Google PlusFacebookTwitter

Together, τχ. 40ο, Η Ελένη και…το ρέικι

Στις Οκτ 15, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Με συμπτώματα έντονου μουδιάσματος στο αριστερό χέρι και πόνους στην καρδιά επισκέφτηκα τα επείγοντα του Νοσοκομείου Κοζάνης. Πρωί πρωί εγώ και μερικοί γέροι περιμέναμε καρτερικά και υπομονετικά τη σειρά μας. Πεθαίνω να τους λέω κι όλοι να γελάνε. Δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί. Βαμμένη, ντυμένη, φαγωμένη ένιωθα ότι πεθαίνω. Με βλέπουν οι γιατροί και με στέλνουν για εξετάσεις αίματος κι ακτινογραφίες με ένα λεπτό αδιόρατο χαμόγελο. Κρίση πανικού είναι. Εμείς το ξέραμε, μου λένε, εσένα έπρεπε να σου το αποδείξουμε. Βρε, καλώστηνα κι αυτή κοντά στα άλλα! Τι να κάνω; Κοιμόμουν και ξυπνούσα με αυτά τα συμπτώματα. Ευτυχώς εκείνον τον καιρό η φίλη μου, η Κατερίνα εκπαιδευόταν στο ρέικι. Και με ανέλαβε ως περιστατικό. Ήρθε στο σπίτι, με έβαλε να ξαπλώσω και τοποθέτησε τα χέρια της μπροστά από τα μάτια μου. Δεν με ακουμπούσε καν, κι ένα κύμα ζεστασιάς και λάμψης ήρθε να με λούσει. Όταν...

Together, τχ.39ο, Η Ελένη και…το πράσινο μαγιό

Στις Αυγ 12, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Ξεκίνησα τις βουτιές και την ηλιοθεραπεία μου με ένα κλασικό μαύρο ολόσωμο μαγιό. Μέχρι εδώ όλα καλά. Μαυρισμένα χέρια, μαυρισμένα πόδια, μαυρισμένη πλάτη. Και νά σου εκπτώσεις! Ένα ακόμη μαγιό να μην το πάρω; Ένα λίγο μικρότερο με πιο φωτεινό χρώμα και με περισσότερα ακάλυπτα μέρη. Ένα πράσινο μπικίνι! Να μην το πάρω; Το πήρα! Και το φόρεσα αμέσως. Μου πήγαινε τρέλα! Αλά υπήρχε ένα πρόβλημα. Είχα πολλά άσπρα μέρη, που έπρεπε επειγόντως να μαυρίσω. Ντάλα μεσημέρι σκάω στην παραλία με το καινούριο μου μπικίνι και αντηλιακό με χαμηλό δείκτη προστασίας. Κολυμπάω, κολυμπάω, κολυμπάω, βγαίνω έξω εξαντλημένη και ρίχνω έναν ύπνο στην ξαπλώστρα άλλο πράμα! Ο πιο τέλειος ύπνος που έχω ρίξει καλοκαιριάτικα, ώσπου ακούω αυτό από μια κυρία: -Ξυπνήστε, ξυπνήστε καήκατε! Έχετε γίνει κατακόκκινη! Κοιτάζομαι. Η κοιλιά μου κόκκινη. Το στέρνο μου κόκκινο. Ωχ, λέω και φεύγω. Κι όχι μόνο κάηκα,...

