Google PlusFacebookTwitter

#together, τχ. 26ο, Η Ελένη και . . .οι αγάπες των αστεριών

Στις Δεκ 25, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Αυτές τις γιορτές νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για τους ανθρώπους. Ανθρώπους πολλούς δε γνώρισα, και έστω αυτούς που γνωρίζω μέχρι τώρα δεν τους λες και πολλούς. Λίγοι οι γνωστοί και ακόμα πιο λίγοι οι φίλοι. Όμως ανάμεσα σε αυτούς που γνώρισα, ξεχώρισα. Ξεχώρισα τους ανθρώπους που με θέλουν για μια χάρη, ξεχώρισα αυτούς που με θέλουν για μια δύσκολη στιγμή, ξεχώρισα αυτούς που θέλουν να με ξέρουν μόνο για να πουν ότι με ξέρουν, ξεχώρισα αυτούς που θέλουν να αναμετρηθούν μαζί μου, ξεχώρισα αυτούς που θέλουν να με σνομπάρουν, ξεχώρισα αυτούς που με θέλουν για παρέα, ξεχώρισα αυτούς που θέλουν να με κάνουν να χαμογελάω και να είναι δίπλα μου. Και οι τελευταίοι με αγαπούν γι΄ αυτό που είμαι. Και γω τους αγαπώ. Με μερικούς απ΄ αυτούς μπορεί να μη τα λέμε συχνά, αλλά όταν μιλάμε είναι σα να είχαμε να τα πούμε απ΄ το προηγούμενο βράδυ. Δε με νοιάζει να γνωρίσω πολλούς ή λίγους ανθρώπους. Με...

Τραυματίες βροχής

Στις Δεκ 23, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Με λένε Ελένη, τον λένε Κώστα. Η μοίρα κι η τύχη μας κοινή. Κι απ΄ αυτό που ακολουθεί θα καταλάβετε τι εννοώ. Που λέτε, κάνει ένα μπαμ ο ουρανός και αρχίζει να τρέχει το νερό, λες και έσπασε ένα μεγάλο ακουάριουμ. Νερόοο; Πολύ νερό! Διόλου απίθανο να βρέθηκαν και ψαριά λίγο παραπέρα. Ομπρέλες δεν είχαμε. Φοράμε τις κουκούλες και αρχίζουμε να τρέχουμε. Σε αυτό το σημείο πρέπει να πω ότι μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή που αγόρασα μπουφάν με παχιά γούνα στην κουκούλα. Το ορκίζομαι, δε βολεύει καθόλου! Έτσι όπως πέφτει μπροστά, βλέπω μόνο τα μισά. Στα χέρια ψώνια, σακούλες, τσάντες, δώρα Χριστουγεννιάτικα χαμός. Είναι και μερικά πλακάκια στο πεζοδρόμιο, που αν τα πατήσεις τη λάσπησες. Με φόβο λοιπόν, μην τη λασπήσουμε-ενώ την είχαμε λασπήσει ήδη-, παίρνουμε φόρα και πηδάμε ένα ροκ πλακάκι για να βρεθούμε στο δρόμο. Έλα, μου όμως που μετά το κράσπεδο, υπάρχουν ενίοτε οι βάσεις απ΄ τα...

