Google PlusFacebookTwitter

#together, τχ. 26ο, Η Ελένη και . . .οι αγάπες των αστεριών

on Δεκ 25, 2017 in ιστοΡίες | 0 comments

  Αυτές τις γιορτές νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για τους ανθρώπους. Ανθρώπους πολλούς δε γνώρισα, και έστω αυτούς που γνωρίζω μέχρι τώρα δεν τους λες και πολλούς. Λίγοι οι γνωστοί και ακόμα πιο λίγοι οι φίλοι. Όμως ανάμεσα σε αυτούς που γνώρισα, ξεχώρισα. Ξεχώρισα τους ανθρώπους που με θέλουν για μια χάρη, ξεχώρισα αυτούς που με θέλουν για μια δύσκολη στιγμή, ξεχώρισα αυτούς που θέλουν να με ξέρουν μόνο για να πουν ότι με ξέρουν, ξεχώρισα αυτούς που θέλουν να αναμετρηθούν μαζί μου, ξεχώρισα αυτούς που θέλουν να με σνομπάρουν, ξεχώρισα αυτούς που με θέλουν για παρέα, ξεχώρισα αυτούς που θέλουν να με κάνουν να χαμογελάω και να είναι δίπλα μου. Και οι τελευταίοι με αγαπούν γι΄ αυτό που είμαι. Και γω τους αγαπώ. Με μερικούς απ΄ αυτούς μπορεί να μη τα λέμε συχνά, αλλά όταν μιλάμε είναι σα να είχαμε να τα πούμε απ΄ το προηγούμενο βράδυ. Δε με νοιάζει να γνωρίσω πολλούς ή λίγους...

Τραυματίας βροχής

on Δεκ 23, 2017 in ιστοΡίες | 0 comments

ίμαι γκαντέμα. Κι απ΄ αυτό που ακολουθεί θα καταλάβετε τι εννοώ. Που λέτε, κάνει ένα μπαμ ο ουρανός και αρχίζει να τρέχει το νερό, λες και έσπασε ένα μεγάλο ακουάριουμ. Νερόοο; Πολύ νερό! Διόλου απίθανο να βρέθηκαν και ψαριά λίγο παραπέρα. Ομπρέλα δεν είχα. Φοράω την κουκούλα και αρχίζω να τρέχω. Σε αυτό το σημείο πρέπει να πω ότι μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή που αγόρασα μπουφάν με παχιά γούνα στην κουκούλα. Το ορκίζομαι, δεν βολεύει καθόλου! Έτσι όπως πέφτει μπροστά, βλέπω μόνο τα μισά. Στα χέρια ψώνια, σακούλες, τσάντες, δώρα Χριστουγεννιάτικα χαμός. Είναι και μερικά πλακάκια στο πεζοδρόμιο, που αν τα πατήσεις τη λάσπησες. Με φόβο λοιπόν, μην τη λασπήσω-ενώ την είχα λασπήσει ήδη-, παίρνω φόρα και πηδάω ένα ροκ πλακάκι για να βρεθώ στον δρόμο. Έλα, μου όμως που μετά το κράσπεδο, υπάρχουν ενίοτε οι βάσεις απ΄ τα πορτοκαλί -περιττό να το πω-σπασμένα κολωνάκια. Αυτά δεν το είχα...