#together, τχ. 38ο, Η Ελένη και…ο γάμος της παιδικής μου φίλης

Στις Ιούλ 3, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Στο Δημοτικό μαζί. Είχε μακριά μαύρα μαλλιά και πράσινα μάτια. Δέρμα μελαμψό και λεπτά άκρα. Ακόμα θυμάμαι τα πάρτι στο σπίτι της πάνω απ΄ την παλιά «Ρεζέρβα». Τον ξύλινο τρυποκάρυδο έξω από την πόρτα του παιδικού της δωματίου, την ταινία «Φλάμπερ» στο βίντεο και το καλύτερο• την κόκα κόλα στο ψυγείο!  Στο Γυμνάσιο χωρίσαμε. Εγώ πήγα στο Βαλταδώρειο και ‘κείνη στο Πειραματικό. Είχαμε κοινές φίλες. Στο Λύκειο βρεθήκαμε ξανά. Για τη ζωή μας στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν έχει ουσία να γράψω και πολλά. Σχολείο, φροντιστήριο, διάβασμα-ξέρεις πώς πάει. Αυτά τα χρόνια δεν μας λείπουν καθόλου μα καθόλου όμως! Ύστερα δώσαμε Πανελλήνιες. Περάσαμε στην ίδια πόλη και μέναμε στην ίδια γειτονιά. Ξενύχτια, κακό, ιστορίες στις παλιές καλές εποχές χωρίς ΔΝΤ και μνημόνια. Και μετά τη φοιτητική ζωή ο επαναπατρισμός. Άχαρος, βίαιος, άγαρμπος. Άντε να μάθεις να ζεις πάλι με τους γονείς σου και...

#together, τχ. 37ο, Η Ελένη και . . .η λεκάνη με τα κρέατα

Στις Απρ 28, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Η γιαγιά μου, η μαμά της μαμάς μου, έφυγε νέα. Όσο ήταν όμως ζωντανή Πάσχα κάναμε στο χωριό. Το χωριό μου λέγεται Άγιοι Θεόδωροι και βρίσκεται στα Γρεβενά στο δρόμο για Καλαμπάκα. Είναι μικρό και ήσυχο. Έχει όμορφη φύση και ωραίο ηλιοβασίλεμα. Στο χωριό περνούσαμε καλά. Μαζευόμασταν πολλοί, όλο το σόι δηλαδή, κι ακολουθούσε μεγάλο φαγοπότι, αφού είχαν προηγηθεί τελετουργικές σχεδόν προετοιμασίες. Και μιας και ήμασταν πολλοί τα πειράγματα και οι μικροτσακωμοί ποτέ δεν έλειπαν. Εξάλλου, σε κάθε οικογενειακό τραπέζι υπάρχουν και όσο περνούν τα χρόνια τόσο οι απαιτήσεις ανεβαίνουν κι οι πολιτικές συζητήσεις κλιμακώνονται. Τότε ήταν οι ώρες ύπνου, το φαΐ, οι βαθμοί, μετά το πτυχίο και τώρα η δουλειά, η παντρειά και το εγγόνι και δεν συνεχίζω άλλο, γιατί σε λίγο θα τα ‘χω ζωντανά στα αυτιά μου.  Έχω πολλές μνήμες από εκείνες τις Πασχαλιές. Μία δεν την ξεχνάω με τίποτα. Ο παππούς μου είχε...

#together, τχ. 36ο, Η Ελένη και . . . η ταραντέλα

Στις Μαρ 30, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

    Ήμουν λίγο άρρωστη θυμάμαι. Όχι, κάτι σοβαρό. Μια ανοιξιάτικη γριπούλα. Από εκείνες που είσαι με το χαρτομάντιλο στο χέρι και σε κάθε τσέπη των ρούχων σου βρίσκεις κι από ένα. Ήταν Σάββατο βράδυ και μόλις είχα σχολάσει από το εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής που διοργανώνω πλέον μια φορά το μήνα. Σπίτι να πάω δεν ήθελα. Όταν ανοίγει ο καιρός δεν μου αρέσει καθόλου να κάθομαι μέσα. Θέλω να βγαίνω έξω. Αν είναι δυνατόν από το πρωί ως το βράδυ. Με καλή παρέα, μουσική ή και μόνη μου να τριγυρνάω στα μαγαζιά και στις πλατείες.  Έτσι και το βράδυ εκείνο ο δρόμος με έβγαλε σε ένα μαγαζί που έπαιζε κατωιταλιώτικα τραγούδια. Ήταν η δεύτερη φορά που τα άκουγα live και πολύ μου άρεσαν. Είναι χαρούμενα και διασκεδαστικά. Παρήγγειλα ένα μεγάλο ποτήρι μπύρα και μια μερίδα φαγητό. Αφού ξεδίψασα και χόρτασα την πείνα μου σηκώθηκα να χορέψω. Εκείνη την ώρα έπαιζε μόνο ταραντέλες. Κάποιες...