Η ποιητική συλλογή με τίτλο “Λευκοσέλευκο” της Ατένα Φαρροχζάντ
Νομίζω ότι είναι από τα πιο καλαίσθητα βιβλία ποίησης, που έχω αποκτήσει! Μόλις το είδα, μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Έχει ασημί εξώφυλλο και οπισθόφυλλο. Το βιβλίο μοιάζει με καθρέφτη. Οι σελίδες είναι ολόλευκες, η γραμματοσειρά άσπρη και το μαρκάρισμα μαύρο.
Η ποιητική συλλογή με τίτλο “Λευκοσέλευκο” της Ατένα Φαρροχζάντ από τις εκδόσεις Αντίποδες αποτελείται από σπονδυλωτά ποιήματα, τα οποία έχουν γίνει και θεατρική παράσταση.
Όλα τα ποιήματα ξεκινούν με τις εξής εναρκτήριες φράσεις “Η μητέρα μου είπε:…”, “Ο πατέρας μου είπε…”, “Ο αδερφός μου είπε…” και συνθέτουν την καταγωγή, το παρόν και το μέλλον του ποιητικού υποκειμένου. Ειδικότερα, αντικατοπτρίζουν τον τρόπο με τον οποίο το ποιητικό υποκείμενο κινείται μέσα στον κόσμο λαμβάνοντας υπόψη τις συμβουλές, τις παραινέσεις και τις αποτροπές του οικογενειακού του περιβάλλοντος. Η απόδοση επομένως, του κόσμου γίνεται με τρόπο συστημικό.
Οι άνθρωποι σκέφτονται και ενεργούν ανάλογα με το πλαίσιο στο οποίο ζουν.
Ανάλυση ενός ποιήματος από την ποιητική συλλογή “Λευκοσέλευκο”
Στο εικονιζόμενο ποίημα, φαίνεται πως στο ποιητικό υποκείμενο δίνεται το χρίσμα της εξιστόρησης. Η εξιστόρηση όμως, δεν περιλαμβάνει την αντικειμενική και πιστή αφήγηση βιωμάτων σαν να πρόκειται για τη διατήρηση της ιστορικής-οικογενειακής μνήμης.
Αντίθετα, το ποιητικό υποκείμενο καλείται να υπηρετήσει τη λογοτεχνία αντανακλώντας την κοινωνία μέσα από την ανοικείωση, τη μεταφορά, τον συμβολισμό, τη μεταποίηση. Σκοπός είναι η μεταμόρφωση της συστημικής αλήθειας σε καθολική.
Παρόλα αυτά, το ποιητικό υποκείμενο πίσω από κάθε απόπειρα συγγραφική δηλώνει ότι αφοσιώνεται στο έργο. Κάθετι τραυματικό το επεξεργάζεται, έτσι ώστε να το φωτίσει και να το αποδώσει υπό το πρίσμα της οικουμενικότητας. Κι ύστερα ακολουθεί η αυστηρή κριτική· αναπαριστά καθόλου η λογοτεχνία την πικρή πραγματικότητα;
Ο πόνος πολλές φορές είναι βουβός και δεν μπορεί να εκφραστεί ή δεν θέλει να εκφραστεί. Έτσι, τον χώρο καταλαμβάνει η σιωπή. Η σιωπή ανήκει στη μη λεκτική επικοινωνία και ίσως είναι κατανοητή σε όλες τις γλώσσες και τους πολιτισμούς.
“Και η βουβαμάρα εκείνη που υπάρχει παραμένει αμετάφραστη.”
Φαρροχζάντ, Α. (2016). Λευκοσέλευκο, Μπογαδάκης, Αντ. (μτφρ.). Αθήνα: Αντίποδες