Με την Ναταλί Παμπούκη και την “Πρώτη απόπειρα-απώλειες”

Αυτήν την εβδομάδα καλωσορίζουμε την Ναταλί Παμπούκη και την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο “Πρώτη απόπειρα-απώλειες”, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΑΩ.

 

-Τέχνη για εσάς είναι;
Η μορφή έκφρασης που δονεί την ψυχή μας, την απελευθερώνει, την λυτρώνει. Δίνει μια άλλη διάσταση στη ζωή μας. Ανοίγει ένα παράθυρο σε έναν άλλο κόσμο.

-Ποιο είδος τέχνης σας εντυπωσιάζει περισσότερο;
Σε όλα τα είδη τέχνης υπάρχουν έργα που με εντυπωσιάζουν. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ένα είδος μόνο.

-Σε ποιες στιγμές της ζωής σας καταφεύγετε στη γραφή;
Σε στιγμές έντονης λύπης, πόνου, χαράς κι ευγνωμοσύνης.

-Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε να προχωρήσετε στην έκδοση των ποιημάτων σας;
Τα ποιήματα αυτά γεννήθηκαν μέσα από πολύ πόνο σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου. Και γεννήθηκαν σχεδόν όλα μαζί. Είχαν μια κοινή συνισταμένη. Είχα έντονη την επιθυμία να αποτελέσουν μια ενότητα. Μια φίλη με προέτρεψε να τα δώσω σε εκδοτικό οίκο. Κι έτσι δημιουργήθηκε αυτό το μικρό βιβλίο.

-Ποιο ποίημα θα διαλέγατε από τη συλλογή σας και με τι μουσική θα το ντύνατε;
Θα διάλεγα το «Α στερητικό». Δεν μπορώ να πω με τι μουσική θα το έντυνα. Θα μπορούσα να φανταστώ όμως να το απαγγέλει χορός.

Η Ναταλί Παμπούκη εμφανίζεται για πρώτη φορά με μια έντυπη ποιητική συλλογή με τίτλο “Πρώτη απόπειρα-απώλειες” από τις Εκδόσεις ΑΩ.  Το βιβλίο της Παμπούκη είναι αφιερωμένο στη Μαιρούλα και όπως παραθέτει η ίδια η ποιήτρια, την Μαιρούλα, την τρυφεράδα των παιδικών της χρόνων.

Τελικά σ΄αγαπώ
γιατί συνεχίζεις να προσπαθείς
να δαμάσεις τον κακό σου εαυτό,
να υπερβείς το όριό σου,
για μένα.

Η ποίηση της Παμπούκη όμως, δεν έχει καθόλου την αφέλεια και την αθωότητα των παιδικών χρόνων. Αντιθέτως, η ποίησή της είναι αποτέλεσμα μιας ολοκληρωμένης κι εξελικτικής διαδικασίας, όπου ο ποιητικός λόγος γίνεται μέσο εκδήλωσης συναισθημάτων για τις απώλειες που έχουν βιωθεί και μεστωθεί.

Η ποιήτρια έχει μάθει πια να αντιμετωπίζει τα απρόοπτα και τα δυσάρεστα της ζωής “Έρχεται η ανατροπή/ και συ “σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος”/ πρέπει να τη δεχτείς,/ να την αντέξεις” και να επιστρατεύει τη λογική της “Γιατί να θυμώσω/ όταν δεν έχω προσδοκίες;”. Ξέρει πια στην προσωπική της ζωή να ζητά και να απαιτεί, γνωρίζει τα θέλω της και τα υπερτονίζει μονολεκτικά χρησιμοποιώντας τρεις διαδοχικές τελείες  “Θέλω να είμαι/ εδώ. /Παρών./ Μαζί.”

Πέραν αυτών η Παμπούκη έχει ζήσει απώλειες, οι οποίες την έχουν δυναμώσει. Μιλά για πρόσωπα αγαπημένα που έχουν χαθεί “Είσαι στις αυλές των αγίων”, “Το κόλλυβο του πατέρα μου το έφαγα”, για αρρώστιες μη αναστρέψιμες “‘Ενα αγοράκι κοντοστέκεται στον διάδρομο. […] Με άνοια.”, για επισκέψεις στο κοιμητήριο “Οι ανθισμένοι τάφοι/ μικροί πολύχρωμοι κήποι/ είναι οι πιο καλοφροντισμένοι.”, για το βαρύ συναισθηματικό φορτίο ” Κλαίω γοερά. Μου λείπεις/ και πονώ”,  “Μια κραυγή για όλες τις απώλειες” και για σχέσεις που τελειώνουν.

Λυπάμαι.
Όταν οι σχέσεις παύουν.
Όταν το τέλος του “μαζί”
ζυγώνει.
Όταν οι εκφράσεις σκληραίνουν.
Όταν τα χείλη ζαρώνουν.
Όταν οι καρδιές παγώνουν.

Μέσα στο πένθος και στο οδυνηρό πέρασμα του χρόνου η ποιήτρια προσπαθεί να βρει γιατρειά στον ύπνο “Κοιμήθηκα/ αγκαλιά με την πίκρα”, στη γραφή “Φροντίζω κάθε τόσο/ να πιάνω την πένα”, στη μουσική “Κι εγώ, σαν παιδί πάλι, /ψηλαφώ τις νότες ξανά” στις αναμνήσεις “Σε κουβαλώ/ έρωτα νεανικέ“.

Η “Πρώτη απόπειρα-απώλειες” θα μπορούσε να διαβαστεί ως τα στάδια που περνά κανείς κατά τη διάρκεια του πένθους. Η ποιήτρια μέσα σε αυτήν της τη συλλογή θυμώνει, κραυγάζει, φοβάται, λυπάται. Γι’ αυτό η Παμπούκη κλείνει την ποιητική της συλλογή με την αποδοχή πως έτσι είναι η ζωή και μέσα στην αγωνία για όλα τα άσχημα που μπορεί να συμβούν πάντα μα πάντα θα υπάρχουν ψήγματα ευτυχίας.

 

Ψήγματα ευτυχίας ψηλαφώ
σαν νιώθω το μαζί αρμονικό.

 

 

Ελένη Γκόρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *