Google PlusFacebookTwitter

#together, τχ. 28ο, Η Ελένη και . . .από τα σαλόνια στα καψόνια

Στις Απρ 2, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | 1 σχόλιο

Έχουμε ξυπνήσει σε ξενοδοχείο. Έχουμε κάνει ντουζ και μοσχοβολάμε. Φοράμε καθαρά και καλοσιδερωμένα ρούχα. Τα υπόλοιπα τα έχουμε ζουμπίξει στη βαλίτσα. Αφήνουμε τα σεντόνια ανακατεμένα, μπαίνουμε στο ασανσέρ με τους μεγάλους καθρέφτες και τα χρυσαφένια κουμπιά, πληρώνουμε στη ρεσεψιόν με το πράσινο μάρμαρο και βγαίνουμε κύριοι. Καθόμαστε για πρωινό σε ένα eco-gastrobar. Γεμίζουμε το πιάτο δυο φορές. Δεν ξέρουμε τι να πρωτοπάρουμε. Αλμυρό ή γλυκό; Βάζουμε απ΄ όλα. Ακούμε τη μουσική, παρατηρούμε τον κόσμο. Παραγγέλνουμε δυο καφέδες, ανάβουμε τσιγάρο. Αχ, η ζωή είναι ωραία! Με την κοιλιά γεμάτη είμαστε έτοιμοι για επισκέψεις. Ο ουρανός είναι γαλάζιος, μερικά σύννεφα αφράτα χορεύουν, τα χελιδόνια πάνε κι έρχονται στις φωλιές τους και οι αμυγδαλιές είναι ανθισμένες. Βγάζω το κραγιόν απ΄ την τσάντα, φοράω λίγο ακόμα, βάζω και λίγο άρωμα. O Κώστας γελάει. Mε λέει μέσα απ΄ τα χείλη του ζωάδι...

Η Ελένη και. . .η Άνοιξη

Στις Μαρ 20, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Απ΄το παράθυρο της τάξης βλέπω τα άνθη της αμυγδαλιάς. Είναι όμορφα. Ο αέρας δε με τρυπάει πια απ΄ την χαραμάδα της πόρτας. Η σόμπα δε χρειάζεται να καίει. Ακόμα κι όταν βρέχει είναι ωραία.  Στο διάλειμμα μυρίζω το χώμα, ακούω τις σταγόνες πάνω στον τσίγκο, κοιτάζω τον ουρανό και δεν κουμπώνω το μπουφάν ούτε τυλίγω τη μύτη με το κασκόλ. Τα χελιδόνια μπαινοβγαίνουν στις φωλιές τους. Περπατώ στην αυλή και το χαίρομαι. Οι ακτίνες του ήλιου με χαϊδεύουν, τα σύννεφα με ταξιδεύουν κι όταν νυχτώνει ξέρω πως θα ‘ναι μια αγκαλιά. Αν είμαι τυχερή ακούω τον κούκο. Πώς θα ‘θελα να δω κι ένα αηδόνι! Ακόμα και τα παιδιά είναι πιο χαρούμενα. Μιλούν, φωνάζουν για αγάπη. Κυρία αυτό, κυρία το άλλο, κυρία όχι μάθημα, κυρία όχι άλλη άσκηση, κυρία κοιτάξτε, κυρία έξω, κυρία! Η Άνοιξη σωστή κυρία! Και ‘γω κακιά κυρία. Κάντε αυτό, κάντε εκείνο, κάντε και το άλλο, έι αυτό δεν έπρεπε να το κάνεις, μηηη, ωπ,...

