Δήμητρα Παπαδημητρίου, “Ίσως και να το ονειρεύτηκα”
Κάποτε… προτού ανακαλύψω το αποτρόπαιο μέρος του μικρού μου εαυτού, προτού ακόμα μεταμορφωθώ σε αυτό το ψυχρό, πεθαμένο είναι, ένα…
Κάποτε… προτού ανακαλύψω το αποτρόπαιο μέρος του μικρού μου εαυτού, προτού ακόμα μεταμορφωθώ σε αυτό το ψυχρό, πεθαμένο είναι, ένα…
Σκοτάδι ζωντανό μιλάς για την ψυχή μου όνειρα που πεθάνανε σκορπίζουν στην πληγή μου
Η καταιγίδα κόπασε λίγο πριν το χάραμα. Έστυψε τους χυμούς των εραστών ξεβράζοντας τ' αφυδατωμένα τους κορμιά στα ρυτιδιασμένα λευκά…
Έφυγα είπες... Σκότωσα την ποίηση μέσα μου, να αδειάσω απ' αυτήν, στη θλίψη της να μη βουλιάζω. Δεν είμαι πια…
Λυπάσαι για το χρόνο που περνάει. Περνάει γρήγορα. Γρήγορα οι σκέψεις μετουσιώνονται. Μετουσιώνονται και σου δίνουν αισθήματα.
Σε αυτό το ποτήρι πνίγω τον πόνο Σε αυτό το ποτήρι πνίγω τα δάκρυα
σήμερα δώσαμε ραντεβού στο γνωστό σημείο μέχρι να απαγορευτεί κι αυτό ή ο καιρός χαλάσει
Η άτρωτη ασθένεια που τρώει τα σωθικά σου ρίχνει όξο και χολή στα σπάργανα της ιατρικής.
Τα λουλούδια αλλάζουν και οι άνθρωποι τα ρεμβάζουν μα κάποτε θα πέσουν αλλά παντού ακόμη θα αρέσουν.
21, Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης-Πες το με ένα ποίημα