Google PlusFacebookTwitter

#together, τχ. 31ο, Η Ελένη και . . .τα μάτια της

Στις Ιούλ 31, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

    Ήταν να μην πάρω την απόφαση να κάνω λέιζερ. Κλείνω ραντεβού και τονίζω: «Έρχομαι για λέιζερ!». Έτσι, αποφασιστικά. Τέρμα. Να πετάξω επιτέλους, φακούς και γυαλιά. Έρχεται η μέρα, πάω στον γιατρό. Πότε μπορούμε να κάνουμε λέιζερ; μπαίνω κατευθείαν στο ψητό. Κάτσε να σε δω, μου κάνει. Με βλέπει, κάνουμε και κάτι επιπλέον εξετάσεις. Δεν τα βλέπω καλά τα πράματα μάτια μου, μου λέει. Δώσε μου λίγο χρόνο να βγουν τα αποτελέσματα. Τον πρήζω στα τηλέφωνα. Πότε και πότε. Στο μεταξύ το ‘χω ανακοινώσει σε όλον τον κόσμο απ’ την χαρά μου ότι θα κάνω λέιζερ, ότι θα βρω το φως μου.  Βγαίνουν τα αποτελέσματα, πηγαίνω πάλι απ΄ το ιατρείο. Το μάτια μου είναι πολύ χοντρά. Έλεος, ρε φίλε, μέχρι και τα μάτια μου είναι χοντρά, τα τόσο δα σχιστά ματάκια. Το λέιζερ δεν πιάνει. Άσε που έχω λίγα και μεγάλα κύτταρα, που αν μεγαλώσουν, θα γκαβοθώ κι άλλο. Ούτε μεμβράνη μου συνιστά, γιατί αν κάτι...

#together, τχ. 30ο, Η Ελένη και . . .το παντελόνι με τα κεράσια

Στις Ιούν 5, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Κοίτα να δεις! Σε λίγες μέρες γίνομαι τριάντα και αυτό το τεύχος είναι το τριακοστό. Και αφού συμπίπτουν αυτά τα δύο τριαντάρια, δε θα ΄πρεπε να το γιορτάσουμε από τώρα; Κυρία υπεύθυνη έκδοσης, κύριε γραφίστα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι μην προβληματιστείτε πολύ τι φωτογραφία να βάλετε αυτήν τη φορά στη στήλη μου. Μία τούρτα θα ‘θελα! Από εκείνες τις ψηλές με τα πολλά πατώματα και σχέδια με ζαχαρόπαστα, που ποτέ κανείς δε θα σκεφτεί να μου πάρει για δώρο, γιατί θα τη φάω όλη μόνη μου-τέτοια μοναχοφάα είμαι. Και γιατί με τα ίδια λεφτά μπορεί να μου πάρει κάτι άλλο. Ας πούμε ένα παντελόνι-ναι, σε σένα μιλάω, καλά το κατάλαβες. Μη μου πάρεις τούρτα, πάρε μου το παντελόνι εκείνο με τα κεράσια που είδαμε ψες στη βιτρίνα καθώς περνούσαμε με το αυτοκίνητο, θυμάσαι; Και είπα αχ, τι ωραίο, δε θα μου πήγαινε πάρα πολύ; Και αφού με το δώρο τα κανόνισα, ησύχασα! Μου ΄φυγε ένα βάρος από πάνω μου....

