#together, τχ.15-Πανελλήνιες
Το δέρμα σου ακόμα αλμύρα τα μαλλιά σου φύκια τα μάτια σου φως κι ελπίδα με βραχιόλια στα…
Το δέρμα σου ακόμα αλμύρα τα μαλλιά σου φύκια τα μάτια σου φως κι ελπίδα με βραχιόλια στα…
Κάποτε ήξερα τα πάντα. Τη μυρωδιά της μάνας το γραφείο του πατέρα την αγκαλιά της γιαγιάς το κρεβάτι το άσπρο…
Μια μέρα συνάντησα κάπου τον Θούκη-για τους λίγους Θούκης-για τους πολλούς Θουκυδίδης και μου πέταξε στα μούτρα “μέγα το της…
Ποιος είσαι; Ήμουν άνθρωπος. Περπατούσα στη γη και ζωνόμουν με ουρανό. Βύθιζα το βλέμμα μου στο μαύρο κι…
Φοράω κόκκινες πυτζάμες, μωβ φλις ζακέτα, δύο ζευγάρια κάλτσες (ένα μπλε κι ένα τρικολόρε), έχω τα μαλλιά μου πλεγμένα πλεξούδες…
Για μένα. Για σένα. Για το σπίτι. Για τη δουλειά. Και ο καπιταλισμός είρωνας μέχρι και στην κοπή της βασιλόπιτας…
Ε ρε και να μου ‘λεγες μια μέρα ότι θα ΄χανα τον ύπνο μου, δεν θα σε πίστευα. Κι όταν…
Δωρητές και όργανα, φτάσατε σ΄ αυτήν τη σελίδα για να ξύσετε το κεφάλι, το αυτί σας ή ό,τι άλλο θέλετε-…
Κι είναι και κείνες οι μέρες που δεν την παλεύεις καθόλου. Και τώρα ανεργία και αύριο ανεργία και μεθαύριο και…
Το φθινόπωρο που πραγματικά αγάπησα ήταν ένα βροχερό απόγευμα του Οκτώβρη στην αυλή ενός σπιτιού ίδιου με κουτιού. Σε…