#together, τχ. 18, Η Ελένη και . . .Τα Χριστούγεννα με στρας

on Δεκ 27, 2016 in ιστοΡίες | 0 comments

Άντε πάλι. Το μήνυμα ήρθε. Θέλω κάτι για τα Χριστούγεννα. Αυτό. Ήταν η Κέλλυ. Βρε, να φοβάσαι να ανοίξεις το inbox μην είναι η υπεύθυνη έκδοσης και σου παραγγείλει ή σου διορθώσει κάτι. Ο τρόμος και ο φόβος! Γράψε στο #together, μου είπε, θα περάσεις καλά! Ναι, φίλη θα στο ΄χω έτοιμο, απόψε κιόλας. Και σιγά• ακόμα τίποτα δεν έχω γράψει. Ανοίγω τα ντουλάπια και ψάχνω πού έχω βάλει την κούτα με τα Χριστουγεννιάτικα. Πρέπει να στολίσω για αρχή, να βάλω να ακούγεται και κανένα τραγούδι. Στρώνω τα σεμέν από τούλι, τα κεντημένα με πράσινα μικρά δεντράκια. Ήταν μια δημιουργία της γιαγιάς. Τα ΄χε η μάνα μου. Φέτος τα πήρα εγώ. Κόλλησα στους τοίχους χριστουγεννιάτικες κουκουβάγιες με σκουφιά και κέρατα. Άλλες κάθονται πάνω στα κλαδιά, άλλες κάνουν έλκηθρο, άλλες χτυπάν κουδούνια κι άλλες ανοίγουν δώρα, ενώ από πάνω τους πέφτουν χοντρές και ψιλές νιφάδες. Στόλισα και τη βιβλιοθήκη. Έβαλα να...

#together, τχ. 11, Η ουσία του εξ και το εξ της ουσίας

on Δεκ 1, 2015 in ιστοΡίες | 0 comments

Δωρητές και όργανα, φτάσατε σ΄ αυτήν τη σελίδα για να ξύσετε το κεφάλι, το αυτί σας ή ό,τι άλλο θέλετε- άλλωστε το ξύσιμο υγεία είναι. Και το λοιπόν! Τι είναι αυτό που αρχίζει από μέσα και πάει προς τα έξω, που αρχίζει από έξω και πάει προς τα μέσα; Είναι ένα μπάσταρδο πράμα που κανείς φαινομενικά δεν το θέλει και κανείς δεν το γνωρίζει. Δεν έχει μάνα, πατέρα, αδελφό. Είναι μπάσταρδο λέμε. Μπορεί όμως να αποκτήσει οικογένεια αμέσως. Και μόλις γίνει αυτό, τότε έρχεται και μεγαλώνει και θεριεύει. Βγάζει τηλεβόες για αυτιά, θρούμπες για μάτια, πέτρες για δόντια, ψαλίδια για γλώσσα, λίμες για νύχια, άσφαλτο για δέρμα, νταλίκες για πατούσες. Νιώθει αήττητο και σκατά κάνει. Είναι παντού. Στο σπίτι, στο γραφείο, στη δουλειά και στο σχολείο. Είναι εδώ, είναι και ‘κεί. Είναι ο καθένας και το καθετί. Είναι το ρούτερ, είναι η ηλεκτρική, είναι ο παιδικός κι παιδική, είναι το αφεντικό, είναι...

#together, τχ. 4, Στα κλαδιά το νέο της εγώ

on Δεκ 1, 2014 in ιστοΡίες | 0 comments

  Τρία χρόνια τώρα στολίζει έτσι το δέντρο της. Όχι, με λαμπιόνια, μπάλες, Αγιοβασίληδες, αλεξανδρινά, σταφύλια, χιονάνθρωπους και ελάφια. Όλα αυτά τα θεωρεί ένα τίποτα. Είναι για άλλους. Όχι, για κείνη. Πρώην σύζυγος στρατιωτικού. Εγωκεντρική και υστερική αυτή; Αν είναι δυνατόν! Τον χώρισε μετά από 25 χρόνια γάμου- και πολύ τον άντεξε. Χρυσό μου, δεν θα την τρέλαινε άλλο εκείνος. Ανοίγει μία σαμπάνια, γυρνάει το θερμοστάτη στο 30, ακούει το “Have Yourself a Merry Little Christmas” και στολίζει το δέντρο με φωτογραφίες της. Όχι, με όποιες κι όποιες, αλλά με μία συγκεκριμένη, την οποία την είχε εμφανίσει 47 φορές. Και τις 47 τις έχει τρυπήσει και τις έχει περάσει με λευκή κορδέλα. Κρεμάει πάντα μία φωτογραφία-στολίδι ανά δύο κλαδιά. Στην φωτογραφία είναι ανφάς. Έχει τα καστανά μαλλιά της χτενισμένα σ΄ένα ψηλό σινιόν. Μερικές αφέλειες πέφτουν δεξιά και αριστερά στο...