Google PlusFacebookTwitter

Together, τχ 42, Η Ελένη και…το christmas tea

on Δεκ 27, 2019 in ιστοΡίες | 0 comments

    Πιάνει μια βροχή κι ένας αέρας δυνατός που το μόνο πράγμα που σκέφτηκα να κάνω ήταν να βρω κάπου να χωθώ.Το μπουφάν μου έσταζε και το αδιάβροχο ήταν ακόμα στη βαλίτσα. Και τι τύχη! Βρίσκω ένα μαγαζί που είχε ένα pre Christmas party. Η μουσική ήταν τέλεια, τα στολίδια μπόλικα, τα λαμπάκια αμέτρητα… Έσπρωξα την πόρτα και μπήκα. Οι γυναίκες φορούσαν φανταχτερά φορέματα κι οι άντρες καλοραμμένα κοστούμια. Ντράπηκα για το άσχημο πουλόβερ και το πολυκαιριασμένο τζιν μου. Όμως, τι πείραζε; Έπιασα μια γωνιά στο μπαρ και ένιωθα πολύ ευτυχισμένη. Τώρα τι να παραγγείλω; Απόγευμα ήταν, καφέ δεν είχα προλάβει να πιω, ήμουν κι από ταξίδι…Τι να έπαιρνα; Βλέπω τον κατάλογο και μου κάνει εντύπωση η ειδική λόγω των ημερών πρόταση. Λέω εδώ είμαστε! “One Christmas tea, please!” Και μου φέρνουν ένα διάφανο ποτήρι με ένα φακελάκι και μια τσαγιέρα με καυτό νερό. Ρίχνω το...

Together, τχ. 41, Η Ελένη και…η επιστροφή στην Κοζάνη

on Νοέ 21, 2019 in ιστοΡίες | 0 comments

  Μαζί με το Φθινόπωρο ήρθα και γω. Αλλιώς τα περίμενα κι αλλιώς ήρθαν. Αλλά έτσι δεν είναι η ζωή; Μια στα πάνω της και μια στα κάτω της. Απρόβλεπτη, απρόσμενη. Όμορφη. Εκεί που πάω να αρχίσω κάτι και να βάλω τα πράγματα σε μία σειρά, όλο κάτι συμβαίνει και μπουμ! Και πάλι από την αρχή… Όμως, αισθάνομαι τυχερή που έχω ανθρώπους δίπλα μου να μοιράζομαι τις σκέψεις και τα όνειρά μου. Κι αυτοί χαμογελάνε. Πόσο ωραίο; Μέσα στη λέξη απογοήτευση υπάρχει η λέξη γοητεία και σε αυτή θα μείνω. Πλέον είμαι εδώ. Γράφω, διαβάζω και σχεδιάζω Βιωματικά Εργαστήρια Δημιουργικής Γραφής. Ξέρετε πού θα με βρείτε, ναι; Κι αν θελήσετε να με βρείτε, ένα είναι σίγουρο• το ταξίδι στον κόσμο των λέξεων είναι δικό μας! Κι αν δεν είναι, θα το κάνουμε εμείς να είναι!       Ελένη...

Together, τχ. 40ο, Η Ελένη και…το ρέικι

on Οκτ 15, 2019 in ιστοΡίες | 0 comments

Με συμπτώματα έντονου μουδιάσματος στο αριστερό χέρι και πόνους στην καρδιά επισκέφτηκα τα επείγοντα του Νοσοκομείου Κοζάνης. Πρωί πρωί εγώ και μερικοί γέροι περιμέναμε καρτερικά και υπομονετικά τη σειρά μας. Πεθαίνω να τους λέω κι όλοι να γελάνε. Δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί. Βαμμένη, ντυμένη, φαγωμένη ένιωθα ότι πεθαίνω. Με βλέπουν οι γιατροί και με στέλνουν για εξετάσεις αίματος κι ακτινογραφίες με ένα λεπτό αδιόρατο χαμόγελο. Κρίση πανικού είναι. Εμείς το ξέραμε, μου λένε, εσένα έπρεπε να σου το αποδείξουμε. Βρε, καλώστηνα κι αυτή κοντά στα άλλα! Τι να κάνω; Κοιμόμουν και ξυπνούσα με αυτά τα συμπτώματα. Ευτυχώς εκείνον τον καιρό η φίλη μου, η Κατερίνα εκπαιδευόταν στο ρέικι. Και με ανέλαβε ως περιστατικό. Ήρθε στο σπίτι, με έβαλε να ξαπλώσω και τοποθέτησε τα χέρια της μπροστά από τα μάτια μου. Δεν με ακουμπούσε καν, κι ένα κύμα ζεστασιάς και λάμψης ήρθε να με λούσει. Όταν...

