Google PlusFacebookTwitter

Ο Ιαβέρης

on Νοέ 19, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Ο Ιαβέρης   Πάντα κάπως μου άρεσε να κοιτάζω τα σκαλιά που οδηγούν στο Μουσείο, αλλά πάντα με την εξής διαστροφή· από πάνω προς τα κάτω. Να βλέπω τον σβέρκο των αγαλμάτων και να φαντάζομαι τα ψηφιδωτά του Αποστόλη. Έτσι κι απόψε έριξα την κλεφτή διεστραμμένη ματιά μου, όπως περνούσα από πάνω μιας και ο κυρ-Παναγιώτης δεν ήταν εκεί. Σήμερα αντί για τη γνώστη και τελευταία απόκοσμη ησυχία- πάνε και τα ζευγαράκια των σκαλοπατιών, πάει και ο παππούς που μας μάλωνε-είδα κόσμο. ‘Ενα ζευγάρι μάλλον αταίριαστο. Ίσως η διαφορά στην ηλικία, ίσως η κλοσάρ φυσιογνωμία, ίσως και η μωβ τσάντα. Κοντοστάθηκα γιατί ο συντηρητικός μαλάκας μέσα μου φώναξε ότι ο περιθωριακός ενοχλεί την κοπέλα με τα φουντωτά μαλλιά. Μέχρι να βάλω σε τάξη τον εσωτερικό μου μαλάκα ένα αυτοκίνητο σταμάτησε και κάτι άρχισαν να λένε. Ησύχασε ο μαλάκας, αλλά τα έχασα εγώ…     James...

Της λύπης ή της λείπεις

on Νοέ 16, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Της λύπης ή της λείπεις   Έφυγα,νόμιζα πως θα πάρω ανάσα, πέθανα. Πήρα ανάσα, νόμιζα πως θα πεθάνω, έφυγες;   Δεν έλειψα για καιρό, όσο έπρεπε, γύρισα. Γύρισες, όχι όταν έπρεπε, θα λείψεις για καιρό;   Γέμισα το σώμα της φυγής με σώμα, άδειασα. Άδειασες το σώμα της αγάπης με σώμα, γέμισες;   Χάθηκα και με βρήκα στα ψίχουλα αγάπης. Τα ψίχουλα αγάπης βρήκες μόνο όταν χάθηκες.   Ήρθε βοριάς παγωμένος και υγρασία, τα μούσκεψε. Πορτοκαλένια μαράζια στα ροζ σύννεφα μου γκρεμίζονται.   Και η λύπη μόνο τώρα υπάρχει τώρα που δεν μου λείπεις…       Αθηνά...

Αδιάφορα κενοί

on Νοέ 15, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Αδιάφορα κενοί   Τι κρίμα που πολλοί άνθρωποι δεν έχουν παρρησία! Έρμαια της δύναμης που ασκούν οι πολλοί τους παρασέρνουν, όπως ένα ρυάκι ξαφνικής μπόρας παίρνει ένα καρυδότσουφλο και το πάει όπου θέλει αυτή… Τι κρίμα να μην ξέρουν τι θέλουν, τι τους φταίει τι οφείλουν να κάνουν για να νιώθουν οι ίδιοι τους καλά! Τι κρίμα να μην εκτιμούν τα όμορφα που έχουν γύρω τους ! Τι κρίμα να αφήνουν τις στιγμές να περνούν στιγμές, που αν περάσουν πίσω δεν ξαναγυρνούν! Τι κρίμα να έχουν στη ζωή παραπάνω απ’ όσα χρειάζεται κανείς για να ζήσει και να μην νιώθουν ευγνωμοσύνη! Άνθρωποι που δεν κοιτούν ποτέ μέσα τους για να χαρούν, για να διορθωθούν, για να βοηθήσουν τον ίδιο τους τον εαυτό τους να σταθεί, φυσικά ανύμποροι να χαρούν… Άνθρωποι άδειοι- τι κρίμα! Άνθρωποι αδιάφορα κενοί- τι κρίμα!       Αθανασία Αφροδίτη...

