Η πιο δυνατή στιγμή της μέρας μου σήμερα ήταν ότι ανακάλυψα πως έξω από το δωμάτιό μου βρίσκεται ένα ελλειπτικό. Βασικά ήρθε η μέρα που του έδωσα σημασία!

Τόσον καιρό αδιάφορα το κοιτούσα. Υπήρχε, δεν υπήρχε το ένα και το αυτό.

Μου χρησίμευε μερικά βράδια που γυρνούσα ψιλοζαλισμένη από το ποτό. Τι πρωτότυπο; Κρεμούσα πάνω του τα ρούχα μου. Ήθελα πριν μπω στο δωμάτιό μου να τα έχω ήδη βγάλει. Έτσι, κέρδιζα χρόνο.

Πάνω σε ένα από τα σαν μπαστούνια του βρήκα ξεχασμένο ένα μεγάλο γούνινο γκρι λαστιχάκι. Θυμάμαι ότι το είχα βάλει εκεί πέρσι τα Χριστούγεννα, που είχα ελάχιστα πιο μακριά μαλλιά καθώς πειραματιζόμουν στο να το φορέσω ή να μην το φορέσω.

Τακτοποίησα το λαστιχάκι μαζί με τα άλλα μου κοκαλάκια-κυρίως τσιμπιδάκια-έβαλα μουσική και ανέβηκα πάνω.

Στο πρώτο τραγούδι έμεινα με το φανελάκι. Στο δεύτερο ανέβασα ρυθμό, στο τρίτο μέτρησα για πρώτη φορά τα υαλότουβλα απέναντι, στο τέταρτο ένιωσα ότι μπορεί και να εκτοξευθώ, να χτυπήσω στον τοίχο, και να κυλήσω στα σκαλιά σαν χλαπάτσα και στο πέμπτο με επιβράβευσα.

Είχα κάνει σχεδόν είκοσι ολόκληρα λεπτά ελλειπτικό.

Φοβερό;

Ξεπιάστηκα!

 

 

 

 

Ελένη Γκόρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *