Google PlusFacebookTwitter

«Έλεν»

Στις Νοέ 4, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Είμαι αυτή που ψάχνει για το σήμερα Αγαπώ το σήμερα Το σπίτι μου, τα όνειρά μου, το ντουλάπι μου, εμένα Η μέρα μου θα ήταν καλύτερη, αν δεν έχωναν τη μύτη τους οι άλλοι στα πράματά μου. Είναι αυτό που λέω* Έβγαλε κι η μύγα κώλο. Τίποτα δεν είναι χειρότερο από την ανθρώπινη βλακεία, τη σύγκριση Τους βλάκες θα τους γνωρίσεις είναι εύκολο Πληγώνουν για να μην αισθάνονται πληγωμένοι Να’  ναι καλά εκεί που είναι και γω θα ‘μαι ακόμα καλύτερα.     * Πώς Χαρίζεις Φως Ακόμα  δεν ξέρω Όμως δε με νοιάζει Καθόλου               Ελένη Γκόρα...

Κι ακόμα βρέχει

Στις Οκτ 25, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Κρύο ένα φιλί στο δρόμο τα αυτοκίνητα περνάνε χέρι χέρι πιασμένοι κάτω από μια ομπρέλα έχουν δρόμο πολύ κι ακόμα βρέχει.     Ελένη Γκόρα

Το άλογο της κουρτίνας

Στις Οκτ 14, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Μου αρέσει το λευκό. Το λευκό πάει σε όλους. Άντρες, γυναίκες, παιδιά. Ακόμα και στα σπίτια είναι ωραίο το λευκό. Αν δεν καπνίζουν τα σπίτια, το λευκό μένει λευκό. Πόσο ωραίο είναι το λευκό. Λευκή η ζάχαρη, λευκό το χιόνι, λευκό το αλεύρι, λευκή η άχνη, λευκός ο τοίχος, λευκό το σεντόνι, λευκή η κουρτίνα. Φρεσκοπλυμένη κουρτίνα. Μμμ . . . πόσο ωραία μυρίζει! Τη βγάζεις από το πλυντήριο, την κρεμάς αμέσως και το σπίτι μοσχοβολάει. Τόσο ωραία μυρωδιά. Ανοίγεις την πόρτα, μπαίνεις μέσα, ξυπνάς μνήμες. Εσύ πίσω από την κουρτίνα. Πού είσαι; Δεν μπορώ να σε βρω. Άαα πάει, έφυγε. Κούκου τζα. Λευκή κουρτίνα στο παράθυρο. Μυρίζει σαπούνι ο κόσμος, οι πολυκατοικίες, οι ταράτσες, τα σύννεφα. Έι τι κάνεις εκεί; Πώς βρέθηκες εδώ; Σου άρεσε η μυρωδιά και είπες να μπεις μέσα. Δικό μου είσαι και εσύ. Δε θέλω να σε πειράξω, δε θα σου κάνω κακό. Μείνε όσο θες. Περπάτα πάνω στους κρίκους, γλίστρησε κάτω...

Τα καλοκαίρια που αγάπησα

Στις Αυγ 9, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Τότε που δεν κοιμόμουν μεσημέρι κι έτρεχα ξυπόλητη.   Τότε που το παγωτό στην κατάψυξη ήταν μπισκότο, μόκα, μπισκότο.   Τότε  που μάζευα φύκια και τα ‘κανα ανθοδέσμη.   Τότε που έπαιζα στην άμμο και έσκαβα λακκούβες.   Τότε που είχε πάντα γρανίτα μετά.   Τότε που έτρωγα καρπούζι και έφτυνα τα κουκούτσια απ΄ το μπαλκόνι.   Τότε που οι γλάστρες είχαν βασιλικό.   Τότε που είχα ποδήλατο και έκανα ταξίδια μακρινά.   Τότε που τριγυρνούσα με γρατσουνιές στα γόνατα.   Τότε που ο ήλιος μου ‘καιγε την πλάτη.     Τότε που όλα ήταν καλοκαίρι.           Ελένη...

Περιοδικό Παρέμβαση, τχ. 183, Άνοιξη

Στις Απρ 25, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

    Όλα είναι Άνοιξη. Οι φοιτητές που διαβάζουν επί πτυχίω είναι Άνοιξη. Και οι μυρωδιές στη λαϊκή, είναι Άνοιξη, Το χαμόγελο είναι Άνοιξη. Το ανοιχτό παράθυρο, Άνοιξη. Τα χρώματα, το κόκκινο, το μωβ, το πράσινο, το γαλάζιο Άνοιξη είναι. Ο κότσυφας που κελαηδά για να βρει το ταίρι του, είναι Άνοιξη. Και η καλημέρα στο ασανσέρ Άνοιξη είναι. Άνοιξη όλα. Και η φιλία ακόμα πιο Άνοιξη. Και ο άρρωστος που γίνεται καλά, Άνοιξη είναι. Και εμείς μόνοι μας, Άνοιξη είναι. Και με τους άλλους μαζί, Άνοιξη πάλι. Και τη νύχτα που πετάμε και μαζεύουμε την κουβέρτα ένα σωρό φορές, Άνοιξη είναι. Και τα κρυφά φιλάκια των εφήβων στα παγκάκια, Άνοιξη είναι. Και τα όνειρά μας, Άνοιξη. Και το κορίτσι, που χτενίζει τα μαλλιά του για να βγει τη νύχτα, Άνοιξη είναι. Και ο έρωτας κι αυτός και αν δεν είναι Άνοιξη. Και η ελπίδα, ανοιξιάτικη κι αυτή. Άνοιξη και η επιτυχία. Άνοιξη η αγάπη και από τις δυο...