Μια από τις καλύτερές μου φίλες πριν από μερικά χρόνια είχε επισκεφτεί τη Σιένα. Για αναμνηστικό μου έφερε δώρο ένα μαντήλι μιας από τις δεκαεφτά ομάδες-συνοικίες, που διαγωνίζονται δυο φορές τον χρόνο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, στις ιπποδρομίες “Palio di Siena”, έθιμο που έχει τις ρίζες του στον μεσαίωνα. Έχω κι άλλο ένα από μια άλλη ομάδα-συνοικία.
Για τους ντόπιους τα αυθεντικά μαντήλια έχουν ιστορική και πολιτιστική αξία. Παράλληλα βέβαια, γίνονται συζητήσεις γύρω από τη διατήρηση της παράδοσης και την ευζωία των αλόγων. Πρόκειται για ένα έθιμο με μεγάλο τοπικό και τουριστικό ενδιαφέρον, αλλά και με μεγάλη επικινδυνότητα τόσο για τους αναβάτες που ιππεύουν με ιδιαίτερη ταχύτητα δίχως σέλα, όσο και για τα ζώα που καταπονούνται.
Το συγκεκριμένο μαντήλι, που μου έφερε η φίλη μου, στη μια του πλευρά έχει έναν φτερωτό δράκο και στην άλλη έναν Άγιο. Τα χρώματά του είναι πολύ καλοκαιρινά: φούξια, πράσινο, κίτρινο.
Επειδή είναι μικρότερο από μια πασμίνα, συνήθως το έδενα στα χερούλια της τσάντας. Πριν από λίγες μέρες συνάντησα μια άλλη φίλη και μου έδωσε την ιδέα να αξιοποιήσω τα μαντήλια διαφορετικά· φοριούνται ως τοπάκι, όπως δείχνουν και τα ριλς!
Και επειδή στο συρτάρι έχω πολλά σε πολλά χρώματα και σχέδια, την υιοθέτησα κι εγώ αυτή την ιδέα.
Φουλ άνετο!
Υ.Γ. Ομολογουμένως, στη Σιένα δεν θα τολμούσα να χρησιμοποιήσω το μαντήλι.