Google PlusFacebookTwitter

Όλα του δρόμου δύσκολα

Στις Οκτ 20, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Προστυχάντζες Είναι πολύ φυσιολογικό να αλλάζει κανείς μεριά, όταν συναντάει κάποιο εμπόδιο μπροστά του sic διπλοπαρκαρισμένα αμάξια. Ανάβει φλας και αλλάζει. Όταν όμως εσύ το κάνεις-πω πω προστυχιά- σε βρίζουν, σε μουντζώνουν. Τα παράπονα αλλού!   Γνήσιοι ιθαγενείς Έχει βγάλει το μισό του αυτοκίνητο και σου κλείνει το δρόμο. Ελαττώνεις ταχύτητα και του παίζεις τα φώτα να περάσει. Αφού δεν χωράς εσύ, ας φύγει αυτός. Δε φεύγει. Σταματάς. Του παίζεις ξανά τα φώτα να περάσει. Μαζεύεται. Νομίζει ότι του κάνεις παρατήρηση. Του παίζεις άλλη μια φορά τα φώτα και του κάνεις νόημα να περάσει. Τελικά, περνάει.  Άλλο πάλι και τούτο!   Το συνθηματικό Περιμένεις πρώτος στη σειρά. Ανάβει πράσινο. Δεν προλαβαίνεις να βάλεις το χέρι σου στην ταχύτητα και όλοι πατάνε κόρνα. Λες και εσύ θέλεις να μείνεις εκεί. Προς τι η κόρνα; Είναι κάποιο συνθηματικό και δεν το ξέρω; Τόση μεγάλη χαρά ή τόσο...

Το άλογο της κουρτίνας

Στις Οκτ 14, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Μου αρέσει το λευκό. Το λευκό πάει σε όλους. Άντρες, γυναίκες, παιδιά. Ακόμα και στα σπίτια είναι ωραίο το λευκό. Αν δεν καπνίζουν τα σπίτια, το λευκό μένει λευκό. Πόσο ωραίο είναι το λευκό. Λευκή η ζάχαρη, λευκό το χιόνι, λευκό το αλεύρι, λευκή η άχνη, λευκός ο τοίχος, λευκό το σεντόνι, λευκή η κουρτίνα. Φρεσκοπλυμένη κουρτίνα. Μμμ . . . πόσο ωραία μυρίζει! Τη βγάζεις από το πλυντήριο, την κρεμάς αμέσως και το σπίτι μοσχοβολάει. Τόσο ωραία μυρωδιά. Ανοίγεις την πόρτα, μπαίνεις μέσα, ξυπνάς μνήμες. Εσύ πίσω από την κουρτίνα. Πού είσαι; Δεν μπορώ να σε βρω. Άαα πάει, έφυγε. Κούκου τζα. Λευκή κουρτίνα στο παράθυρο. Μυρίζει σαπούνι ο κόσμος, οι πολυκατοικίες, οι ταράτσες, τα σύννεφα. Έι τι κάνεις εκεί; Πώς βρέθηκες εδώ; Σου άρεσε η μυρωδιά και είπες να μπεις μέσα. Δικό μου είσαι και εσύ. Δε θέλω να σε πειράξω, δε θα σου κάνω κακό. Μείνε όσο θες. Περπάτα πάνω στους κρίκους, γλίστρησε κάτω...

