Ποτέ δεν μπόρεσα να μετρήσω τις ανάσες

Ποτέ δεν μπόρεσα να μετρήσω τις ανάσες μου
άδικος κόπος
Μα οι ανάσες του κόσμου αντηχούν μέσα μου
ανάλαφρες,
σαν τον ανεπαίσθητο αέρα
βαριές,
σαν σούρσιμο αλυσίδων κατάδικου

…κι εσύ που όλο κοιτάς
κοιτάς επίμονα τη μια, την άλλη σε πιάνω να χαζεύεις

Άγρυπνος παρατηρητής της ζωής προσπάθησα να γίνω
μεγάλη αυταπάτη
Τώρα με βάζω για ύπνο νωρίς
κοιμίζω το μυαλό όσο μπορώ
Τόσες σφαίρες ρίχτηκαν πάνω του
κι αυτό αργοσαλεύει ακόμα

… «αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος»…
βαριές κουβέντες φίλε μου, ασήκωτες σαν αλυσίδες
Για ‘σένα και για ‘μενα μιλώ
που νιώθουμε το βάρος
Οι άλλοι δε δίστασαν στιγμή να εκτελέσουν
δε δίστασαν στιγμή ν’ αδιαφορήσουν
σαν έτοιμοι από τα γεννοφάσκια τους

Δεν μετριούνται οι ανάσες της ζωής
Δε σπάνε εύκολα οι αλυσίδες

Αφού μας άφησαν να ονειρευτούμε
εκτελεστές των ονείρων μας, μας όρισαν κατόπιν
Δεν χαμογελάω στραβά από απαισιοδοξία
δεν ειρωνεύομαι από πικρία
Κάνω χάζι τους καιρούς
σπέρνοντας καινούρια όνειρα για να ‘χω να θερίσω
Όσο κοιτώ τον ουρανό πονάω
για την ελευθέρια που μου δώσανε
μέσα στην τόση ανελευθερία
Για την πλάνη της νιότης που ‘λεγε
θ’ αλλάξουν οι καιροί
Όχι, δεν μεμψιμοιρώ
απλά να…
Είναι που δεν μπορώ να μετρήσω τις ανάσες
(και με βαραίνει ο ίσκιος τους)

Μαρία Δάλλα: Γεννήθηκα στις 11 Ιουλίου 1989 στη Κοζάνη. Σπούδασα Φιλοσοφία – Παιδαγωγικό στη Θεσσαλονίκη, την οποία φυσικά και λάτρεψα. Μιλάω Αγγλικά και Ιταλικά κι ευελπιστώ να μάθω και Ισπανικά. Έχω υπάρξει εθελόντρια πέντε χρόνια στην Άρσις. Αγαπώ πολλά πράγματα όπως το διάβασμα, τον κινηματογράφο, τα ταξίδια, τη μουσική, τη φωτογραφία. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς φίλους.