#together, τχ. 18, Η Ελένη και . . .Τα Χριστούγεννα με στρας

Στις Δεκ 27, 2016 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Άντε πάλι. Το μήνυμα ήρθε. Θέλω κάτι για τα Χριστούγεννα. Αυτό. Ήταν η Κέλλυ. Βρε, να φοβάσαι να ανοίξεις το inbox μην είναι η υπεύθυνη έκδοσης και σου παραγγείλει ή σου διορθώσει κάτι. Ο τρόμος και ο φόβος! Γράψε στο #together, μου είπε, θα περάσεις καλά! Ναι, φίλη θα στο ΄χω έτοιμο, απόψε κιόλας. Και σιγά• ακόμα τίποτα δεν έχω γράψει. Ανοίγω τα ντουλάπια και ψάχνω πού έχω βάλει την κούτα με τα Χριστουγεννιάτικα. Πρέπει να στολίσω για αρχή, να βάλω να ακούγεται και κανένα τραγούδι. Στρώνω τα σεμέν από τούλι, τα κεντημένα με πράσινα μικρά δεντράκια. Ήταν μια δημιουργία της γιαγιάς. Τα ΄χε η μάνα μου. Φέτος τα πήρα εγώ. Κόλλησα στους τοίχους χριστουγεννιάτικες κουκουβάγιες με σκουφιά και κέρατα. Άλλες κάθονται πάνω στα κλαδιά, άλλες κάνουν έλκηθρο, άλλες χτυπάν κουδούνια κι άλλες ανοίγουν δώρα, ενώ από πάνω τους πέφτουν χοντρές και ψιλές νιφάδες. Στόλισα και τη βιβλιοθήκη. Έβαλα να...

#together, τχ. 11, Η ουσία του εξ και το εξ της ουσίας

Στις Δεκ 1, 2015 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Δωρητές και όργανα, φτάσατε σ΄ αυτή τη σελίδα για να ξύσετε το κεφάλι, το αυτί σας ή ό,τι άλλο θέλετε- άλλωστε το ξύσιμο υγεία είναι. Και το λοιπόν! Τι είναι αυτό που αρχίζει από μέσα και πάει προς τα έξω, που αρχίζει από έξω και πάει προς τα μέσα; Είναι ένα μπάσταρδο πράμα που κανείς φαινομενικά δεν το θέλει και κανείς δεν το γνωρίζει. Δεν έχει μάνα, πατέρα, αδελφό. Είναι μπάσταρδο λέμε. Μπορεί όμως να αποκτήσει οικογένεια αμέσως. Και μόλις γίνει αυτό, τότε έρχεται και μεγαλώνει και θεριεύει. Βγάζει τηλεβόες για αυτιά, θρούμπες για μάτια, πέτρες για δόντια, ψαλίδια για γλώσσα, λίμες για νύχια, άσφαλτο για δέρμα, νταλίκες για πατούσες. Νιώθει αήττητο, και σκατά κάνει. Είναι παντού. Στο σπίτι, στο γραφείο, στη δουλειά και στο σχολείο. Είναι εδώ, είναι και ‘κεί. Είναι ο καθένας και το καθετί. Είναι το ρούτερ, είναι η ηλεκτρική, είναι ο παιδικός κι παιδική, είναι το αφεντικό, είναι...

#together, τχ. 4, Στα κλαδιά το νέο της εγώ

Στις Δεκ 1, 2014 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

    Τρία χρόνια τώρα στολίζει έτσι το δέντρο της. Όχι με λαμπιόνια, μπάλες, Αγιοβασίληδες, αλεξανδρινά, σταφύλια, χιονάνθρωπους και ελάφια. Όλα αυτά τα θεωρεί πολύ απλά. Είναι για άλλους, όχι για ΄κείνη. Πρώην σύζυγος στρατιωτικού. Εγωκεντρική και υστερική αυτή; Αν είναι δυνατόν! Τον χώρισε μετά από 25 χρόνια γάμου- και πολύ τον άντεξε. Χρυσό μου, δεν θα την τρέλαινε άλλο εκείνος. Ανοίγει μία σαμπάνια, γυρνάει το θερμοστάτη στο 30, ακούει το Have Yourself a Merry Little Christmas και στολίζει το δέντρο με φωτογραφίες της. Όχι με όποιες κι όποιες, αλλά με μία συγκεκριμένη, την οποία έχει εκτυπώσει 47 φορές. Και τις 47 τις έχει τρυπήσει και τις έχει περάσει με λευκή κορδέλα. Κρεμάει πάντα μία φωτογραφία-στολίδι ανά δύο κλαδιά. Στην φωτογραφία είναι ανφάς. Έχει τα καστανά μαλλιά της χτενισμένα σ΄ ένα ψηλό σινιόν. Μερικές αφέλειες πέφτουν δεξιά και αριστερά στο πρόσωπό της. Τα...