Google PlusFacebookTwitter

Ο τσαλαπετεινός και η καρακάξα

on Μαρ 22, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

    Μια μέρα η καρακάξα καθόταν πάνω σε ένα δέντρο κοντά στην άκρη του χωριού και κοίταζε τα περιστέρια που κατέβαιναν κοπάδι από τις φωλιές τους μέσα στην αυλή και έτρωγαν καλαμπόκι. Άλλη μέρα τα είδε πάλι και κάθε μέρα έβλεπε πώς ζουν τα περιστέρια. Μια μέρα καθώς καθόταν πάνω στο δέντρο, είδε πάλι τα περιστέρια να κατεβαίνουν μέσα στην αυλή και να τρώνε κι αναστέναξε από το κακό της. Σε ένα άλλο δέντρο εκεί κοντά καθόταν ο τσαλαπετεινός. Άμα άκουσε την καρακάξα που αναστέναξε, την ερώτησε τι έπαθε. Κι αυτή του λέει: -Όσο βλέπω τα περιστέρια να ζουν έτσι, θα σκάσω από το κακό μου. Τι, εκείνα είναι καλύτερα από μένα και βρίσκουν κάθε μέρα φαΐ έτοιμο και γω να σκοτώνομαι όλη μέρα και να μένω νηστική; Της λέει και ο τσαλαπετεινός: -Κάθεσαι και μαραζώνεις γι΄ αυτό το πράγμα; Εύκολο είναι να ζεις και συ σαν τα περιστέρια. -Με ποιον τρόπο; τον ερωτά η καρακάξα. -Με ποιον τρόπο;...

Ο τσαλαπετεινός και η καρακάξα από την Ανδρομάχη

on Μαρ 22, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Μια μέρα η καρακάξα καθόταν πάνω σε ένα δέντρο κοντά στην άκρη του χωριού και κοίταζε τα περιστέρια που κατέβαιναν κοπάδι από τις φωλιές τους μέσα στην αυλή και έτρωγαν καλαμπόκι. Άλλη μέρα τα είδε πάλι και κάθε μέρα έβλεπε πώς ζουν τα περιστέρια. Μια μέρα καθώς καθόταν πάνω στο δέντρο, είδε πάλι τα περιστέρια να κατεβαίνουν μέσα στην αυλή και να τρώνε κι αναστέναξε από το κακό της. Σε ένα άλλο δέντρο εκεί κοντά καθόταν ο τσαλαπετεινός. Άμα άκουσε την καρακάξα που αναστέναξε, την ερώτησε τι έπαθε. Κι αυτή του λέει: -Όσο βλέπω τα περιστέρια να ζουν έτσι, θα σκάσω από το κακό μου. Τι, εκείνα είναι καλύτερα από μένα και βρίσκουν κάθε μέρα φαΐ έτοιμο και γω να σκοτώνομαι όλη μέρα και να μένω νηστική; Της λέει και ο τσαλαπετεινός: -Κάθεσαι και μαραζώνεις γι΄ αυτό το πράγμα; Εύκολο είναι να ζεις και συ σαν τα περιστέρια. -Με ποιον ρόπο; τον ερωτά η καρακάξα. -Με ποιον τρόπο; να σου πω της...

