Google PlusFacebookTwitter

Από καρδιάς Χρήστος Τούβε

Στις Μαΐ 12, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες, Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Ο Χρήστος Τούβε κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη και παρουσιάζει την πρώτη του συγγραφική δουλειά. Είναι κάτοχος πτυχίων Λογιστικής, Managment και Μεταπτυχιακού Διπλώματος MBA στην Διοίκηση Επιχειρήσεων. Έχει κάνει αυτό-έκδοση του βιβλίου του, το οποίο έχει αγκαλιαστεί από το αναγνωστικό κοινό και στην Ελλάδα κυκλοφορεί με τη Γ’ έκδοση στο εξώφυλλο, ενώ μέσω του Παγκόσμιου site Amazon κυκλοφορεί σε 63 χώρες του εξωτερικού.Την επίσημη σελίδα του στο Facebook ως Συγγραφέας την παρακολουθούν περισσότεροι από 21.000 άνθρωποι σε διάστημα σχεδόν δύο ετών, ενώ στις παρουσιάσεις που γίνονται ανά την Ελλάδα, έχει κάνει εντύπωση η διαφορετική και θεατρικού τύπου παρουσίαση.Το βιβλίο πραγματεύεται τη σχέση ενός παιδιού μ’ ένα παππού και δείχνει την γέννηση, εξέλιξη και ωρίμανση μίας σχέσης ζωής.Είναι ένα εγχειρίδιο ζωής μυθιστορηματικού τύπου με πολλά στοιχεία ψυχολογίας και είναι...

Περιοδικό Παρέμβαση, τχ. 183, Άνοιξη

Στις Απρ 25, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Όλα είναι Άνοιξη. Οι φοιτητές που διαβάζουν επί πτυχίω είναι Άνοιξη. Και οι μυρωδιές στη λαϊκή, είναι Άνοιξη, Το χαμόγελο είναι Άνοιξη. Το ανοιχτό παράθυρο, Άνοιξη. Τα χρώματα, το κόκκινο, το μωβ, το πράσινο, το γαλάζιο Άνοιξη είναι. Ο κότσυφας που κελαηδά για να βρει το ταίρι του, είναι Άνοιξη. Και η καλημέρα στο ασανσέρ Άνοιξη είναι. Άνοιξη όλα. Και η φιλία ακόμα πιο Άνοιξη. Και ο άρρωστος που γίνεται καλά, Άνοιξη είναι. Και εμείς μόνοι μας, Άνοιξη είναι. Και με τους άλλους μαζί, Άνοιξη πάλι. Και τη νύχτα που πετάμε και μαζεύουμε την κουβέρτα ένα σωρό φορές, Άνοιξη είναι. Και τα κρυφά φιλάκια των εφήβων στα παγκάκια, Άνοιξη είναι. Και τα όνειρά μας, Άνοιξη. Και το κορίτσι, που χτενίζει τα μαλλιά του για να βγει τη νύχτα, Άνοιξη είναι. Και ο έρωτας κι αυτός και αν δεν είναι Άνοιξη. Και η ελπίδα, ανοιξιάτικη κι αυτή. Άνοιξη και η επιτυχία. Άνοιξη η αγάπη και από τις δυο μεριές. Άνοιξη...

