Google PlusFacebookTwitter

Το πλοίο θα σαλπάρει το βραδάκι

Στις Μαρ 27, 2017 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Το ρολόι έδειχνε δώδεκα παρά τέταρτο. Ακριβώς μία ώρα πριν την αναχώρηση του πλοίου. Τέλεια! Θα απολαύσω τον καφέ μου με θέα τη θάλασσα. Ο αέρας των προηγούμενων ημερών σταμάτησε, οπότε προβλέπεται ένα ήρεμο ταξίδι, χωρίς κούνια μπέλα. Ένα εισιτήριο για Πειραιά, με το blue star ferries, παρακαλώ. Ωχ αμάν! Το πορτοφόλι μου, που είναι το πορτοφόλι μου; Άνοιξα την τσάντα, έβγαλα το πορτοφόλι και πλήρωσα το ταξί. Αυτό είναι, μου έπεσε μέσα στο ταξί. Μα τι λέω; Λίγο πιο μετά αγόρασα τα καρτ ποστάλ που θέλω να στείλω στα ξαδέρφια μου στη Γερμανία. Θεέ μου, μου έκλεψαν το πορτοφόλι. Όχι μισό λεπτό, ύστερα πήγα στο περίπτερο κι αγόρασα καραμέλες. Ναι τώρα θυμάμαι, την ώρα που μετρούσα τα ψιλά, χτύπησε το τηλέφωνο, κι ύστερα θυμώνω όταν μου λένε πως δεν μπορώ να κάνω ταυτόχρονα δύο πράγματα. «Γεια σας, πριν από ένα τέταρτο περίπου, αγόρασα καραμέλες, αυτές εδώ με μέλι και λεμόνι, με θυμάστε;»...

Με τα μούτρα στη δουλειά

Στις Μαρ 19, 2017 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Ήταν μία από εκείνες τις ημέρες που βγαίνεις από το σπίτι να πας στη δουλειά και περπατάς με περίσσια αυτοπεποίθηση, τα μαλλιά σου χρυσά από τον ήλιο ανεμίζουν όπως των μοντέλων της Victoria Secret, το σώμα σου ξαφνικά το νιώθεις σμιλεμένο και δεμένο και όλοι γυρνάνε θαμπωμένοι όπως στις διαφημίσεις των αρωμάτων. Και ναι, έχει ήλιο όπως το φαντάστηκες. Και ναι, όλα είναι τέλεια και η δουλειά σου και η ζωή σου είναι υπέροχη και όλα αυτά -μην ξεχνιόμαστε- συμβαίνουν ενώ τα μαλλιά σου χρυσά από τον ήλιο δεν έχουν πάψει να ανεμίζουν και τα σχετικά. . . Δεν χρειάζεται όμως, ιδιαίτερος κόπος για το ροζ συννεφάκι να φύγει και εσύ ξάφνου να έχεις απολυθεί από τα αγγελάκια της Victoria Secret, τα μαλλιά σου να μην ανεμίζουν και η διαφήμιση να τελειώσει λίγο ξαφνικά και άδοξα. ΠΛΑΚΑΚΙ-ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ-ΛΑΚΟΥΒΑ Το τρίπτυχο της επιτυχίας. Μικρό, ντροπαλό πλακάκι πεζοδρομίου, λιιιίγο σπασμένο και...