Η Αρκουδούλα Πατουσούλα

on Ιαν 27, 2020 in ιστοΡίες | 0 comments

                                  Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μία μικρή, όμορφη και χαριτωμένη αρκούδα, που λεγόταν Αρκουδούλα Πατουσούλα. Η Αρκουδούλα Πατουσούλα ζούσε ευτυχισμένη στο δάσος. Της άρεσε να κόβει βόλτες, να ξαπλώνει στο χορτάρι, να κοιτάει τον ουρανό, να αφήνει τα ίχνη της στους τρυφερούς κορμούς των δέντρων, να βουτάει στο ποτάμι, να αναποδογυρίζει τις πέτρες. Η κάθε μέρα της ήταν γεμάτη εκπλήξεις και πολύχρωμες εικόνες. Αγαπούσε τα βουνά, τα δέντρα, τους ήχους των ζώων, το κελάηδισμα των πουλιών. Τα πήγαινε καλά με όλους! Εχθρούς πολλούς δεν είχε. Απολάμβανε τον φρέσκο αέρα και το μουσκεμένο χώμα. Έπινε νερό κι έτρωγε πολύ· άγρια μήλα, κεράσια, φράουλες και βατόμουρα. Μα, η πιο λατρεμένη της λιχουδιά ήτανε το μέλι! Γλυκό, γλυκό και χρυσαφένιο. Οι φίλες της οι μέλισσες, όταν έβλεπαν την...

Ο αστερίας Φουρφουρίας και το ανεμοδούρι

on Ιούλ 30, 2019 in ιστοΡίες | 0 comments

  Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας αστερίας, που λεγόταν Φουρφουρίας. Το όνομά του στη στεριά θα προξενούσε γέλια και χαχανητά, μα στης θάλασσας τα νερά όλα είναι δυνατά. Μια μέρα που φύσαγε πολύ, ένα κύμα τον έβγαλε στην ακτή. Ο αστερίας ο Φουρφουρίας κοίταξε δεξιά, κοίταξε αριστερά, κοίταξε πάνω, κοίταξε κάτω και τότε αυτό που είδε τον στεναχώρησε πολύ. Όλη η παραλία ήταν γεμάτη σκουπίδια. Αλουμινόχαρτα, καλαμάκια, πλαστικά ποτήρια του καφέ, τενεκεδάκια από αναψυκτικά, καπάκια, μπουκάλια, διάφορα χαρτιά ακόμα και σακούλες. Έλεος, σκέφτηκε! Μα κανένας δεν μπορεί φεύγοντας να πάρει και τα σκουπίδια του μαζί; Τι συνήθειο κακό κι αυτό οι άνθρωποι να πετάνε τα σκουπίδια τους κάτω, ενώ υπάρχουνε τόσοι κάδοι; Και καθώς το σκέφτηκε αυτό, ένα μεγάλο χέρι μάζεψε τον αστερία Φουρφουρία. -Κοιτάξτε παιδιά τι όμορφος που είναι, είπε η κυρία τους! -Α, για να τον δω! -Και γω θέλω να τον δω! Και...

Ο Μαυριτανός πρίγκιπας και η πεντάμορφη κοπέλα

on Φεβ 7, 2019 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Ο καιρός των Αράβων στην Ανδαλουσία διήρκεσε περίπου τέσσερις αιώνες από τον 8ο ως τον 12ο αι. μ.Χ. και της κληροδότησε μεγάλο μέρος του σημερινού αρχιτεκτονικού της πλούτου – τόσο υπέροχου, μαγευτικού και παραμυθένιου που σε συνεπαίρνει στον κόσμο των παραμυθιών!   Τι να πει κανείς για την Ανδαλουσία; Η τσιγγάνα καρδιά της Ισπανίας! Με τους κιθαρωδούς της και τα φλαμένγκο της. Τα αραβικά της κάστρα – πρώην παλάτια. Με τους δροσερούς, καταπράσινους κήπους τους και τα τρεχούμενα νερά τους, με τους δρόμους των λουλουδιών και τις εσωτερικές αυλές σε όλα ανεξαιρέτως τα παραδοσιακά τους κτίσματα-δείγμα αραβικής αρχιτεκτονικής, μαγεία αλλοτινών χρόνων. Περπατάς στα σοκάκια των λουλουδιών, της παλιάς Κόρντοβας – δίπλα στον Γκουανταλκιβίρ – και νομίζεις πως έρχεται στ’ αυτιά σου το κάλεσμα του Μοεζίνη από το αραβικό τέμενος. Μεθκίτα…Μακρόσυρτο και...