. Ο Μάκης κοιμάται ακόμα. Αυτή η άδεια ειδικού σκοπού τον έκανε υπναρά. Εγώ είμαι ο ειδικός σκοπός. Ανοίγω τα ντουλάπια ή πρώτα το ψυγείο; Μάλλον το ψυγείο. Έχω από χθές το βράδυ ψωμί να φουσκώνει. Αυτό το εύκολο, το χωρίς ζύμωμα. Ζεσταίνω το φούρνο με τη γάστρα, του ρίχνω δύο γύρες στο αλέυρι και τσούπ, έτοιμο! Ψωμί για μια βδομάδα. Ποιος το περίμενε από εμένα! Περιμένω μια ώρα για να ψηθεί. Θέλω να εκμεταλευτώ το κάθε λεπτό. Καθαρίζω αγκινάρες και αρακά. Κάτι έκανε και ο Άκης χθες, αλλά εγώ τα κάνω καλύτερα. Μετά έφτιαξε κόλλυβα. Άκου έμπνευση που είχε! Αυτά αχρείαστα να είναι. Μετά λέω να βάλω στον φούρνο και λίγο κοτόπουλο με πατάτες για το βράδυ. Θα βράσω και παντζάρια για τον αιματοκρίτη μου. Έχω...

My diary entry

on Ιούν 14, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

2 Απριλίου 2020   Σήμερα πήρα το κλειδί του σπιτιού. Ένα σπίτι με τόσες παιδικές αναμνήσεις που ποτέ δε φανταζόμουν πως θα διεκδικούσα διεκδικώντας τη μοναξιά μου. Νωρίς το πρωί, ήρθε η Φωτεινή να με βοηθήσει με τη μετακόμιση. Είχαμε μαζί μας το ίδιο το ψέμα: το χαρτί με την αιτιολογία πως βγήκαμε για να πάμε στο σούπερ μάρκετ (με ένα πάπλωμα, μαξιλάρι και κουβέρτα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου). Πήγαμε όμως ΚΑΙ σούπερ μάρκετ ν’ αγοράσω τα απαραίτητα: καθαριστικά, σκούπες, σφουγγαρίστρες, τρόφιμα. Ίντερνετ δεν είχα. Μόνο megabytes και flash-άκι με ταινίες για τον αποκωδικοποιητή της τηλεόρασης. Η τηλεόραση δεν… χάλασε η κεραία. Ήξερα πολύ καλά τι κάνω και μου άρεσε, γιατί θέλει μαγκιά να μείνεις με τον σκληροπυρηνικό εαυτό σου σε μέρες απομόνωσης και να του πεις “Κάτσε κάτω! Τώρα θα τα βρούμε!” Έβαλα μουσική, γύρισα λίγο μέσα στο σπίτι, θαύμασα τη βιβλιοθήκη μου,...

Τελευταία έξοδος: Σούπερ μάρκετ

on Ιούν 14, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

  24 Μαρτίου 2020   2η εβδομάδα καραντίνας. 2η εβδομαδιαία αποστολή με κωδική ονομασία su.per.mar.ket. Υψίστης σημασίας για τρεις κυρίως λόγους. Πρώτον γιατί από το μέσα μέσα φάγαμε ως και τα πόμολα των ντουλαπιών. Δεύτερον γιατί ο mon amour για αύριο θέλει το εθνικό φαγητό του μέσου Έλληνα για να τιμήσει τους προγόνους που ηρωικά ξετίναξαν τον τουρκικό ζυγό -Μπακαλιάρο σκορδαλιά με έξτρα σκόρδο για το κακό το μάτι. Τρίτον και κυριότερον γιατί αν η μαμά δεν αποχωριστεί έστω για μία ώρα τα βλαστάρια της θα επέμβει η πρόνοια. Ντύνομαι, χτενίζομαι επιμελώς ατιμέλητα για να μη φανεί ότι η κοινωνική μου ζωή αρχίζει και τελειώνει στο ταμείο του μπακάλικου, αλλά κι επειδή το βλαστάρι νο 1 έκρυψε όλες τις χτένες. Γάντια check Μάσκα check Αντισηπτικά μανταλάκια check 13033 σου ‘ρχομαι! … Μία ώρα μετά έχω ήδη πάρει το δρόμο της επιστροφής πλήρως ευχαριστημένη! Για άλλη μια...

I hate quarantine

on Ιούν 14, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

    17/4/2020 Μεγάλη Παρασκευή σήμερα. Καραντίνα εδώ και ένα, ενάμιση μήνα. Αναθεματισμένη. Με πέτυχε σε μια περίοδο της ζωής μου που είχα πει: “Πάμε δυνατά, Αριάδνη. Ώρα να δουλέψεις και να φτάσεις τους στόχους σου!”. Να πάει στο ανάθεμα. Την μισώ την καραντίνα. Δεν κάνω τίποτα όλες αυτές τις μέρες. Δεν έχω βαρεθεί πιο πολύ στην ζωή μου. Ούτε όταν ήμουν μικρή δεν βαριόμουν τόσο. Επίσης,  όλες αυτές τις μέρες έχω έρθει πολύ κοντά με τους γονείς μου. Ειδικότερα, σήμερα που τσακωθήκαμε όλοι με όλους. Άκρα του τάφου σιωπή στο σπίτι, ταιριάζει και με τη μέρα. Εντάξει, θεωρώ όταν αναστηθεί ο Χριστούλης με το Αναστάσιμο Φως θα ξαναμιλήσουμε λόγω της παρουσιάς Του. Η καραντίνα με κάνει να νιώθω μόνο οργή, θυμό και άγχος. Όλοι οι στόχοι μου πάνε πίσω. Τώρα θα είχα χάσει και κανένα 5κιλο. Κάποιοι είναι αισιόδοξοι, εγώ το μόνο αισιόδοξο που βλέπω είναι ο θάνατος στο τέλος...

Όταν οι βράχοι τσουγκρίζουν

on Ιούν 7, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Ανεβήκαμε όντες εμείς τα σκαλοπάτια Προσκυνώντας το μελλοντικό λείψανο Δε χρειάζεται να σκάψουμε Το χρυσό είναι μπροστά μας Πίσω από το λόφο δεν έβλεπε Ανάμεσα στους βράχους δεν άκουγε Μονάχα τρεφότανε για να ζήσει Οι προμήθειες ανεξάντλητες Όταν έβρεχε δε φυλαγόταν Ευθυνόταν άλλωστε Τότε ανηφοριζε προς τη διαβεβαίωση Και έπαιρνε την άδεια παραμονής Όταν οι βράχοι τσουγκρίζουν καλό να είσαι ανάμεσα Αν σε συνθλίψουν δε θα ακούς Αλλά ο λοφος θα λιώσει και θα βλέπεις Την αστραπή πριν τη βροχή Το ειδοποιητήριο έξωσης Και την ασφαλή απομάκρυνση Ο χρόνος θα μπει σε κατακόρυφο άξονα Και ανάλογα μ’ εσένα θα κυλάει Ή θα επιστρέφει Ή θα παλινδρομεί Αυτό μας βόλεψε όλους.     Κατερίνα...