Google PlusFacebookTwitter

Η άνεργη εργασία

Στις Μαρ 2, 2018 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Η εργασία είναι μια οδύνη, μια περιπέτεια. Δεν κατάφερα ποτέ να στεριώσω κάπου. Πιθανολογώ πως ίσως φταίνε τα φεγγάρια, ίσως πάλι φταίω εγώ.Για να σοβαρευτούμε εκεί που μάθαινα μια δουλειά,θες η βία του εργοδότη, θες η βία της δουλειάς, θες ο ανατρεπτικός μου χαρακτήρας, πάντα έβρισκα ένα τρόπο να κλωτσήσω ή να με κλωτσήσουν. Υποσεινήδητα το επεδίωκα. Μα εκεί που έβρισκα εργασία που μου άρεσε αμέσως τελείωνε, όχι με δική μου υπαιτιότητα.Βλέπεις το καταραμένο οκτάμηνο ή πεντάμηνο έφευγε πριν καλά καλά το καταλάβεις. Αχ! Η δουλειά στον παιδικό σταθμό ήταν ευλογία για μένα, ένα μεγάλο παιδί μέσα σε ένα πλήθος μικρών παιδιών.Εκρηκτικό μείγμα που δεν είναι της ώρας να το περιγράψω. Και μετά ανεργία και μετά εργασία σε στεγνοκαθαριστήριο. Πρέπει να ομολογήσω πως έγινα σπρίντερ, έγινα δεκαθλητής έχασα πολλά κιλά, στέγνωσα. Και όταν συνειδητοποίησα πως έπρεπε να φύγω, άρχισα να μπερδεύω τα...

Holy shit

Στις Ιούν 29, 2017 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

«Χρώματα, άνοιξη, βόλτες στον ήλιο, χρρρρρρρρρρ, παρέα με ένα φίλο χρρρρρρρρ. Δεν θυμάμαι αν στο χρρρρρρρρ μα σ αγαπούσα. Πίσω απ΄το φεγγάρι είχα κρυφτεί και σε χρρρρρρρρρρρρρρρ» – Αφού δε πιάνει γιατί δε το κλείνεις ρε Βάσω; – Καλά, το κλείνω. Ήταν μία πολύ κλασική διαδρομή από το Σκάλωμα στη Ναύπακτο και μετά Αντίρριο, γέφυρα, Ρίο, Πάτρα. Ήμασταν καινούριοι στην περιοχή και η περιοχή ανεξερεύνητη για εμάς και έτσι ξεκινήσαμε τις πρώτες μας εξορμήσεις. Αν και δεν μου αρέσει να πηγαίνω στα ίδια μέρη, αυτή η διαδρομή ήταν μία ρουτίνα την οποία συγχωρούσα, γιατί κατέληγε σε παγωτάκι στη Ναύπακτο, στο ίδιο, το τονίζω, φημισμένο παγωτατζίδικο. Επειδή είμαι όμως και λίγο λιχούδα, πριν το παγωτό φυσικά και υπήρχε το ταβερνάκι δίπλα στη θάλασσα που μας κρατούσε συντροφιά. Έτρωγα όμως μόνο το φρούτο στο τέλος, μη με πουν και γουρούνα. Άλλη μια Κυριακή λοιπόν έφτανε στο τέλος της...

Μάτια μπλε

Στις Ιούν 25, 2017 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Μάτια μπλε εκείνα που η θάλασσα μονάχα σου χαρίζει, απλόχερα να δεις.   Μάτια μπλε, που σε πάνε μακριά καθώς αυτά τα δυό, τα μάτια σε κοιτάνε.   Μάτια μπλε εκείνα που η μια σου η ματιά μου χάρισε και μούπε το όνομά σου.   Μάτια μπλε, γι’αυτά μιλώ καρδούλα μου, τα δυό τα μπλε σου μάτια.     Για την κόρη μου Αλεξάνδρα Δημήτρης...

Καλοκαίρι

Στις Ιούν 22, 2017 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Ριπές ανέμου, σπιλιάδες επιθυμιών ρυτίδιασαν την ήρεμη θάλασσα, παρασύρουν πρόσωπα, ξυπνούν σιωπές ανακατεύουν παλιούς και νέους έρωτες. Βράδιασε και έφθασε το καλοκαίρι.   Σπύρος...

Ελπίδα

Στις Ιούν 19, 2017 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Ένας πολίτης της “γηραιάς”, αποφάσισε να βγει μια φορά, έξω από τα όρια του “Ευρωπαϊκού πολιτισμού” και να πάει διακοπές κάπου στην Ινδία. Εκεί τα απογεύματα, καθισμένος στο μπαλκόνι του δωματίου, μπροστά σε μια απέραντη αμμουδιά, είτε διάβαζε κάποιο βιβλίο πίνοντας το αγαπημένο του ποτό, είτε στοχαζόταν, απολαμβάνοντας τη θέα που πρόσφερε το απέραντο βαθύ γαλάζιο του Ινδικού ωκεανού. Αυτό που παρατήρησε ήταν, ότι κάθε μέρα λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα και μέχρι να πέσει το σκοτάδι, ένας γερο-Ινδός ξυπόλυτος, περπατούσε μόνος στην ατέλειωτη παραλία, έσκυβε έπιανε εκατοντάδες αστερίες που ξέβραζε το κύμα και τους πετούσε ξανά στον ωκεανό. “Μα τι κάνει ο ανόητος, του έχει σαλέψει;!” σκέφτηκε. Πήρε την απόφαση όταν ξανάρθει, να πάει κοντά και να του μιλήσει… να τον ρωτήσει. Το ίδιο απόγευμα εμφανίστηκε ο γερο – Ινδός, άρχισε να πετάει τους αστερίες που έφερνε το κύμα ξανά στη θάλασσα....