Αστρικά ταξίδια, εξωσωματικές εμπειρίες και άλλα

Στις Σεπ 6, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Περπατούσαμε στην πλατεία. Χωρίς σκοπό κανένα. Διψασμένοι και ιδρωμένοι. Ένα παιδί μας κοίταξε κάπως περίεργα, κάπως αγριεμένα. Πάτησε στον ιδρώτα μας που έσταξε στην πλάκα και γλίστρησε. Σήκω πάνω, του λέει η μαμά του. Μαααα . . .κάνει εκείνο. Δεν έχει μά και ξε μά! Σήκω, δεν έπαθες τίποτα! Φεύγει το παιδί και αποκαλύπτεται. Μια ασπρόμαυρη αφίσα Α4 ήταν κολλημένη σε μια κολόνα. Μας καλούσε σε μια ομιλία. Έχεις πάει ποτέ; Όχι! Μόνο για νεράιδες. Α, και σε μια γιόγκα γέλιου, εσύ; Όχι, ποτέ. Δεν έτυχε εξάλλου. Ήταν κοντά, το βρήκαμε αμέσως. Μπαίνουμε σε ένα παλιό βιβλιοπωλείο από κείνα που μυρίζουν μούχλα και σκόνη, τα πατώματα τρίζουν και το φως είναι κίτρινο, και καθόλου δε θέλεις να φύγεις. Εμφανίζεται ένας αχώνευτος γέρος με μάτια που έχουν ξεθωριάσει. Ποιοι είστε εσείς; Δεν σας έχω ξαναδεί. Από πού έρχεστε; Από το δρόμο, απαντάμε. Ε, τότε περάστε! Είστε ευπρόσδεκτοι. Παραγγείλτε και...

Αγόρασα δυο οικόπεδα

Στις Αυγ 22, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Μια κοπέλα πριν από λίγο στο θαλάσσιο λεωφορείο είχε ένα γιγάντιο μουστάκι. Είχε βαμμένα μαλλιά, ματόκλαδα, χείλη και νύχια. Ήταν κομψά ντυμένη στα μαύρα και φορούσε ένα μπλε καπέλο με ροζ τριαντάφυλλα γύρω γύρω. Και ‘γω σκεφτόμουν ότι όπως γυρίζε η προπέλα, θα μπορούσε να της το έπαιρνε λίγο. Σίγουρα χωρίς το μουστάκι θα ήταν πιο όμορφη. Και η θάλασσα μπροστά μου ήταν όμορφη. Βούτηξα. Κρύα όσο πρέπει και σχετικά βαθιά. Ακόμα και το νερό της δεν ήταν τόσο αλμυρό. Ευχαρίστως το ΄πινα. Κολύμπησα και χόρτασε το σώμα μου. Βγήκα. Θέλησα να κάνω ντουζ σε ένα λάστιχο που πήρε το μάτι μου στην παραλία δίπλα στα αποδυτήρια. Το λάστιχο ήθελε κλειδί. Και κλειδί δεν είχα. Το κλειδί το είχαν κάποιοι άλλοι, αλλά ποιοι; Από όσους ήταν γύρω μου κανένας δεν είχε το κλειδί. Το νερό είναι ακριβό εδώ, δεν έχει πίεση, έτσι μου ‘παν. Οπότε σκέφτηκα, θα βρέξω τα πόδια μου στη θάλασσα για να τα...

Σκυλίσιες μέρες

Στις Ιούλ 24, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Είχα καιρό. Να βγαίνω με φίλες. Να έρχονται να με παίρνουν απ΄ το σπίτι, να με γυρίζουν κιόλας… Να συζητάμε για το τι θα φορέσουμε. Να πίνουμε, να καπνίζουμε, να τρώμε. Να τα λέμε όλα. Κι εκείνα που μας κάνουν χαρούμενες και κείνα που μας κάνουν να νταουνιάζουμε. Αλλά στην τελική στην πούτσα μας! Και να γελάμε. Και να τρέχει το αϊλάινερ, που πριν από λίγο βάλαμε η μια στην άλλη. Γιατί η καθεμιά έχει τον τρόπο της. Περίεργα με φάνηκαν όλα αυτά στην αρχή. Σαν να είχαν περάσει χρόνια πολλά απ΄ τη μια κι απ΄ την άλλη σα να φεύγει ο βαρύς χειμώνας απ΄την πλάτη μου. Να τσουγκρίζουμε και να λέμε* Κοζάνη είσαι. Ναι, ρε φίλε ήρθε η ώρα να το πω κι αυτό. Και οι μέρες κυλάνε . . . Να βαφτούμε, να ντυθούμε, να βγούμε και πάλι απ΄ την αρχή. Ας μην είχαν τέλος οι σκυλίσιες μέρες.       Ελένη...