Google PlusFacebookTwitter

#together, τχ. 23, Η Ελένη και . . . το καλοκαίρι ως πρόβα τζενεράλε για το χειμώνα

Στις Ιούλ 27, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Πολλοί παραθεριστές -ανάμεσά τους και ‘γω- ενοχλούμαστε όταν μας εύχονται, μόλις επιστρέφουμε από τα μπάνια μας άντε και καλό χειμώνα τώρα! Παρόλο που η ευχή αυτή είναι αληθινή, ενδιαφέρουσα, καρδιακή και συνάμα λίγο σκοτεινή, δεν αξίζει να στεναχωριόμαστε και να κατσουφιάζουμε. Ο χειμώνας είναι μια αναγκαία εποχή, που μας δημιουργεί περισσότερες ευθύνες και υποχρεώσεις. Ο χειμώνας μας κάνει να βάζουμε όλο και πιο δύσκολους στόχους όσο ωριμάζουμε. Σε άλλους αυτού του είδους οι ρυθμοί ζωής αρέσουν και σε άλλους όχι. Αν το σκεφτούμε βέβαια καλύτερα, ο χειμώνας είναι ένα μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού. Ενός ύψιστου σκοπού, που δεν είναι άλλος από το να έχουμε ένα καλό καλό κατακαλόκαιρο! Το καλοκαίρι νομίζω ότι είναι μαγικό. Αφήνει τον άπαραθεριστή να αποκαλυφθεί. Ο παραθεριστής ταξιδεύει, μιλάει, επικοινωνεί, ρωτάει, ψάχνει, μαθαίνει, διαβάζει, ακούει, ιδρώνει, ζεσταίνεται,...

#together, τχ. 21, Η Ελένη και . . .η βιτρίνα με τα παγωτά

Στις Μαΐ 25, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Ο διχασμός ανάμεσα σε δυο αγάπες. Αυτός πήγαινε να με τρελάνει. Ο διχασμός είναι επικίνδυνος. Σε κάνει να τρελαίνεσαι, να σκέφτεσαι πράγματα παράλογα, εξωπραγματικά. Σε κάνει προβληματικό. Τέρμα λοιπόν, στο διχασμό. Όχι, φιλαράκι τέρμα. Είπα τέρμα! Δεν πάει άλλο, δε γίνεται. Ο διχασμός είναι ένα άρρωστο πράμα, τρυπώνει μέσα σου και σε σκοτώνει. Κανένας δε βγαίνει νικητής. Και οι δυο χαμένοι. Ο διχασμός με έμαθε να σκέφτομαι διαφορετικά. Με δίδαξε να προσέχω, να βλέπω, να επιλέγω. Και έτσι βρίσκομαι εδώ στη μέση μιας πλατείας. Κάθε απόγευμα λίγο μετά τις έξι χωρίς διχασμό, χωρίς έννοια καμιά. Γύρω μου άνθρωποι περνούν, φεύγουν, σταματούν, κάθονται, μιλάνε, κοιτάζουν. Κι εγώ έχω την πιο ερωτεύσιμη φάτσα. Ναι, έχω την πιο ερωτεύσιμη φάτσα. Και ξέρεις γιατί; Γιατί πλέον, μπαίνω στο μαγαζί με τα παγωτά με άλλον αέρα. Χαιρετάω την πωλήτρια με χαιρετάει κι αυτή. Έχει ένα χαμόγελο πλατύ και με...

