Google PlusFacebookTwitter

Όταν γεννήθηκε ο αδερφός μου

on Οκτ 23, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Όταν γεννήθηκε ο αδερφός μου   Όταν γεννήθηκε ο αδερφός μου, η αδερφή μου κι εγώ ήμασταν άρρωστες. Απ’ το κακό μας θα έλεγε κάποιος κακοήθης, όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες ήταν φιλάσθενοι θα πω εγώ. Γι’ αυτόν το λόγο δεν ήμασταν παρούσες στο μαιευτήριο. Την πρώτη του φωτογραφία την έλαβα με MMS έπειτα από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες του αποστολέα συνοδευόμενες από την αρμόζουσα φρασεολογία. Θυμάμαι ότι για να στείλεις mms έπρεπε να πουλήσεις το ένα σου νεφρό. Γέννηση εξ’ αποστάσεως λοιπόν, προτού να γίνει της μοδός. Όταν δύο μέρες μετά τον έφεραν στο σπίτι, εμείς, παρότι φανερά σε καλύτερη κατάσταση με την καταρροή να έχει περιοριστεί σημαντικά, έπρεπε μονίμως να κυκλοφορούμε με ιατρική μάσκα. Συνεπώς, όταν μας πρωτοαντίκρυσε το νεογνό, είδε απλά δύο ζευγάρια μάτια (δυστυχώς) ιδίου χρώματος με τα δικά του και όχι του φοβερού γκριζοπρασινογάλαζου που υπήρχε μια...

Δεσποινίς Αργυράκη

on Οκτ 4, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Δεσποινίς Αργυράκη   “Δεσποινίς Ερατώ Αργυράκη…πάσχετε από κατάθλιψη”. Να προσέχεις μου είπες. Μου φάνηκε γελοίο. Είναι μια ευχή προστακτική που δίνουμε για να έχουμε καθαρή συνείδηση. Κανένας δεν την εννοεί. Νόμιζα δεν είχα ανάγκη να προσέξω τίποτα. Αλλά να, ήρθε αυτό. Και σε όλο αυτό είμαι μόνη και για εμένα είναι οκ. Να προσέχεις, είπες. Γελοίος μου φάνηκες. Είναι δύσκολο ξέρεις…αλλά τα κατάφερα. Κατάφερα κάθε μέρα να ξυπνάω, να βάζω ένα χαρούμενο προσωπείο και να μην σκοτίζω τα αρχίδια των άλλων. Κατάφερα να το παίζω χαρούμενη. Κρύβω, κρύβω πολλά μέσα μου -καλύτερα- κρατάω πολλά μέσα μου. Συναισθήματα, σκέψεις, αλήθειες, προσβολές, μπηχτές. Κρατάω πολλά και όλα αυτά τα “καταπίνω”. Κανένας δεν με ρωτάει για το τι κρατάω μέσα μου επειδή νοιάζεται…αλλά για να δει αν και πόσο χάλια είναι η ζωή μου για να νιώσει καλύτερα με τη δική του...

Θάλλαζες

on Αυγ 30, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Θάλλαζες   Αύγουστος 2020   Κάθε φορά της φεύγω για πολύ αντίο της φωνάζω, θα κάνω καιρό μα θα γυρίσω.   Προσπαθεί να με βυθίσει καθώς χάνομαι ξέρει να με πλανεύει, με γιατρεύει δεν με λυπάται.   Λίγα λεπτά εκεί που σκάει το κύμα με την αρμύρα να κάνει τη δουλειά λυαίνει τις πληγές!   Την πληρώνω με το σώμα μου διαρκώς μα ούτε μια φορά δεν ζήτησε αντάλλαγμα μοιάζει με την αγάπη;   Κι όπως αγκιστρωμένη καιρό τώρα με αυτά τα νησιά που τα ονόμασα αγάπες πικραίνω και φωνάζω στους βράχους μου   θάλλασες δάκρυα και άνεμοι καρτερικοί για να με πείσουν πως δεν θάλλαζες… Λίγο ακόμη και θα γύριζες…   Να ίσα που το προφταίνουμε το άλλο καλοκαίρι Ίσα που παίρνουμε άνασα, μπλε ανάσα.         Αθηνά...