Together, τχ.39ο, Η Ελένη και…το πράσινο μαγιό

on Αυγ 12, 2019 in ιστοΡίες | 0 comments

  Ξεκίνησα τις βουτιές και την ηλιοθεραπεία μου με ένα κλασικό μαύρο ολόσωμο μαγιό. Μέχρι εδώ όλα καλά. Μαυρισμένα χέρια, μαυρισμένα πόδια, μαυρισμένη πλάτη. Και νά σου εκπτώσεις! Ένα ακόμη μαγιό να μην το πάρω; Ένα λίγο μικρότερο με πιο φωτεινό χρώμα και με περισσότερα ακάλυπτα μέρη. Ένα πράσινο μπικίνι! Να μην το πάρω; Το πήρα! Και το φόρεσα αμέσως. Μου πήγαινε τρέλα! Αλά υπήρχε ένα πρόβλημα. Είχα πολλά άσπρα μέρη, που έπρεπε επειγόντως να μαυρίσω. Ντάλα μεσημέρι σκάω στην παραλία με το καινούριο μου μπικίνι και αντηλιακό με χαμηλό δείκτη προστασίας. Κολυμπάω, κολυμπάω, κολυμπάω, βγαίνω έξω εξαντλημένη και ρίχνω έναν ύπνο στην ξαπλώστρα άλλο πράμα! Ο πιο τέλειος ύπνος που έχω ρίξει καλοκαιριάτικα, ώσπου ακούω αυτό από μια κυρία: -Ξυπνήστε, ξυπνήστε καήκατε! Έχετε γίνει κατακόκκινη! Κοιτάζομαι. Η κοιλιά μου κόκκινη. Το στέρνο μου κόκκινο. Ωχ, λέω και φεύγω. Κι όχι μόνο κάηκα,...

#together, τχ. 37ο, Η Ελένη και . . .η λεκάνη με τα κρέατα

on Απρ 28, 2019 in ιστοΡίες | 0 comments

Η γιαγιά μου, η μαμά της μαμάς μου, έφυγε νέα. Όσο ήταν όμως ζωντανή Πάσχα κάναμε στο χωριό. Το χωριό μου λέγεται Άγιοι Θεόδωροι και βρίσκεται στα Γρεβενά στο δρόμο για Καλαμπάκα. Είναι μικρό και ήσυχο. Έχει όμορφη φύση και ωραίο ηλιοβασίλεμα. Στο χωριό περνούσαμε καλά. Μαζευόμασταν πολλοί, όλο το σόι δηλαδή, κι ακολουθούσε μεγάλο φαγοπότι, αφού είχαν προηγηθεί τελετουργικές σχεδόν προετοιμασίες. Και μιας και ήμασταν πολλοί τα πειράγματα και οι μικροτσακωμοί ποτέ δεν έλειπαν. Εξάλλου, σε κάθε οικογενειακό τραπέζι υπάρχουν και όσο περνούν τα χρόνια τόσο οι απαιτήσεις ανεβαίνουν κι οι πολιτικές συζητήσεις κλιμακώνονται. Τότε ήταν οι ώρες ύπνου, το φαΐ, οι βαθμοί, μετά το πτυχίο και τώρα η δουλειά, η παντρειά και το εγγόνι και δεν συνεχίζω άλλο, γιατί σε λίγο θα τα ‘χω ζωντανά στα αυτιά μου.  Έχω πολλές μνήμες από εκείνες τις Πασχαλιές. Μία δεν την ξεχνάω με τίποτα. Ο παππούς μου είχε...