Google PlusFacebookTwitter

“Μικροί Ντετέκτιβ!”-Τα κείμενα και οι ζωγραφιές των παιδιών

on Ιούλ 6, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Μικροί Ντετέκτιβ!   Στο Βιωματικό Εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής και Αφήγησης που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 03 Ιουλίου 2020, τα παιδιά έπρεπε να γίνουν “Μικροί Ντετέκτιβ”, να λύσουν το μυστήριο ενός χαλασμένου παιχνιδιού και να βρουν ποια από όλες τις εκπαιδευτικούς του ΚΔΑΠ UBUNTU διέπραξε το έγκλημα. Για να το καταφέρουν αυτό έπρεπε να περάσουν από διάφορα εμπόδια και δοκιμασίες για να συλλέξουν τα ενοχοποιητικά στοιχεία. Η τελική λύση δόθηκε όταν κατάφεραν ως “Μικροί Ντετέκτιβ” να αποτυπώσουν τον συλλογισμό τους μέσω μιας ζωγραφιάς, μιας προφορικής αφήγησης ή μιας γραπτής έρευνας! Οι “Μικροί Ντετέκτιβ” ήταν ένα εργαστήριο που έμαθε στα παιδιά ότι η παρατηρητικότητα και η καλή μνήμη είναι σημαντικά εφόδια για τη ζωή! Τα κείμενα και οι ζωγραφιές των παιδιών! Η κυρία Φωτεινή! Λιοντάρια και Βασίλισσα   Η κυρία Ελένη, γιατί στην Αίθουσα Ανάγνωσης βρήκαμε ένα δακτυλικό...

Η Εύα Αραμπατζή γράφει για τις “μέρες καραντίνας”

on Ιούν 23, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

    Κοζάνη, 15-06-2020   Αγαπημένο μου ημερολόγιο, Σήμερα το πρωί έλαβα μια πρόσκληση από την Ελένη να μιλήσω για το καινούργιο της βιβλίο στο Μπλε Ελάφι και αν θέλω να διαβάσω και τη μικρή ιστορία που είχα γράψει στην καραντίνα. Φυσικά και δέχτηκα. Η Ελένη κατά τη διάρκεια της καραντίνας αναρτούσε καθημερινά σκέψεις και γεγονότα με θρησκευτική ευλάβεια, τόση που είχα αρχίσει να εθίζομαι περισσότερο και από το δελτίο ενημέρωσης των 6:00 με Τσιόδρα και Χαρδαλιά. Πολλές φορές αναρωτήθηκα για ποιο λόγο να διαβάσει κάποιος προσωπικές σκέψεις και γεγονότα που περιγράφουν την καθημερινότητα κάποιου άλλου. Διαβάζοντας τις καθημερινές ιστορίες που η Ελένη αναρτούσε στη σελίδα της, η απάντηση ήταν προφανής. Γιατί αυτό που ξεχωρίζει έναν καλό συγγραφέα από έναν λιγότερο καλό είναι η αυθεντικότητα που πηγάζει από τη δύναμη της πειθούς. Η Ελένη δεν έζησε μόνη της την καραντίνα. Με...

Η Κατερίνα Λάκκα γράφει για τις “μέρες καραντίνας”

on Ιούν 21, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

    Οι Μέρες Καραντίνας της Ελένης Γκόρα αποτελούν ένα είδος ημερολογίου που καλύπτει τις 42 μέρες της αυστηρής καραντίνας στη χώρα εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού. Οι ημερήσιες καταχωρήσεις έχουν πολλές διαφορετικές μορφές: ορισμένες περιγράφουν την καθημερινότητα στην εποχή της καραντίνας μέσα από σκέψεις ή από περιστατικά, σε πολλές υπάρχουν συνταγές, ενώ σε άλλες κυριαρχούν ποιήματα, ιστορίες από το παρελθόν και σκέψεις. Σε αυτή την μικρή παρουσίαση, θα επιχειρήσω να εντοπίσω τα κυρίαρχα μοτίβα των Μερών Καραντίνας, να μελετήσω πώς συνδέονται με την ημερολογιακή μορφή του βιβλίου και να καταδείξω τους τρόπους με τους οποίους αναδύεται η αισιοδοξία στον καιρό της καραντίνας. Από τις πρώτες καταχωρήσεις, γίνεται φανερή η έντονη διάκριση ανάμεσα στον εξωτερικό και στον εσωτερικό χώρο. Ενώ πριν τον κορονοϊό το έξω σηματοδοτούσε τη βόλτα ή και τη διασκέδαση, πλέον ο...

