Έμεινα μικρός

 

Μικρός ή μεγάλος

μια ανάμνηση είναι

ένας λόγος

Ήμουν μικρός

θέλησα να αλλάξω τον κόσμο

ο κόσμος αλλάζει γύρω μου και μέσα μου

αλλά μένει ίδιος στα αστέρια

τα συναισθήματα εκεί δεν φτάνουν,

γιατί δεν συναντιούνται οι άνθρωποι

κι έτσι τα αστέρια δεν υπάρχουν

Στάθηκα

τα κοίταξα

να τα μασήσω δεν μπόρεσα

Χόρτασα με το ψέμα

τώρα ας μεθύσω.

 

Μικρός ο κόσμος είναι, εγώ μικρότερος

μια σύνδεση πάντα κρύβεται από πίσω

λειτουργεί!

ταξιδεύουν μα μένουν μαζί

επίρρημα, ρήμα, χαλάζι

κάπου εκεί βρίσκεται ο σκοπός

μεγάλος η μικρός.

 

Δοκίμασα το εγώ αλλά δεν μεγάλωσα εδώ

υπάρχει αυτό που ψάχνεις ή το δημιουργείς;

πάντως για να φας

ένα από τα δύο υπάρχει

Την σκέψη έκανα τροφή

δεν την τρώω πάντα μόνο εγώ, μέσα μου ζει ωμή

δημιουργείς και καταστρέφεις αυτό που τελικά μπορείς να θρέψεις.

 

Ένα φρούτο είναι και αυτό, είναι ακόμη εδώ

κάπου κάπου σε ξεχνώ

υπάρξεις ή όχι

σε έχω κοντά

μέσα μου εσύ μοιάζεις

κάτι θεϊκό

τα λόγια είναι που μασώ.

 

Κάπου εκεί ξεκινάει μια αρχή

από μια ρωγμή

ξεχειλίζει το πρόβλημα

Η λύση πετάει πάντα στα ψιλά

αχ! εκεί ψιλά βρίσκεται η λύση

θέλω να δω

ένα σπίτι πάνω στον ουρανό

να ψάχνω από εκεί κάτι σωστό.

 

Βρήκα την θάλασσα και τα στενά της,

άνθρωποι κολυμπούν απ’ όλο τον κόσμο

με τα μάτια τους ψάχνουν

περπατάνε στα πλακόστρωτα και αγοράζουν μέλι

ιστορία ακριβή στην καρδιά τους πάντα μένει.

 

Ήμουν μικρός με πολλά γιατί

κατάλαβα πλέον αυτά που δεν τα βρίσκεις εδώ και εκεί

μικρός χωράς παντού

σε τετράγωνα που δεν γεμίζουν κύκλους

λαμπυρίζουν με την ένωση

κοροϊδεύοντας το νου.

 

Μια μέρα έφυγα

άφησα τον κόσμο

χάρηκαν αυτοί

χάρηκαν όλοι

με καλωσορίσανε

μου είχαν πει εδώ έχει δουλειά πληρώνουμε με αγάπη

μέσα στις τσέπες είχα μπόλικη

τους άφησα να ρίξουν μια μάτια

νόμισαν πως ήταν λάθη

 

Ένας μεγάλωσε τυφλός, ο άλλος κουφός

μαζί φτιάξανε μια γέφυρα

πάνω εκεί περπάτησα

έβλεπα, άκουγα, φώναζα και έγγραφα

σταμάτησα στη στιγμή όταν άκουσα μια μουσική

ένα μικρό κοριτσάκι έπαιζε με τις χορδές τις χορεύοντας τυφλή.

 

Μου λέει αυτό το κοριτσάκι

εδώ το φεγγάρι δεν υπάρχει, υπάρχουν πλανήτες αλλά δεν τους βλέπω

τότε βρέθηκα εγώ

σε έναν δρόμο που δεν έχει γυρισμό.

 

Είναι στο μυαλό

αυτό το ομόλογο

με εύκολες λέξεις τις μίλησα

κατάλαβε ότι ζούσα και εγώ

σε ένα μπλε κενό

 

 

 

Γρηγόρης Τσαλκιτζίδης

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *