“Γιατί εγώ, ναι, ναι, μωρό μου, εγώ,/ δε γίνεται με τίποτα ν’ αντικατασταθώ/ γιατί εσύ, ναι, ναι, μωρό μου, εσύ,/ τώρα που λείπω, θα με θέλεις πιο πολύ…”
Κάπως ανορθόδοξα λοιπόν, μου ήρθαν αυτοί οι στίχοι για καύσιμο στο μυαλό και με αυτό το τραγούδι ξεκίνησα το γράψιμο. Κι όλο σπάω το κεφάλι μου, πού μπορεί να το έχω ακούσει;
Ίσως να ανήκει στη σφαίρα των “αμαρτωλών” χρόνων της φοιτητικής μου ζωής, συνδικαλισμοί, εκλογές, τα γνωστά… Τότε που βγαίναμε και πίναμε ουίσκι με σόδα. Και ένας φίλος μου μού έλεγε: “Ελένη έτσι είναι οι αλκοολικοί · νερό, πάγο, ουίσκι. Εμείς μια μέρα να μου το θυμηθείς, θα το γυρίσουμε στη σόδα και μόνο εμείς θα ξέρουμε το γιατί…” και μου έκλεινε το μάτι και τσουγκρίζαμε τα ποτήρια. Το βλέπαμε, ερχόταν το τσουνάμι!
Τελοσπάντων, μάλλον ήταν εκείνη η περίοδος που γιορτάζαμε. Γιατί έναν εχθρό κι έναν στόχο είχαμε τότε, τα τραπεζάκια απέναντι, ασχέτως που κάναμε έπειτα πολύ σημαντικές φιλίες. Η φάση ήταν ωραία…
Για αυτή τη νίκη μας είχαμε μια πολύ μεγάλη χαρά-για την ακρίβεια αφορμή. Βγαίναμε και διασκεδάζαμε. Έπειτα, τρώγαμε μπουγάτσα στον Αιγύπτιο και τέλος, πίναμε ελληνικό στο καφενείο του παππούλη κάτω από τον πλάτανο. Εννοείται πως μας έπιανε το ξημέρωμα…
Δεν θα έλεγα πως υπήρχε κάποιο σχέδιο πίσω απ΄ όλα αυτά. Άγουρα παιδιά, χαρά γεμάτα! Σίγουρα πάντως δεν είχαμε για λάβαρο “Πατάμε επί πτωμάτων”, ούτε και την περίφημη “Επιχείρηση Κιμάς” του Β’ Παγκοσμίου πολέμου.
Σε αυτή την επιχείρηση οι Βρετανοί είχαν χρησιμοποιήσει ένα πτώμα κι είχαν βάλει στις τσέπες του παραπλανητικά έγγραφα. Το φόρτωσαν σε ένα υποβρύχιο και το άφησαν να ξεβαστεί στην ακτή της Ισπανίας. Με αυτό τον τρόπο τα έγγραφα θα έφταναν στους Γερμανούς.
Η “Επιχείρηση Κιμάς” έγινε και ταινία, μα εμείς, είχαμε πάρει ήδη τα πτυχία μας και ψαχνόμασταν για το τι θα κάνουμε. Μυρίζαμε απελπισία. Τα αλεξίπτωτά μας προσγειώθηκαν σε ένα έδαφος μη γνώριμο κι ανεξερεύνητο που έμοιαζε με μια μεγάλη κατηφόρα.
Πάντως το τραγουδάκι μού ξυπνάει κάτι μέσα μου και μπορώ να πω ότι ίσως θα γράψω πιο γρήγορα αυτά που θέλω. Έβαλα κι ένα ποτηράκι mocktail Paloma με δυο παγάκια. Είναι μια πρόσφατη καλοκαιρινή ανακάλυψη που έκανα στο super market.
Αυτή τη στιγμή προκρίνω το κοκτέιλ χωρίς αλκοόλ και σίγουρα το τραγούδι με λίγη ένταση:
Το λάπτοπ πάντως είναι σαν να μου λέει:
Γιατί εγώ, ναι, ναι, μωρό μου, εγώ,/ δε γίνεται με τίποτα ν’ αντικατασταθώ/ γιατί εσύ, ναι, ναι, μωρό μου, εσύ,/ τώρα που λείπω, θα με θέλεις πιο πολύ…
Κι όντως έτσι είναι: όσο το αφήνω, τόσα περισσότερα με περιμένουν…
Αχ, αυτή η σχέση!