#together, τχ. 27ο, Η Ελένη και . . .Το μαύρο ντόμινο

Στις Φεβ 14, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Η φίλη μας δεν πίστευε ποτέ πως μια απλή πρόσκληση στο facebook θα της άλλαζε την άποψή της για το Καρναβάλι. Η πρόσκληση έγραφε: «Βάλε το ντόμινο και πάμε στο χορό. Για άλλη μια χρονιά τα μαύρα ντόμινο με την αναλλοίωτη στο χρόνο φρεσκάδα τους, καλούν τους ανυποψίαστους καβαλιέρους σε απρόσμενες εκπλήξεις, συναρπαστικές, απρόοπτες συναντήσεις γεμάτες μυστήριο, κέφι, περιπέτεια και καρναβαλική διάθεση. Tιμή εισόδου για τους άνδρες 8 ευρώ μαζί με το ποτό. Για τις γυναίκες η είσοδος είναι δωρεάν και θα πρέπει να φορούν μαύρο ντόμινο, όπως επιτάσσει το έθιμο. Οι κυρίες, αν δεν έχουν, μπορούν να προμηθεύονται μαύρα ντόμινο στην είσοδο της αίθουσας!». Η φίλη μας ήταν το τέλειο παράδειγμα μιας ήρεμης ζωής. Μοναξιά, βόλτες, ησυχία. Ήταν ευτυχισμένη με τη δουλειά της, -κι ας ήταν από δω κι από ΄κει κάθε χρόνο- τα βιβλία της, τις βελουτέ φόρμες, τις σειρές, τις σοκολάτες και τη γάτα της. Είχε...

#together, τχ. 26ο, Η Ελένη και . . .οι αγάπες των αστεριών

Στις Δεκ 25, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Αυτές τις γιορτές νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για τους ανθρώπους. Ανθρώπους πολλούς δε γνώρισα, και έστω αυτούς που γνωρίζω μέχρι τώρα δεν τους λες και πολλούς. Λίγοι οι γνωστοί και ακόμα πιο λίγοι οι φίλοι. Όμως ανάμεσα σε αυτούς που γνώρισα, ξεχώρισα. Ξεχώρισα τους ανθρώπους που με θέλουν για μια χάρη, ξεχώρισα αυτούς που με θέλουν για μια δύσκολη στιγμή, ξεχώρισα αυτούς που θέλουν να με ξέρουν μόνο για να πουν ότι με ξέρουν, ξεχώρισα αυτούς που θέλουν να αναμετρηθούν μαζί μου, ξεχώρισα αυτούς που θέλουν να με σνομπάρουν, ξεχώρισα αυτούς που με θέλουν για παρέα, ξεχώρισα αυτούς που θέλουν να με κάνουν να χαμογελάω και να είναι δίπλα μου. Και οι τελευταίοι με αγαπούν γι΄ αυτό που είμαι. Και γω τους αγαπώ. Με μερικούς απ΄ αυτούς μπορεί να μη τα λέμε συχνά, αλλά όταν μιλάμε είναι σα να είχαμε να τα πούμε απ΄ το προηγούμενο βράδυ. Δε με νοιάζει να γνωρίσω πολλούς ή λίγους...

#together, τχ. 25ο, Η Ελένη και . . . οι 5 φράσεις που μου άλλαξαν τη ζωή

Στις Νοέ 26, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Καλά να περνάμε! Τη φράση αυτή μου αρέσει να την ακούω και να τη λέω όταν τσουγκρίζουμε τα ποτήρια. Μου φτιάχνει τη διάθεση. Σκέφτομαι πως οι δικοί μου άνθρωποι είναι δίπλα μου και δεν χρειάζεται να κάνω μεγάλα σχέδια και μακρινά. Μου φτάνουν όσα έχω. Θέλω να γελάω, να γελάμε. Υγεία και όλα τα άλλα έρχονται! Δεν πεινάς! Όταν τα πράματα πάνε στραβά στις δουλειές και δεν μου κάθεται το ένα τσικ παραπάνω, με παίρνει από κάτω. Στεναχωριέμαι και σκέφτομαι• τι κάνω λάθος; Κι ύστερα μου ψιθυρίζει κάποιος στο αυτί, δεν πεινάς! Κάτι είναι κι αυτό . . . Ή μάλλον το σημαντικότερο. Μπαμπά, μαμά να ‘στε καλά! Χέστηκες! Ε, καλά . . .σιγά μην κάτσω να σκάσω για όλα. Εφόσον είμαι σωστή απέναντι στους άλλους -μέχρι ένα όριο- ας πάνε να κόψουν το κεφάλι τους. Δε θα φορτώνω εγώ όλα τα βάρη του κόσμου στην πλάτη μου ή δε θα κάθομαι να τους ακούω και να τους ανέχομαι. Χέστηκα! Έχω όλα τα δικά μου...