Η μέρα μου είχε ξεκινήσει ευχάριστα. Αρχικά, επισκέφτηκα τον Φάρο “Κακή Κεφαλή” στη Χαλκίδα, μιας και ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Φάρου. Οι φάροι είναι επισκέψιμοι για το κοινό μια φορά τον χρόνο, την τρίτη Κυριακή του Αυγούστου. Μου φάνηκε μοναδική ευκαιρία να δω πώς είναι ο εσωτερικός χώρος ενός φάρου, να ξεναγηθώ από έναν φαροφύλακα και να μάθω τον τρόπο λειτουργίας του. Οι εικόνες που είχα μέχρι χθες για τους φάρους ήταν μόνο από σελίδες λογοτεχνικών βιβλίων.

Στη συνέχεια, περιηγήθηκα στην πόλη της Θήβας, κοντοστάθηκα στα αγάλματα του Επαμεινώνδα και του Πίνδαρου, ήπια ένα άπερολ και έφαγα ένα κλαμπ σάντουιτς. Λίγο πριν φύγω υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι το φθινόπωρο θα επισκεφτώ το Αρχαιολογικό Μουσείο, το οποίο είμαι σίγουρη ότι θα με απασχολήσει για πολλή ώρα!

Ύστερα, πήγα στο Βαθύ Αυλίδας. Η Αυλίδα γνωστή -για μένα τουλάχιστον- από την τραγωδία του Ευριπίδη “Ιφιγένεια εν Αυλίδι”. Εκεί αποφάσισα να βουτήξω στη θάλασσα- μιας κι όλη μέρα τριγουρνούσα με το μαγιό- και να βγάλω και μια φωτογραφία τον φάρο.

Αφού η ώρα είχε περάσει και είχα αρχίσει να νιώθω την ανάγκη να μπω κάτω απ΄ το ντουζ, επέστρεψα στην Ερέτρια, όπου και διαπίστωσα ότι είχα χάσει το πορτοφόλι μου. Έψαξα τη μεγάλη ψάθινη τσάντα μήπως και είχε παραχωθεί κάπου ανάμεσα στην ψάθα, την πετσέτα, το καπέλο, το βιβλίο. Πουθενά! Ήταν μικρό και βυσινί. Δεν είχε χρήματα μέσα παρά μόνο όλες τις κάρτες, την ταυτότητα, το δίπλωμα. Έψαξα και στο αυτοκίνητο. Πουθενά!

Πήρα τηλέφωνο στην αστυνομία για να ρωτήσω μήπως και κάποιος άνθρωπος βρήκε το πορτοφόλι μου. Έπαιξα γρήγορα στο μυαλό μου όλα τα σημεία, που είχα επισκεφτεί και ήμουν σίγουρη ότι το είχα χάσει κάπου κοντά στον Φάρο της Αυλίδας. Ο Αξιωματικός της υπηρεσίας με ενημέρωσε ότι συνήθως τα πορτοφόλια τα επιστρέφουν μια-δυο μέρες μετά, αν είναι καμιά/κανείς τυχερή-ός. Επίσης, μου τόνισε ότι καλό θα ήταν να ακυρώσω τα πάντα και να ξεκινήσω με επανέκδοση όλων των εγγράφων μου.

Είμαι μόνη μου και είναι μια περίοδος για εμένα που είναι όλα μα όλα στον αέρα. Συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά ότι δεν έχω κανέναν κοντά και τότε παρακάλεσα να είμαι τυχερή: Έχω μόνο τον εαυτό μου, και κάπου εκεί έξω ίσως υπάρχει ένας καλός άνθρωπος.

Έκανα και δεύτερο τηλέφωνο στην αστυνομία ρωτώντας, αν υπάρχει αστυνομικά τμήμα στο Βαθύ Αυλίδας για να μάθω πού μπορεί πλησιέστερα να παραδοθεί το πορτοφόλι μου. Ο Αξιωματικός με ενημέρωσε ότι δεν υπάρχει αστυνομικό τμήμα στην περιοχή. Μετά ρώτησα, αν υπάρχει φαροφύλακας σε περίπτωση που σκεφτεί κανείς να αφήσει το πορτοφόλι μου εκεί ή αν δεν συμβεί αυτό, αν ήταν δυνατό να βγει έξω και να κάνει την απόσταση που είχα διανύσει, λίγο πριν την ταμπέλα με τη “Μαλαματίνα” μέχρι τον Φάρο. Μου είπε πως δεν υπήρχε φαροφύλακας. Τέλος, ρώτησα αν υπάρχει περιπολικό κι αν περνάει από εκεί.

Έκανα και ένα τρίτο τηλέφωνο σε ένα μπιτς μπαρ που υπήρχε εκεί κοντά για να μάθω, εάν τους είχε δώσει κάποιος ένα πορτοφόλι.

Όλα αυτά τα ρωτούσα καθώς ήδη είχα ξεκινήσει να οδηγώ για το Βαθύ Αυλίδας για να το ψάξω μόνη μου με την αισιοδοξία μέσα μου πως όλα πρέπει να πάνε καλά.

Λίγο προτού φτάσω στο Βαθύ χτύπησε το τηλέφωνό μου και ο Αξιωματικός με ενημέρωσε πως ήμουν τυχερή! Ένα ζευγάρι, ενώ έκανε τη βόλτα του εκεί, βρήκε το πορτοφόλι μου. Γύρισα λοιπόν, στη Χαλκίδα και πήγα στο Αστυνομικό Τμήμα. Εκεί μου έδωσαν τα ονοματεπώνυμα των ανθρώπων που βρήκαν το πορτοφόλι μου.

Τους πήρα τηλέφωνο για να τους ευχαριστήσω και συναντηθήκαμε μάλιστα, μετά από λίγο σε ένα μαγαζί. Πέρασα πολύ ωραία μαζί τους συζητώντας για πολλά θέματα ακόμη και για το τάνγκο και την τέχνη. Είχαμε αυτά τα δυο κοινά.

Είναι περίεργο καμιά φορά φορά πως οι τόποι και ένα συμβάν ενώνουν για λίγες στιγμές του ανθρώπους!

Ευχαριστώ πολύ λοιπόν, το Αστυνομικό Τμήμα Χαλκίδας, που ανάμεσα στα τόσα περιστατικά αντιμετώπισε με ΜΕΓΑΛΗ ευγένεια και υπομονή και εμένα…Το ξέρω ότι μπορεί να ακούστηκαν παράλογες όλες αυτές οι ερωτήσεις που είχα κάνει, αλλά ήμουν αποφασισμένη να εξαντλήσω όλες τις πιθανότητες.

Τέλος, ευχαριστώ πολύ την κυρία Α. και τον κύριο Θ. για την ανθρωπιά, την ευαισθησία τους, την εντιμότητα και την άμεση δράση τους ως πολίτες, που έλαμψαν σαν φάροι.

Εγώ καλό θα ήταν να είμαι πιο οργανωμένη και πιο προσεκτική…Ελπίζω να γίνει κάποια στιγμή κι αυτό!