Χθες έζησα από τις πιο όμορφες μέρες μου.
Είναι ένα παιδί, πρώτος ξάδερφος παιδικής μου φίλης, πάνω κάτω δηλαδή, έχουμε μεγαλώσει μαζί, που ξέρει τη θάλασσα και τον βυθό από τα μικρά του χρόνια. Είναι τρελός με τη θάλασσα!
Μας πήρε λοιπόν, με τη βάρκα του από μια πολύβουη και πολυσύχναστη παραλία και μας πήγε στα ανοιχτά και εκεί δεν ήταν κανένας άλλος. Εμείς, η θάλασσα και τα ψάρια.
Παρακολουθούσαμε το βάθος της θάλασσας, κάναμε βουτιές από τη βάρκα, μάθαμε τρεις τρόπους ψαρέματος,-δοκίμασα κι εγώ, έπιασα τέσσερις χάνους τελικά- έμαθα τη δράκαινα που κάποτε με είχε τσιμπήσει και με είχε στείλει στο νοσοκομείο, κολυμπήσαμε πάνω από μπαρμπουνάκια και καλογριές, παρατηρήσαμε τονάκια, είδαμε πώς γίνεται το ψαροντούφεκο, φάγαμε πεταλίδες, στρείδια και αχινούς, χωρίς λεμόνι παρακαλώ, και ήταν όλα νοστιμότατα. Πιο φρέσκα δεν γινόταν!
Πρώτη φορά έμεινα τόσες ώρες κυριολεκτικά μέσα στη θάλασσα. Δεν ήθελα να βγω. Με κορόιδευαν ότι θα βγάλω λέπια. Προς μεγάλη μου λύπη δεν έβγαλα.
Αν αρχίσει ποτέ το παιδί αυτό να το κάνει επαγγελματικά, θα σας πω ποιος είναι και πού να τον βρείτε για να ζήσετε την περιπέτεια από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Προς το παρόν χάνεται μόνος του στα ανοιχτά…
Βγήκα και φωτογραφίες με έναν ροφό κι έναν αχινό. Άλλος τα έβγαζε κι άλλη έβγαινε φωτογραφίες.
Μα, δεν ήταν ένα τέλειο Σάββατο;