Το λουλουδάκι του μπαξέ

Στις Μαΐ 4, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Ο καιρός φωνάζει. Βγες έξω! Έχεις ένα τόσο ωραίο μπαλκόνι, έχεις μια τόσο τέλεια αυλή, μην κάθεσαι άλλο μέσα! Αν φυτέψεις και μερικά λουλούδια θα είναι θαύμα. Για καφέ, για φαγητό, για γλυκό, για ποτό, για διάβασμα, για άραγμα μόνος, μόνη ή με παρέα, μερικά άνθη θα σου φτιάξουν τη διάθεση. Ακόμη, θα στολίσουν το χώρο σου και θα σου χαρίσουν απλόχερα χρώματα και αρώματα. Ποια όμως είναι τα ιδανικά γι΄ αυτήν την εποχή; Πετούνιες Αν τις σπείρεις έναν Φλεβάρη, αντέχουν για καιρό. Ανθίζουν την Άνοιξη και αγαπούν τον ήλιο. Δε διψάνε πολύ και είναι πληθωρικές. Ροζ, λευκές, κόκκινες, μωβ, μπλε και κίτρινες είναι ανάμεσα στα πολλά χρώματα που μπορείς να επιλέξεις. Σκυλάκια Δεν κάνουν γαβ γαβ, αλλά τα άνθη τους μοιάζουν με σαγόνια σκύλου. Μπορείς να τα σπείρεις είτε στις αρχές του Φθινοπώρου είτε στις αρχές της Άνοιξης. Θέλουν ήλιο και νερό. Είναι πολύ παιχνιδιάρικα και ανθεκτικά. Βγαίνουν σε...

#together, τχ. 29ο, Η Ελένη και . . .τα μάγια

Στις Μαΐ 3, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Ψηλά στο λόφο ήταν ένα σπίτι. Μόνο του, ξεκομμένο από τα υπόλοιπα. Ήταν τόσο αφημένο στη μοίρα του, που από τη μία μου προκαλούσε τρόμο κι από την άλλη κάτι με τσιγκλούσε να το εξερευνήσω. Ανέβαινα το λόφο με το ποδήλατο και με την άκρη του ματιού μου έριχνα κλεφτές ματιές. Μια γριά κοντή, στεγνή και μαυροντυμένη καθόταν στην αυλή αυτού του σπιτιού και μουρμούριζε λόγια περίεργα, ακαταλαβίστικα μπερδεμένα με ψαλμωδίες. Μαζευόμουν το βράδυ κι ένιωθα το κεφάλι μου να με πονάει. Μάτι είναι, μου έλεγαν οι άλλες γριές. Και έπαιρναν ένα κάρβουνο που το είχαν δίπλα στα εικονίσματα και με σταύρωναν.  Μια μέρα με φώναξε η γριά να της δώσω το κουβάρι που γλίστρησε από την ποδιά της. Δεν μπορούσε να σκύψει και το κουβάρι θα ‘μενε εκεί ανάμεσα στα χορτάρια. Κατέβηκα απ΄ το ποδήλατο και προχώρησα διστακτικά. Της το έδωσα και το ‘βαλα στα πόδια χωρίς να της πω τίποτα. Μετά από λίγες μέρες, ενώ...

#together, τχ. 28ο, Η Ελένη και . . .από τα σαλόνια στα καψόνια

Στις Απρ 2, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | 1 σχόλιο

Έχουμε ξυπνήσει σε ξενοδοχείο. Έχουμε κάνει ντουζ και μοσχοβολάμε. Φοράμε καθαρά και καλοσιδερωμένα ρούχα. Τα υπόλοιπα τα έχουμε ζουμπίξει στη βαλίτσα. Αφήνουμε τα σεντόνια ανακατεμένα, μπαίνουμε στο ασανσέρ με τους μεγάλους καθρέφτες και τα χρυσαφένια κουμπιά, πληρώνουμε στη ρεσεψιόν με το πράσινο μάρμαρο και βγαίνουμε κύριοι. Καθόμαστε για πρωινό σε ένα eco-gastrobar. Γεμίζουμε το πιάτο δυο φορές. Δεν ξέρουμε τι να πρωτοπάρουμε. Αλμυρό ή γλυκό; Βάζουμε απ΄ όλα. Ακούμε τη μουσική, παρατηρούμε τον κόσμο. Παραγγέλνουμε δυο καφέδες, ανάβουμε τσιγάρο. Αχ, η ζωή είναι ωραία! Με την κοιλιά γεμάτη είμαστε έτοιμοι για επισκέψεις. Ο ουρανός είναι γαλάζιος, μερικά σύννεφα αφράτα χορεύουν, τα χελιδόνια πάνε κι έρχονται στις φωλιές τους και οι αμυγδαλιές είναι ανθισμένες. Βγάζω το κραγιόν απ΄ την τσάντα, φοράω λίγο ακόμα, βάζω και λίγο άρωμα. O Κώστας γελάει. Mε λέει μέσα απ΄ τα χείλη του ζωάδι...