Από καρδιάς Χρήστος Τούβε

Στις Μαΐ 12, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες, Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Ο Χρήστος Τούβε κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη και παρουσιάζει την πρώτη του συγγραφική δουλειά. Είναι κάτοχος πτυχίων Λογιστικής, Managment και Μεταπτυχιακού Διπλώματος MBA στην Διοίκηση Επιχειρήσεων. Έχει κάνει αυτό-έκδοση του βιβλίου του, το οποίο έχει αγκαλιαστεί από το αναγνωστικό κοινό και στην Ελλάδα κυκλοφορεί με τη Γ’ έκδοση στο εξώφυλλο, ενώ μέσω του Παγκόσμιου site Amazon κυκλοφορεί σε 63 χώρες του εξωτερικού.Την επίσημη σελίδα του στο Facebook ως Συγγραφέας την παρακολουθούν περισσότεροι από 21.000 άνθρωποι σε διάστημα σχεδόν δύο ετών, ενώ στις παρουσιάσεις που γίνονται ανά την Ελλάδα, έχει κάνει εντύπωση η διαφορετική και θεατρικού τύπου παρουσίαση.Το βιβλίο πραγματεύεται τη σχέση ενός παιδιού μ’ ένα παππού και δείχνει την γέννηση, εξέλιξη και ωρίμανση μίας σχέσης ζωής.Είναι ένα εγχειρίδιο ζωής μυθιστορηματικού τύπου με πολλά στοιχεία ψυχολογίας και είναι...

Περιοδικό Παρέμβαση, τχ. 183, Άνοιξη

Στις Απρ 25, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Όλα είναι Άνοιξη. Οι φοιτητές που διαβάζουν επί πτυχίω είναι Άνοιξη. Και οι μυρωδιές στη λαϊκή, είναι Άνοιξη, Το χαμόγελο είναι Άνοιξη. Το ανοιχτό παράθυρο, Άνοιξη. Τα χρώματα, το κόκκινο, το μωβ, το πράσινο, το γαλάζιο Άνοιξη είναι. Ο κότσυφας που κελαηδά για να βρει το ταίρι του, είναι Άνοιξη. Και η καλημέρα στο ασανσέρ Άνοιξη είναι. Άνοιξη όλα. Και η φιλία ακόμα πιο Άνοιξη. Και ο άρρωστος που γίνεται καλά, Άνοιξη είναι. Και εμείς μόνοι μας, Άνοιξη είναι. Και με τους άλλους μαζί, Άνοιξη πάλι. Και τη νύχτα που πετάμε και μαζεύουμε την κουβέρτα ένα σωρό φορές, Άνοιξη είναι. Και τα κρυφά φιλάκια των εφήβων στα παγκάκια, Άνοιξη είναι. Και τα όνειρά μας, Άνοιξη. Και το κορίτσι, που χτενίζει τα μαλλιά του για να βγει τη νύχτα, Άνοιξη είναι. Και ο έρωτας κι αυτός και αν δεν είναι Άνοιξη. Και η ελπίδα, ανοιξιάτικη κι αυτή. Άνοιξη και η επιτυχία. Άνοιξη η αγάπη και από τις δυο μεριές. Άνοιξη...

Το αρνί, ο λογαριασμός και το καλοκαίρι

Στις Απρ 21, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Τέσσερις μέρες μετά το Πάσχα. Μόλις φτάσαμε στην Πάτρα. Ακόμα ρευόμαστε τo αρνί. Ξεφορτώνουμε, βάζουμε τα πράματα στο ασανσέρ, γυρνάμε το κεφάλι. Ένας λογαριασμός της ΔΕΗ ξεπροβάλλει σχεδόν ενοχλητικά από το γραμματοκιβώτιο. Ωχ ο κατσικοπόδαρος! Η πόρτα του ασανσέρ ακόμα ανοιχτή, βαλίτσες και σακούλες άναρχα τακτοποιημένες. Με χέρια που τρέμουν τραβάμε δειλά δειλά το λογαριασμό από το γραμματοκιβώτιο. Βάζουμε στοίχημα. Όποιος πέσει πιο κοντά στο ποσό, κερνάει βαρύ ελληνικό. Θυμόμαστε τις πράσινες μύξες, το ντύσιμο τύπου μπλούζα στην μπλούζα, τα ξυλιασμένα ποδάρια. Περάσαμε έναν χειμώνα δίχως θέρμανση. Η οικοδομή δεν έβαλε πετρέλαιο θέρμανσης και η μόνη πηγή ζεστασιάς ήταν ο ήλιος στο παράθυρο -όποτε το θυμόταν- το ηλεκτρικό καλοριφέρ και το υπόστρωμα. Θεέ μου και μεις που το κοροϊδεύαμε… Η καλύτερη εφεύρεση! Πήραν φωτιά τα σεντόνια. Ζεστάθηκε ο κώλος μας. Ακούμε το κύμα της...