Ο ήλιος σε δυο ώρες θα κρυβόταν πίσω από τον μικρό λόφο. Εκεί μπροστά του άπλωσα την ψάθα μου. Ο αέρας φυσούσε και η θάλασσα σήκωνε άσπρες μυτούλες.
Έβγαλα το βιβλίο και την πορτοκαλάδα από την τσάντα μου. Διάβασα μερικές σελίδες-για την ακρίβεια μερικά λήμματα για το ρεμπέτικο, τα σήριαλ, τα σκυλάδικα, το φύλο και την ψήφο, την ψήφο Αλευρά, τις υποκλοπές…
Μετά μπήκα στη θάλασσα. Μου είχαν λείψει τα γαλάζια-μπλε νερά του Αιγαίου. Βαθιά, καθαρά, όμορφα άφριζαν. Μίλκι έχω ακούσει να τα λένε. Μα περισσότερο ακούω το σσσς τους μαζί με το τζι τζι από τα τζιτζίκια.
Δεν πρόλαβα να κολυμπήσω πολύ. Συνήθως βάζω στόχο να πηγαίνω από τη μια άκρη ως την άλλη, αν η παραλία είναι μικρή, αλλιώς εκτιμώ τις σημαδούρες.
Καθώς κουνούσα τα χέρια μου, το μάτι μου πήρε μια μπλε-μοβ μέδουσα. Το μέγεθός της ήταν ίσο με μια χαρτοπετσέτα. Μα πώς; Εδώ ποτέ δεν είχα συναντήσει κάποιο από αυτά τα πλάσματα!
Κολύμπησα λίγο ακόμα. Μάλλον ήταν τυχαίο. Μερικά ψαράκια-ίσως και να ήταν αθερίνες- κολυμπούσαν δίπλα μου σε σμήνος. Πάνω από το κεφάλι μου πολύ ψηλά πετούσαν δυο γλάροι. Ο ένας προπορευόταν κι ο άλλος τον ακολουθούσε. Πότε πότε τον πλησίαζε. Πιο πέρα συνάντησα ακόμα μια μέδουσα, καμουφλαρισμένη σαν τα νερά. Κολύμπησα προς τα έξω. Δεν μου αρέσουν τα τσιμπήματα.
Μια ακόμα κοπέλα κολυμπούσε. Της είπα, “Είδα μέδουσα!”. Σήκωσε το χέρι της και μου έδειξε τον καρπό της λέγοντας “Δεν αντέχω άλλο πλοκάμι!” και βγήκε κι αυτή. Καθώς φορούσαμε τις παντόφλες μας, είπε πως ο αέρας θα τις έφερε. Χθες κολύμπησε στη διπλανή παραλία και πόνεσε.
Κάποιες τουρίστριες έκαναν να μπουν στη θάλασσα και η κοπέλα τις απέτρεψε. Η μια τουρίστρια αντέδρασε. “Μα τα τζέλιφις είναι γλυκούλια!” είπε τινάζοντας μια αφέλεια από τα πρασινογάλαζα βαμμένα της μαλλιά. Τα έφερε από μίλια μακριά για να σμίξουν με τη θάλασσα, αλλά εκείνη είχε άλλα σχέδια- για αυτό τουλάχιστον το κολύμπι. Εκνευρισμένη η κοπέλα με τα λόγια αγάπης της τουρίστριας τής έδειξε το σημάδι γύρω από τον καρπό της-ένα κόκκινο χοντρό βραχιόλι.
Η τουρίστρια επέστρεψε κι αυτή στην ψάθα της, και όλες πιάσαμε σχεδόν ταυτόχρονα τα βιβλία μας.
Τα βιβλία σώζουν, δεν τσιμπάνε! Για το δικό μου όμως, δεν ήμουν σίγουρη…Είχα μείνει στις υποκλοπές.