Google PlusFacebookTwitter

Ποιο είναι το πιο περίεργο μέρος που έχεις κοιμηθεί;

Στις Ιούν 20, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Ξύπνησα νωρίς. Γύρω στις 6. Μέχρι να σηκωθώ απ΄ το κρεβάτι, να ντυθώ, να φάω, πήγε εφτά. Στις 7 και μισή ήμουν στο κέντρο. Έκανα μια βόλτα στην κλειστή ακόμα αγορά και 8 παρά δέκα με παρά πέντε πήγα στην τράπεζα. Είχα μαζέψει κάτι λίγα κέρματα και ήθελα να τα ανταλλάξω με χαρτονομίσματα. Έβγαλα χαρτάκι και στρογγυλοκάθισα σε μία καρέκλα. Μπροστά μου ήταν άλλοι δύο συναλλασσόμενοι που κρατούσαν πολλές και μεγάλες σακούλες. Απεναντί μου ένας δερμάτινος αφράτος καναπές, πολύ βουλιαστικός. Αμφιταλλαντευόμουν. Να κάτσω στον καναπέ ή να μείνω στη θέση μου; Είχε ζέστη. Από πουθενά δεν ερχόταν λίγος αέρας και η καρέκλα ήταν άβολη.Τελικά, πήγα στον καναπέ. Άκουγα τα ψιλά να περνάνε από το μηχάνημα και να κάνουν κλίγκι κλίγκι. Τα μάτια μου έκλεισαν. Είδα και όνειρα. Ένα χέρι με σκούντηξε. Κυρία, η σειρά σας έφτασε! Ήταν ο φύλακας που ήρθε να με ξυπνήσει. Α, εξαιρετικά! Έχετε πολύ ωραίο...

Τζιτζίκια στ΄ αμάξι

Στις Ιούν 13, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | 1 σχόλιο

Είναι Δευτέρα λίγο μετά τις 8 το απόγευμα και από το πρωί έχω ευχηθεί καλή εβδομάδα από μέσα μου κι απέξω μου, θεουλάκη μου κάνε να ‘ναι καλή, χρύσωσέ την. Βάζω λοιπόν, το κλειδί στη μίζα και ακούω μια παρέα τζιτζικιών να τραγουδάει μέσα απ΄ το αμάξι. Λέω τα αυτιά μου θα βουίζουν. Πόσο σε πιο καλοκαιρινό mood να είμαι η γυναίκα; Προχωράω λίγα χιλιόμετρα και τα τζιτζίκια να τραγουδάνε όλο και δυνατότερα. Σταματάω στην άκρη με αλάρμ και παίρνω τηλέφωνο την οδική βοήθεια. Ναι, γεια σας το αυτοκίνητό είναι αναπάντεχα πολύ καλοκαιρινό. Έχουν μπει κάτι τζιτζίκια μέσα του. Τι εννοείτε τζιτζίκια; Ακούω έναν ήχο σαν αυτό που κάνουν τα φτερά των τζιτζικιών. Εξαιρετικά, μείνετε εκεί που είστε και έρχομαι. Στο μεταξύ παίρνω τηλέφωνο τον Κώστα για να τον προετοιμάσω για τη λυπητερή. Έρχεται κι αυτός, καταφθάνει και η οδική. Ανεβάζουμε πάνω το αυτοκίνητο, μπαίνουμε και μεις στο φορτηγό και τα...