Το αρνί, ο λογαριασμός και το καλοκαίρι

Στις Απρ 21, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Τέσσερις μέρες μετά το Πάσχα. Μόλις φτάσαμε στην Πάτρα. Ακόμα ρευόμαστε τo αρνί. Ξεφορτώνουμε, βάζουμε τα πράματα στο ασανσέρ, γυρνάμε το κεφάλι. Ένας λογαριασμός της ΔΕΗ ξεπροβάλλει σχεδόν ενοχλητικά από το γραμματοκιβώτιο. Ωχ ο κατσικοπόδαρος! Η πόρτα του ασανσέρ ακόμα ανοιχτή, βαλίτσες και σακούλες άναρχα τακτοποιημένες. Με χέρια που τρέμουν τραβάμε δειλά δειλά το λογαριασμό από το γραμματοκιβώτιο. Βάζουμε στοίχημα. Όποιος πέσει πιο κοντά στο ποσό, κερνάει βαρύ ελληνικό. Θυμόμαστε τις πράσινες μύξες, το ντύσιμο τύπου μπλούζα στην μπλούζα, τα ξυλιασμένα ποδάρια. Περάσαμε έναν χειμώνα δίχως θέρμανση. Η οικοδομή δεν έβαλε πετρέλαιο θέρμανσης και η μόνη πηγή ζεστασιάς ήταν ο ήλιος στο παράθυρο -όποτε το θυμόταν- το ηλεκτρικό καλοριφέρ και το υπόστρωμα. Θεέ μου και μεις που το κοροϊδεύαμε… Η καλύτερη εφεύρεση! Πήραν φωτιά τα σεντόνια. Ζεστάθηκε ο κώλος μας. Ακούμε το κύμα της...

Τα αυγά και τα στιχάκια

Στις Απρ 14, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Και έτσι φτάσαμε σήμερα. Θέλουμε να είμαστε καλά και να περνάμε ακόμα καλύτερα. Αλλά και πάντα αυτό ήταν. Παίρναμε χοντρά ρούχα, μπαίναμε στο αυτοκίνητο και τραγουδώντας φτάναμε στο χωριό. Η γιαγιά μας περίμενε με ασβεστωμένη την αυλή και με εκατό κόκκινα αυγά, δέκα μπλε και δέκα κίτρινα. Δεκάξι άτομα σ΄ ένα σπίτι. Ο παππούς διάλεγε ποιο αρνάκι θα ‘ταν το τυχερό κι η γιαγιά τον μάλωνε: Άντε γρήγορα, νηστικοί θα μείνουμε!. Κι ένα δάκρυ έτρεχε, γρήγορα το σκούπιζε με την ποδιά. Μέσα της κάτι την έκαιγε. Θα ‘μαστε όλοι και του χρόνου; Η θεία Σούλα φούρνιζε τσουρέκια με μαχλέπι κι η θεία Χριστίνα έπλενε τις πλαστικές καρέκλες. Στις ίδιες θα καθόμασταν και το καλοκαίρι. Χωρισμένοι σε δυο ομάδες κορίτσια – αγόρια όλη μέρα παίζαμε. Ξεριζώναμε λουλούδια, κυνηγούσαμε κότες. Μέσα έξω για πιπί, νερό, φαΐ. Κανένας δεν κοιμόταν, ησυχία καμιά. Όλοι μαζί, όλοι χαρούμενοι -κυρίως οι...

#together, τχ. 20, Η Ελένη και . . . οι συζητήσεις την Άνοιξη

Στις Απρ 12, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Τώρα που μπήκε η Άνοιξη, τα λουλούδια ανθίζουν και τα πουλάκια κελαηδάνε . . .Μου λέει μια φίλη μου : «Θέλω να κάνω μία σχέση, αλλά πώς; Πού να τον βρω; Και για σχέση δεν είναι όλοι. Κάνουν τη δουλειά τους και μόλις πάει η κουβέντα τι θα γίνει με εμάς, φεύγουν. Έχουν βγει από μια δύσκολη σχέση και δεν είναι έτοιμοι ακόμη. Δικαιολογίες! Όχι, όχι δεν είναι καθόλου εύκολο. Έχω την εντύπωση ότι εμείς οι γυναίκες είμαστε περισσότερες. Άντρες δεν υπάρχουν, όπου και να πάω γνωρίζω μόνο γυναίκες. Γυναίκες παντού, στους συλλόγους, στις λέσχες, στις σχολές, στις εκδρομές, στις καφετέριες, στις ομιλίες. Είμαστε πολλές, πάρα πολλές. Κι ας πούμε ότι είμαι τυχερή και τον βρίσκω. Μέχρι να φτάσουμε να κάνουμε σχέση πρέπει να περάσουμε από πολλά πράματα. Να μιλήσουμε, να βγούμε, να αγγιχτούμε τυχαία, να κοιταχτούμε στα μάτια, να φιληθούμε και μετά να έρθει η μυρωδιά, η γεύση, το χάδι, η αγκαλιά, η...