Σήμερα που είναι το πρώτο μας μάθημα θα ήθελα να…

on Νοέ 2, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Δραστηριότητα Δημιουργικής Γραφής   Να γράψεις μια ιστορία ξεκινώντας με τη φράση: ” Σήμερα που είναι το πρώτο μας μάθημα θα ήθελα να…” Αρκάς (2006), Χαμηλές Πτήσεις. -Σήμερα που είναι το πρώτο μας μάθημα θα ήθελα να… -Πολύ άβολα κάθομαι εδώ! -Ησυχία! Μην ξαναδιακόψεις το μάθημα! Για αυτό και αύριο θα μου φέρεις διακόσιες φορές γραμμένη αυτήν την πρόταση: “Δεν θα ξαναδιακόψω τον δάσκαλό μου!” -Και εσείς θα μου φέρετε: “Δεν θα ξαναπαχύνω τις επόμενες δυο μέρες διακόσιες φορές!” -Ποιος είναι ο δάσκαλος εγώ ή εσύ; -Εσείς! -Ωραία! Τι έχω να χάσω άραγε, ας δοκιμάσω να βάλω άλλη μία τιμωρία… -Κι άλλη; Έχω ήδη δέκα! -Πάμε άλλη μία για να γίνουν έντεκα! -Αχόρταγος είστε κύριε και επίσης έχετε να χάσετε περίπου εκατό κιλά! -Πρώτη φορά έχω βάλει τόσες τιμωρίες σε μια μέρα και δεν καταλαβαίνεις τίποτα.  Αααα, τα νεύρα μου! Μόλις πάω σπίτι...

Όταν γεννήθηκε ο αδερφός μου

on Οκτ 23, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Όταν γεννήθηκε ο αδερφός μου   Όταν γεννήθηκε ο αδερφός μου, η αδερφή μου κι εγώ ήμασταν άρρωστες. Απ’ το κακό μας θα έλεγε κάποιος κακοήθης, όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες ήταν φιλάσθενοι θα πω εγώ. Γι’ αυτόν το λόγο δεν ήμασταν παρούσες στο μαιευτήριο. Την πρώτη του φωτογραφία την έλαβα με MMS έπειτα από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες του αποστολέα συνοδευόμενες από την αρμόζουσα φρασεολογία. Θυμάμαι ότι για να στείλεις mms έπρεπε να πουλήσεις το ένα σου νεφρό. Γέννηση εξ’ αποστάσεως λοιπόν, προτού να γίνει της μοδός. Όταν δύο μέρες μετά τον έφεραν στο σπίτι, εμείς, παρότι φανερά σε καλύτερη κατάσταση με την καταρροή να έχει περιοριστεί σημαντικά, έπρεπε μονίμως να κυκλοφορούμε με ιατρική μάσκα. Συνεπώς, όταν μας πρωτοαντίκρυσε το νεογνό, είδε απλά δύο ζευγάρια μάτια (δυστυχώς) ιδίου χρώματος με τα δικά του και όχι του φοβερού γκριζοπρασινογάλαζου που υπήρχε μια...

Δεσποινίς Αργυράκη

on Οκτ 4, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Δεσποινίς Αργυράκη   “Δεσποινίς Ερατώ Αργυράκη…πάσχετε από κατάθλιψη”. Να προσέχεις μου είπες. Μου φάνηκε γελοίο. Είναι μια ευχή προστακτική που δίνουμε για να έχουμε καθαρή συνείδηση. Κανένας δεν την εννοεί. Νόμιζα δεν είχα ανάγκη να προσέξω τίποτα. Αλλά να, ήρθε αυτό. Και σε όλο αυτό είμαι μόνη και για εμένα είναι οκ. Να προσέχεις, είπες. Γελοίος μου φάνηκες. Είναι δύσκολο ξέρεις…αλλά τα κατάφερα. Κατάφερα κάθε μέρα να ξυπνάω, να βάζω ένα χαρούμενο προσωπείο και να μην σκοτίζω τα αρχίδια των άλλων. Κατάφερα να το παίζω χαρούμενη. Κρύβω, κρύβω πολλά μέσα μου -καλύτερα- κρατάω πολλά μέσα μου. Συναισθήματα, σκέψεις, αλήθειες, προσβολές, μπηχτές. Κρατάω πολλά και όλα αυτά τα “καταπίνω”. Κανένας δεν με ρωτάει για το τι κρατάω μέσα μου επειδή νοιάζεται…αλλά για να δει αν και πόσο χάλια είναι η ζωή μου για να νιώσει καλύτερα με τη δική του...