«Κάνε τα μαθήματα σου!», άκουγα καθημερινά τη φωνή της μαμάς μου.

Όλες αυτές οι υποχρεώσεις που είχα σταμάτησαν, όπως και οι ωραίες βόλτες με την οικογένειά μου στα καταπράσινα άλση μας, στο χρώμα της φύσης! Όλα τελείωσαν με το πρώτο κρούσμα κορωνοϊού στην πόλη μου.

Ο χώρος μάθησης των παιδιών έκλεισε. Όλα με την σειρά έσβησαν σαν το σπινθηροβόλο φως των κεριών, καθώς ο δυνατός άνεμος δείχνει τις ικανότητές του. Το άγχος και η αγωνία κυρίευσε όλους τους ανθρώπους.

Εγώ ανησυχώ αρκετά για το σχολείο και την οικογένειά μου. Εδώ και πολύ καιρό έχω να επικοινωνήσω με τους συμμαθητές μου. Πίστευα, πως δεν θα μου λείψουν πολύ, όμως ανείπωτη λύπη δημιουργείται στο μυαλό μου όταν φέρνω τις αναμνήσεις που είχαμε αναπτύξει μαζί. Ο φόβος μου είναι να μην κολλήσει κάποιο μέλος της οικογένειάς μου αυτόν τον θανάσιμο σε πολλές περιπτώσεις ιό.

Η ζωή όλων των ανθρώπων, αυτή την περίοδο, θεωρώ ότι έχει αλλάξει προς το χειρότερο. Όλοι καθόμαστε σπίτι και προμηθευόμαστε πολλά φαγητά από το σούπερ μάρκετ. Οι περισσότεροι, αγοράζουμε γάντια, μάσκες και αντισηπτικά από το φαρμακείο. Η χαρά μας έχει λιγοστεψει σαν μια βρύση που έχει στερέψει. Ο φόβος και η αγωνία είναι τα κυρίαρχα συναισθήματά μας!

Ο μοναδικός τρόπος για να περάσουμε αυτό το εμπόδιο με επιτυχία είναι να ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΣΠΙΤΙ, το οποίο δεν είναι κακό, διότι μπορούμε να παίζουμε με την οικογένειά μας παιχνίδια. Έτσι και θα περνάμε καλά, αλλά και θα αναπτύξουμε τη σχέση μας ως οικογένεια. Επιπρόσθετα, ο χρόνος μας έτσι θα περνάει πολύ γρήγορα σαν το κρυστάλλινο νερό σε ένα γάργαρο ρυάκι.

Ελπίζω και εύχομαι αυτή η δύσκολη και δυσάρεστη περιοδος της ζωής μας να τελειώσει σύντομα και όλοι να είμαστε καλά έχοντας διατηρήσει το σημαντικότερο δώρο, την ΥΓΕΙΑ μας!

 

 

Ανδρομάχη, Δ’ Δημοτικού Κοζάνη

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *