Google PlusFacebookTwitter

Το λουλουδάκι του μπαξέ

Στις Μαΐ 4, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Ο καιρός φωνάζει. Βγες έξω! Έχεις ένα τόσο ωραίο μπαλκόνι, έχεις μια τόσο τέλεια αυλή, μην κάθεσαι άλλο μέσα! Αν φυτέψεις και μερικά λουλούδια θα είναι θαύμα. Για καφέ, για φαγητό, για γλυκό, για ποτό, για διάβασμα, για άραγμα μόνος, μόνη ή με παρέα, μερικά άνθη θα σου φτιάξουν τη διάθεση. Ακόμη, θα στολίσουν το χώρο σου και θα σου χαρίσουν απλόχερα χρώματα και αρώματα. Ποια όμως είναι τα ιδανικά γι΄ αυτήν την εποχή; Πετούνιες Αν τις σπείρεις έναν Φλεβάρη, αντέχουν για καιρό. Ανθίζουν την Άνοιξη και αγαπούν τον ήλιο. Δε διψάνε πολύ και είναι πληθωρικές. Ροζ, λευκές, κόκκινες, μωβ, μπλε και κίτρινες είναι ανάμεσα στα πολλά χρώματα που μπορείς να επιλέξεις. Σκυλάκια Δεν κάνουν γαβ γαβ, αλλά τα άνθη τους μοιάζουν με σαγόνια σκύλου. Μπορείς να τα σπείρεις είτε στις αρχές του Φθινοπώρου είτε στις αρχές της Άνοιξης. Θέλουν ήλιο και νερό. Είναι πολύ παιχνιδιάρικα και ανθεκτικά. Βγαίνουν σε...

#together, τχ. 29ο, Η Ελένη και . . .τα μάγια

Στις Μαΐ 3, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Ψηλά στο λόφο ήταν ένα σπίτι. Μόνο του, ξεκομμένο από τα υπόλοιπα. Ήταν τόσο αφημένο στη μοίρα του, που από τη μία μου προκαλούσε τρόμο κι από την άλλη κάτι με τσιγκλούσε να το εξερευνήσω. Ανέβαινα το λόφο με το ποδήλατο και με την άκρη του ματιού μου έριχνα κλεφτές ματιές. Μια γριά κοντή, στεγνή και μαυροντυμένη καθόταν στην αυλή αυτού του σπιτιού και μουρμούριζε λόγια περίεργα, ακαταλαβίστικα μπερδεμένα με ψαλμωδίες. Μαζευόμουν το βράδυ κι ένιωθα το κεφάλι μου να με πονάει. Μάτι είναι, μου έλεγαν οι άλλες γριές. Και έπαιρναν ένα κάρβουνο που το είχαν δίπλα στα εικονίσματα και με σταύρωναν.  Μια μέρα με φώναξε η γριά να της δώσω το κουβάρι που γλίστρησε από την ποδιά της. Δεν μπορούσε να σκύψει και το κουβάρι θα ‘μενε εκεί ανάμεσα στα χορτάρια. Κατέβηκα απ΄ το ποδήλατο και προχώρησα διστακτικά. Της το έδωσα και το ‘βαλα στα πόδια χωρίς να της πω τίποτα. Μετά από λίγες μέρες, ενώ...