Το λάθος κορίτσι

Στις Μαρ 19, 2017 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Τα βλέφαρα της Άννας ανεβοκατέβαιναν νυσταγμένα όταν το κινητό της χτύπησε. Ήταν μήνυμα. Ήταν ο Άρης. «Συνάντησέ με αύριο στο πρώτο διάλειμμα. Θα σε περιμένω στο κυλικείο.» Ένα κύμα ενθουσιασμού την έκανε να βγάλει ένα πνιχτό γέλιο. Το ομορφότερο αγόρι του σχολείου την είχε προσέξει. Αύριο θα φρόντιζε να είναι πιο όμορφη από ποτέ! Έπεσε για ύπνο και ονειρεύτηκε τον γάμο τους. Το αγοράκι τους θα το ονόμαζαν Τζίμι. Ναι, Τζίμι! Σαν το γάτο της που είχε πεθάνει πέρσι. Το επόμενο πρωί σηκώθηκε μες την τρελή χαρά. Είχε ντυθεί για το σχολείο μα έμοιαζε περισσότερο έτοιμη για clubbing. Βγήκε τρέχοντας από το σπίτι. Έβρεχε. Τα μαλλιά της κατσάρωσαν και φούντωσαν. «Γαμώ την τύχη μου!» φώναξε. «Στον Άρη αρέσουν τα ίσια μαλλιά και γω θα του εμφανιστώ σαν την σφουγγαρίστρα» μουρμούρισε στον εαυτό της. Μια φεράρι πέρασε βιαστικά από μπροστά της και σήκωσε ένα πελώριο κύμα λασπόνερων το οποίο...

Η συνταγή

Στις Μαρ 18, 2017 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

 Ένα απόγευμα, μαζεύτηκαν καμιά δεκαπενταριά λιανόπαιδα, από τις γύρω γειτονιές, σε μια αλάνα. Άναψαν μια μεγάλη φωτιά. Βρήκαν ένα καζάνι, ναι, καζάνι, όπως Κοζάνη! Για την ακρίβεια τους περίμενε εκεί. Μια και δυο το έβαλαν πάνω στη φωτιά και έριξαν μέσα, ό,τι είχε φέρει ο καθένας μαζί του.Ένα παλιό ποδήλατο, μια γυάλα, ένα βάζο παλιό της μαμάς, ένα κάτι που έμοιαζε με βαλίτσα χωρίς ροδάκια, ένα κουρασμένο χρυσόψαρο, κάτι λασπόνερα, κάτι κλειδιά, διάφορα άλλα μπαχαρικά και στο τέλος έριξαν και ένα κιλό ζάχαρη! Τα ανακάτωσαν καλά καλά και τ’ άφησαν να βράσουν για τρεις ώρες.  Έστρωσαν να φάνε. Το αποτέλεσμα τους δικαίωσε. Στα πιάτα δεν έμεινε τίποτα! Κοίτα να δεις!  Με μια βαλίτσα, λίγα λασπόνερα και λίγη ζάχαρη, τι μπορεί να φτιάξει κάποιος! «Να θυμηθώ να γράψω κάπου τη συνταγή».     Νo man’s...

Όταν ο άνθρωπος είναι γρουσούζης . . . !

Στις Μαρ 18, 2017 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

«Αυτή η κοπέλα, ρε παιδί μου, είναι γρουσούζα!» είπα στη φίλη μου την Αναστασία μόλις σήκωσε το τηλέφωνο. «Γιατί; Τι έγινε;» με ρωτάει έντρομη εκείνη. Θα σου τα πω όλα αναλυτικά, της λέω. Και ξεκινώ. Όλα άρχισαν από την ώρα που κάτσαμε στην αίθουσα για να δώσουμε το μάθημα που χρωστούσαμε και οι δύο για δεύτερη φορά. Ήμασταν οι μόνες από την παρέα που είχαμε κοπεί σε αυτό το μάθημα, οπότε και κανονίσαμε να συναντηθούμε στη σχολή. Μολίς κάτσαμε αρχίσε να λέει: «Δεν πρόκειται να περάσουμε! Δεν υπάρχει καμιά περίπτωση! Για καφέ ήρθαμε! Τζάμπα κόπος!» και διάφορα άλλα. Εγώ δίπλα της να της δίνω κουράγιο. Ο καθηγητής ήρθε στην αίθουσα και εμένα με έλουσε κρύος ιδρώτας. Πάρα ταύτα, έμεινα στη θεσούλα μου, έγραψα ό,τι μαύρο ήξερα και περίμενα τη Μαρία να βγει από την αίθουσα για να γυρίσουμε. Βγαίνει και εκείνη και αφού μιλήσαμε για τα θέματα και για την τρανή μας επιτυχία, της κάνω τη λάθος...