Ορίζοντας ηρεμίας

on Αυγ 30, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Ορίζοντας ηρεμίας   Αύγουστος 2020 Ποια είμαι; Τι συνέβη; Τι έφταιξα; Τι έδωσα; Τα βράδια; Τα φιλιά; Τα νησιά;   Ξυπνάω πάντα σε αυτό το σημείο Εσύ, εγώ και πάλι εσύ και πάλι εγώ Ανάσες βαριές, σώματα εξαντλημένα   Τότε φτιάχνω τον μπλε ορίζοντα ηρεμίας Στον κήπο του μυαλού, φυτεύω μια φράση θέλω να μείνω στο νησί μονάχη μου…   Ένα σπίτι μικρό, λευκό, ξέμπαρκο, ανεμοδαρμένο Ο πρωινός αρμυρός αέρας να χτυπάει τα χείλη μου   Μια αυλή, ένα ξύλινο τραπέζι, μια μωβ καρέκλα Λουλούδια που θα δίνουν νόημα στις μέρες μου   Ένα κουζινάκι, ένα τηγάνι κι ένα θυμάρι Οι μυρουδιές να μένουν στα ασπρόρουχα   Το καλοκαίρι να μην ζητάει τίποτα, ξεκάθαρο Και ο χειμώνας να μου τα αλλάζει όλα, σκληρός   Μπλε πάραθυρα, ούρανος και θάλλασα Κι ο ύπνος τότε έρχεται σαν αεράκι στα κρυφά…       Αθηνά Κρανίδη...

Ανφάς οι Ρέντγκεν;!

on Αυγ 29, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Ανφάς οι Ρέντγκεν;! ή Η διακοποπενία της γονυπληγείσας Νουλίτσας   Τις λένε και ακτίνες Χι τις λένε και ακτίνες Ρέντγκεν κάποιος τις ανακάλυψε εκεί στη Μπρέμεν.   Στο τσακισμένο σου κορμί αμέσως σαν τρυπώσαν το κάταγμα στο πι και φι ευθύς θα εξακριβώσουν.   Μια ομορφούλα νια καλή ψηλή, κομψή και λυγερή ζούσε χωρίς γυμναστική εις το κλεινόν το άστυ.   Κι ένα πρωί εις τη δουλειά εκίνησε να πάει τσίμπλα στο μάτι και καφές τσιγάρο, φούμα κι αμανές.   Τη μακίνά της σήκωσε τη μίζα να γυρίσει μα αυτή της πέφτει, ω τι κακό και σπάει το πόδι το λεπτό!   Μαύρο κακό το ριζικό βλασφημιές πέφτουν στο κενό δεν έχω κι έναν συνοδό να με γλιτώσει από δω.   Στο ίδρυμα το ιδιωτικό κουτσαίνοντας επήγε ακτίνες Χι, μαγνητικές ο γιατρούλης της τις είδε.   Τι φιλντισένιο κόκκαλο ω, σιντεφένιο οστό καλέ τι ομορφιά είν΄ αυτή στην ακτινογραφία την Χι!   Τι άκρα...

Τα φαγητά του καλοκαιριού

on Αυγ 26, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Τα φαγητά του καλοκαιριού   Τα φαγητά του καλοκαιριού συνδέονται πάντοτε στο νου μου με συγκεκριμένους ανθρώπους. Η γιαγιά η Γρεβενιώτισσα, η γιαγιά Ζιζί, έκανε σπανακόπιτες με μαλακό φύλλο και τα απογεύματα έτρωγε καρπούζι με τυρί στον κήπο. Σε εμένα που δεν έτρωγα σχεδόν τίποτε, ετοίμαζε τυρί και ψωμί ή λαγγίτες με μέλι. Για γλυκό, τρώγαμε σταφύλια, τα άγουρα του Αυγούστου. Ο παππούς ο Στέφανος έπινε μπύρα Amstel τα καλοκαίρια, κάτω απ’ την κληματαριά. Την έριχνε στο ποτήρι με τη μία για να κάνει αφρό κι εγώ γελούσα. Ήταν γλυκατζής, όπως κι εγώ, αλλά έτρωγε πολύ λίγο, όπως κι εγώ. Και μετά από μια ολόκληρη μέρα σκληρής δουλειάς, δικαιούνταν μια μπύρα. Η γιαγιά η Αμερικάνα μού έφερνε από τη Βοστόνη όμορφα φορέματα κι εγώ καμάρωνα. Έφερνε ακόμη τυρί μέσα σε σωληνάρια, μείγμα για pancakes, φυστικοβούτυρο, jelly, Graham crackers και marshmallows. Το σπίτι της μύριζε βανίλια και...