Φιλία

Στις Ιούν 11, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Πέντε αγόρια μοιράζονται δύο ξαπλώστρες τέρμα πίσω. Είναι δεν είναι δεκατεσσάρων χρονών. Ο ένας από αυτούς τσουπωτούλης. Όμορφο αγόρι. Με μαγιό τιρκουάζ με ψαράκια, κοντομάνικη μπλούζα, γυαλιά ηλίου και καπέλο φορεμένο ανάποδα. Δεν θέλει να μπει στη θάλασσα, και ο ήλιος καίει. Οι φίλοι του τον παρακαλάνε. Έλα ρε μαλάκα, πάμε να μπούμε! Τι ντρέπεσαι; Όχι, δεν μπαίνω, κάνει αυτός με σκυμμένο το κεφάλι μπροστά στο κινητό του. Καλά, λέει κάποιος. Μπείτε εσείς, ρε μαλάκες, και ‘γω θα κάτσω εδώ να του κάνω παρέα μέχρι να ‘ρθειτε. Γιατί δεν μπαίνεις, ρε μαλάκα; τον ξαναρωτάει τώρα που έμειναν οι δυο τους. Ντρέπομαι. Τι ντρέπεσαι ρε; Οι άλλοι με τα σώματα ακούνε γιο μεν. Και οι γιο μεν είναι σαν και ‘σένα. Λάτρεψα. Αυτό θα πει φιλία.       Ελένη...

Μικρό καλοκαίρι

Στις Ιούν 2, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Ξεκινήσαμε Σάββατο πρωί.   Πρώτη στάση στη Μονεμβασιά. Περπατήσαμε στην καστροπολιτεία και χαϊδέψαμε τους τοίχους των σπιτιών. Σταθήκαμε για λίγο. Μια κάμαρη παρέα με μια φραγκοσυκιά και μια βουκαμβίλια . . .Ύστερα κατεβήκαμε στη θάλασσα. Κάτι μας τραβούσε. Την καστροπολιτεία την είχαμε δει κι άλλη φορά. Είχαμε ιδρώσει από το περπάτημα. Πετάξαμε τα ρούχα και βουτήξαμε. Και σαν από θαύμα θες, δίπλα μας μια χελώνα καρέτα καρέτα. Κολυμπούσε στα ρηχά και πότε πότε έβγαζε το κεφάλι της να πάρει μια ανάσα. Και μετά πάλι κολυμπούσε. Πέρυσι στη Ζάκυνθο είχαμε κάνει ολόκληρη κρουαζιέρα για να πετύχουμε μια χελώνα. Και αυτήν εδώ εμφανίστηκε μπροστά μας. Και καθόλου δε φοβότανε. Πόσο όμορφη! Δεν χορταίναμε να την κοιτάμε. Μήπως είναι άρρωστη; Μήπως είναι πληγωμένη; Πώς βρέθηκε εδώ; Πήραμε τηλέφωνο τον «Αρχέλων». Κολυμπάμε με μια χελώνα! Είναι φυσιολογικό, τον ρώτησαμε; Και μας είπε να την...

Πώς να αγαπηθούμε στα σκουπίδια πλάι;

Στις Μαΐ 23, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Πραγματικά από το Σάββατο το απόγευμα άρχισα να νιώθω περίεργα. Μια ατέλειωτη νύστα με κύκλωνε. Τα ίδια και την Κυριακή. Σηκώθηκα το πρωί-όχι και πολύ πρωί-γύρω στις δέκα και μισή. Έφαγα πρωινό, ήπια καφέ και γύρισα στο κρεβάτι μου. Πήρα ένα βιβλίο από το κομοδίνο, διάβασα δυο κεφάλαια και ξανακοιμήθηκα. Ξύπνησα όταν ένιωσα ότι πεινάω. Τα ίδια και ο Κώστας. Ποιος το κόλλησε σε ποιον δεν ξέρω. Μπορεί να ήταν και ταυτόχρονο ή τυχαίο ή δεν ξέρω και γω τι άλλο. Στο ενδιάμεσο ανταλλάξαμε μόνο μερικές κουβέντες με δυσκολία. Είσαι καλά; Ναι, αλλά νυστάζω. Και εγώ. Και κοιμηθήκαμε άλλη μια φορά. Μα, τι πάθαμε, αναρωτιόμασταν. Ξυπνήσαμε για τρίτη φορά μέσα στη μέρα λίγο πριν τις έξι το απόγευμα. Ντυθήκαμε και μπήκαμε στο αυτοκίνητο. Μια βόλτα στην πλαζ θα μας έκανε καλό. Ο εγκέφαλός μας χρειαζόταν οξυγόνο. Ήταν λες και είχε σταματήσει. Είχε μάλλον τερματίσει και δεν μπορούσε να δουλέψει άλλο....