#together, τχ. 28ο, Η Ελένη και . . .από τα σαλόνια στα καψόνια

Στις Απρ 2, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Έχουμε ξυπνήσει σε ξενοδοχείο. Έχουμε κάνει ντουζ και μοσχοβολάμε. Φοράμε καθαρά και καλοσιδερωμένα ρούχα. Τα υπόλοιπα τα έχουμε ζουμπίξει στη βαλίτσα. Αφήνουμε τα σεντόνια ανακατεμένα, μπαίνουμε στο ασανσέρ με τους μεγάλους καθρέφτες και τα χρυσαφένια κουμπιά, πληρώνουμε στη ρεσεψιόν με το πράσινο μάρμαρο και βγαίνουμε κύριοι. Καθόμαστε για πρωινό σε ένα eco-gastrobar. Γεμίζουμε το πιάτο δυο φορές. Δεν ξέρουμε τι να πρωτοπάρουμε. Αλμυρό ή γλυκό; Βάζουμε απ΄ όλα. Ακούμε τη μουσική, παρατηρούμε τον κόσμο. Παραγγέλνουμε δυο καφέδες, ανάβουμε τσιγάρο. Αχ, η ζωή είναι ωραία! Με την κοιλιά γεμάτη είμαστε έτοιμοι για επισκέψεις. Ο ουρανός είναι γαλάζιος, μερικά σύννεφα αφράτα χορεύουν, τα χελιδόνια πάνε κι έρχονται στις φωλιές τους και οι αμυγδαλιές είναι ανθισμένες. Βγάζω το κραγιόν απ΄ την τσάντα, φοράω λίγο ακόμα, βάζω και λίγο άρωμα. O Κώστας γελάει. Mε λέει μέσα απ΄ τα χείλη του ζωάδι...

Η Ελένη και. . .η Άνοιξη

Στις Μαρ 20, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Απ΄το παράθυρο της τάξης βλέπω τα άνθη της αμυγδαλιάς. Είναι όμορφα. Ο αέρας δε με τρυπάει πια απ΄ την χαραμάδα της πόρτας. Η σόμπα δε χρειάζεται να καίει. Ακόμα κι όταν βρέχει είναι ωραία.  Στο διάλειμμα μυρίζω το χώμα, ακούω τις σταγόνες πάνω στον τσίγκο, κοιτάζω τον ουρανό και δεν κουμπώνω το μπουφάν ούτε τυλίγω τη μύτη με το κασκόλ. Τα χελιδόνια μπαινοβγαίνουν στις φωλιές τους. Περπατώ στην αυλή και το χαίρομαι. Οι ακτίνες του ήλιου με χαϊδεύουν, τα σύννεφα με ταξιδεύουν κι όταν νυχτώνει ξέρω πως θα ‘ναι μια αγκαλιά. Αν είμαι τυχερή ακούω τον κούκο. Πώς θα ‘θελα να δω κι ένα αηδόνι! Ακόμα και τα παιδιά είναι πιο χαρούμενα. Μιλούν, φωνάζουν για αγάπη. Κυρία αυτό, κυρία το άλλο, κυρία όχι μάθημα, κυρία όχι άλλη άσκηση, κυρία κοιτάξτε, κυρία έξω, κυρία! Η Άνοιξη σωστή κυρία! Και ‘γω κακιά κυρία. Κάντε αυτό, κάντε εκείνο, κάντε και το άλλο, έι αυτό δεν έπρεπε να το κάνεις, μηηη, ωπ,...

#together, τχ. 27ο, Η Ελένη και . . .Το μαύρο ντόμινο

Στις Φεβ 14, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Η φίλη μας δεν πίστευε ποτέ πως μια απλή πρόσκληση στο facebook θα της άλλαζε την άποψή της για το Καρναβάλι. Η πρόσκληση έγραφε: «Βάλε το ντόμινο και πάμε στο χορό. Για άλλη μια χρονιά τα μαύρα ντόμινο με την αναλλοίωτη στο χρόνο φρεσκάδα τους, καλούν τους ανυποψίαστους καβαλιέρους σε απρόσμενες εκπλήξεις, συναρπαστικές, απρόοπτες συναντήσεις γεμάτες μυστήριο, κέφι, περιπέτεια και καρναβαλική διάθεση. Tιμή εισόδου για τους άνδρες 8 ευρώ μαζί με το ποτό. Για τις γυναίκες η είσοδος είναι δωρεάν και θα πρέπει να φορούν μαύρο ντόμινο, όπως επιτάσσει το έθιμο. Οι κυρίες, αν δεν έχουν, μπορούν να προμηθεύονται μαύρα ντόμινο στην είσοδο της αίθουσας!». Η φίλη μας ήταν το τέλειο παράδειγμα μιας ήρεμης ζωής. Μοναξιά, βόλτες, ησυχία. Ήταν ευτυχισμένη με τη δουλειά της, -κι ας ήταν από δω κι από ΄κει κάθε χρόνο- τα βιβλία της, τις βελουτέ φόρμες, τις σειρές, τις σοκολάτες και τη γάτα της....