Google PlusFacebookTwitter

Όταν οι βράχοι τσουγκρίζουν

on Ιούν 7, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Ανεβήκαμε όντες εμείς τα σκαλοπάτια Προσκυνώντας το μελλοντικό λείψανο Δε χρειάζεται να σκάψουμε Το χρυσό είναι μπροστά μας Πίσω από το λόφο δεν έβλεπε Ανάμεσα στους βράχους δεν άκουγε Μονάχα τρεφότανε για να ζήσει Οι προμήθειες ανεξάντλητες Όταν έβρεχε δε φυλαγόταν Ευθυνόταν άλλωστε Τότε ανηφοριζε προς τη διαβεβαίωση Και έπαιρνε την άδεια παραμονής Όταν οι βράχοι τσουγκρίζουν καλό να είσαι ανάμεσα Αν σε συνθλίψουν δε θα ακούς Αλλά ο λοφος θα λιώσει και θα βλέπεις Την αστραπή πριν τη βροχή Το ειδοποιητήριο έξωσης Και την ασφαλή απομάκρυνση Ο χρόνος θα μπει σε κατακόρυφο άξονα Και ανάλογα μ’ εσένα θα κυλάει Ή θα επιστρέφει Ή θα παλινδρομεί Αυτό μας βόλεψε όλους.     Κατερίνα...

Ο Άρκος

on Μαΐ 3, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Κι ενώ η Ελένη ορειβατεί στου ψηλού Αηλιά τις ράχες, Το άγρυπνο του πολισμάνου το μάτι φυγείν αδύνατον, Κάποιοι άλλοι… Παίρνουν τα όρη, τα βουνά, λαγκάδια και ρουμάνια, Κει που μηδέ βοσκός και κυνηγός, Κι ούτε και drone αστυνομικός Δεν φτάνει. Μονάχα ένα λεύτερο θεριό, ο Άρκος ο παχύς, Θεόρατος βιγλάτορας, αρκοπατεί και πάει.         Σκύβαλος

Τζακαράντες

on Ιούν 6, 2019 in ιστοΡίες | 0 comments

    θέλω κι άλλες τζακαράντες να γεμίζουν τη βόλτα μου με μπλε-μωβ άνθη να μυρίζει ο δρόμος λες και βγήκε μόλις απ΄ τη σκάφη         Ελένη Γκόρα          ...

Απονευρωμένο δόντι

on Μαρ 22, 2018 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Κανένας δεν γεννιέται για να ζει μόνος έρχονται οι στιγμές που αγαπάς δένεσαι, ζεις  για κάποιον άλλον ξεγελώντας τους τρίτους τα δυο σώματα γίνονται ένα ανθίζουν τα λουλούδια στη ψυχή πηγάζουν ρίζες που ενώνουν τους δυο περνιόμαστε για τρελοί μόνο που το αφήνουμε να συμβεί ξημερώνει η σκέψη, η λογική κάτι πάει λίγο στραβά είναι τα λάθη που γίνονται και αυτά ξεκινάει η αποχώρηση ένας από τους δυο πολλές φορες ξεχνάει να ποτίσει τη σχέση τη ψυχή το κρύο να ηρεμήσει το μετά σημάνει το θάνατο σαν απονευρωμένο δόντι μένει εκεί έχει γραφτεί στην ιστορία κόπηκε χάθηκε έσπασε η στιγμή χωρίς τις ρίζες τώρα προσπαθεί να ζεί φυσάει ο γεροχρόνος τις στάχτες για να βγεί η αλήθεια στο τέλος συγχωρεί θέατρο τρομαχτικό μια φορά και έναν καιρό ήταν μαζί το παραμύθι έπαψε να διαρκεί πάντα ένας από τους δυο μένει λίγο πίσω να γευτεί πως ήταν τότε να μυρίσει την γλυκιά μυρωδιά αναπολεί πόσο τρυφερά ήταν...

Μαθαίνω

on Μαρ 21, 2018 in ιστοΡίες | 0 comments

κάθε μέρα μου δείχνεις τον τρόπο κι όταν δεν τα καταφέρνω μου χαμογελάς κι όταν στεναχωριέμαι μου κάνεις μια αγκαλιά μου θύμησες πώς είναι να μαθαίνω από την αρχή σαν να βγήκα τώρα απ΄ την κοιλιά της μάνας μου συγνώμη σου ζητώ που χάνω τη δυνάμή μου καμιά φορά οι λέξεις είναι άχρηστες μάτια μέσα στα μάτια αρκούν καταλαβαίνουν   (για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης που μας πέρασε και ήταν αφιερωμένη στο παιδί)                                                             Ελένη...