Η μέρα της Μαρμότας

on Ιούν 16, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Σε μια πρόσφατη μετακίνηση 6, το άτομο που με συνόδευε, τηρώντας πάντα την αναγκαία απόσταση 1,5 μέτρου, μου λέει κάποια στιγμή: Ζούμε τη “Μέρα της Μαρμότας”. Αναφερόταν, προφανώς, στο γεγονός ότι, ένα μήνα τώρα, περνάω κάθε μέρα την ίδια ώρα απ’ το σπίτι του, κατεβαίνει με καθυστέρηση, κάνουμε περίπου την ίδια διαδρομή, κάπου στη μέση αγοράζω τέσσερα κουλούρια, κοιτάμε με παρόμοια επιφύλαξη το τζιπάκι της δημοτικής αστυνομίας που μας προσπερνάει (με επιφύλαξη μας κοιτούν κι οι επιβαίνοντες), προχωράμε συναντώντας λιγοστούς ανθρώπους, σχεδόν όλοι οι ίδιοι με χθες, και καταλήγουμε μετά από κάποια, εύλογη κατά τη νομοθεσία, ώρα να αποχαιρετιζόμαστε στο ίδιο, εννοείται, σημείο με παραπλήσια στιχομυθία. Η “Μέρα της Μαρμότας” είναι μια εμβληματική, τουλάχιστον για τη γενιά μας, ταινία με θέμα τον ξαφνικό εγκλωβισμό του πρωταγωνιστή σε ένα, κυριολεκτικά, υπαρκτικό κενό όπου ζει ξανά...

Ημέρες καραντίνας (2)

on Ιούν 16, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Τρίτη ξημερώματα. Δεν θυμάμαι καν τι ώρα είχε πάει. Ύπνος δεν μου ερχόταν. Σηκώθηκα να πιω λίγο νερό. Ένιωθα ότι πνιγόμουν. Άνοιξα το πατζούρι και βγήκα στο μπαλκόνι ίσα ίσα είχε αρχίσει να φωτάει έξω. Το κελάηδισμα των πουλιών μου έδωσε τόση χαρά. Κάπου εκεί έξω υπήρχε ακόμα ζωή. Πήγα να ξαπλώσω με λίγο καλύτερη διάθεση. Τα κατάφερα και κοιμήθηκα ήσυχη. Και τότε… Βρίσκομαι σε ένα σοκάκι… δεν μπορώ να θυμηθώ που πάντως είναι στην Ελλάδα. Ντυμένη, στολισμένη μες τη νύχτα και περπατώ. Άδειοι οι δρόμοι. Δεν ξέρω που πάω αλλά συνεχίζω και περπατώ. Κάπου ακούγεται σιγανά η «ρόζα»….. μου δίνει κουράγιο αυτό το τραγούδι και συνεχίζω το δρόμο μου. Συναντώ ένα παιδί μονάχο να παίζει. Πάω να του μιλήσω και όλο με αποφεύγει. Τρέχει. Τρέχω και εγώ μαζί. Φθάνουμε στο λιμάνι. Η απόσταση έχει μικρύνει μεταξύ μας. Αλλά δεν μιλάμε. Ντρέπομαι να του μιλήσω. Καθόμαστε αρκετή ώρα όρθιοι και κοιτάμε τη...

Ημερολόγιο καραντίνας

on Ιούν 16, 2020 in Φιλοξενούμενοι | 0 comments

Αγαπημένο μου ημερολόγιο ,   Ποιος να το φανταζόταν στις 5 Μαρτίου του 2020 ότι θα ζούσε κάτι τέτοιο. Τη λέξη καραντίνα δηλαδή, και θα φοβόταν να ταξιδέψει και να μην μπορεί να πάει στην οικογένειά του, να μην είναι με τους αγαπημένους του ανθρώπους, να μην είναι ασφαλής, να μην μπορεί να βγαίνει έξω, να μην πηγαίνει πανεπιστήμιο, βιβλιοθήκη, στη σχολή χορού, σινεμά, θέατρο. Νομίζω κανείς δεν μπορούσε να το φανταστεί.     28 Μαρτίου 2020 Σήμερα ξύπνησα όπως κάθε μέρα, πρωινή γυμναστική, διάβασμα, αρκετές σκέψεις για το μέλλον μου, θα μπορέσω να ξανά δω το Πανεπιστήμιο και όχι να κάνω μαθήματα ονλάιν μπροστά σε μια άχαρη οθόνη, θα μπορέσω να χορέψω στην τεράστια αίθουσα χορού και όχι πια στο δωμάτιό μου που ίσα ίσα μπορώ να χορέσω, θα μπορέσω να ξανά πάω σινεμά, να ασκήσω το επάγγελμά μου, να βρω στο μέλλον δουλειά, να κάνω πρακτική άσκηση σε ένα μεγάλο θέατρο στο...