17/4/2020

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα.

Καραντίνα εδώ και ένα, ενάμιση μήνα. Αναθεματισμένη. Με πέτυχε σε μια περίοδο της ζωής μου που είχα πει: “Πάμε δυνατά, Αριάδνη. Ώρα να δουλέψεις και να φτάσεις τους στόχους σου!”.

Να πάει στο ανάθεμα. Την μισώ την καραντίνα. Δεν κάνω τίποτα όλες αυτές τις μέρες. Δεν έχω βαρεθεί πιο πολύ στην ζωή μου. Ούτε όταν ήμουν μικρή δεν βαριόμουν τόσο.

Επίσης,  όλες αυτές τις μέρες έχω έρθει πολύ κοντά με τους γονείς μου. Ειδικότερα, σήμερα που τσακωθήκαμε όλοι με όλους. Άκρα του τάφου σιωπή στο σπίτι, ταιριάζει και με τη μέρα. Εντάξει, θεωρώ όταν αναστηθεί ο Χριστούλης με το Αναστάσιμο Φως θα ξαναμιλήσουμε λόγω της παρουσιάς Του.

Η καραντίνα με κάνει να νιώθω μόνο οργή, θυμό και άγχος. Όλοι οι στόχοι μου πάνε πίσω. Τώρα θα είχα χάσει και κανένα 5κιλο.

Κάποιοι είναι αισιόδοξοι, εγώ το μόνο αισιόδοξο που βλέπω είναι ο θάνατος στο τέλος του τούνελ της ζωής.

Και όπως λέει η μαμά μου, ο θάνατος δεν είναι τιμωρία είναι λύτρωση.

 

 

Δική σου,

Άρια

 

 

 

Αριάδνη Γράψα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *