Google PlusFacebookTwitter

Τζιτζίκια στ΄ αμάξι

Στις Ιούν 13, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | 1 σχόλιο

  Είναι Δευτέρα λίγο μετά τις 8 το απόγευμα και από το πρωί έχω ευχηθεί καλή εβδομάδα από μέσα μου κι απέξω μου, θεουλάκη μου κάνε να ‘ναι καλή, χρύσωσέ την. Βάζω λοιπόν, το κλειδί στη μίζα και ακούω μια παρέα τζιτζικιών να τραγουδάει μέσα απ΄ το αμάξι. Λέω τα αυτιά μου θα βουίζουν. Πόσο σε πιο καλοκαιρινό mood να είμαι η γυναίκα; Προχωράω λίγα χιλιόμετρα και τα τζιτζίκια να τραγουδάνε όλο και δυνατότερα. Σταματάω στην άκρη με αλάρμ και παίρνω τηλέφωνο την οδική βοήθεια. Ναι, γεια σας το αυτοκίνητό είναι αναπάντεχα πολύ καλοκαιρινό. Έχουν μπει κάτι τζιτζίκια μέσα του. Τι εννοείτε τζιτζίκια; Ακούω έναν ήχο σαν αυτό που κάνουν τα φτερά των τζιτζικιών. Εξαιρετικά, μείνετε εκεί που είστε και έρχομαι. Στο μεταξύ παίρνω τηλέφωνο τον Κώστα για να τον προετοιμάσω για τη λυπητερή. Έρχεται κι αυτός, καταφθάνει και η οδική. Ανεβάζουμε πάνω το αυτοκίνητο, μπαίνουμε και μεις στο φορτηγό...

Φιλία

Στις Ιούν 11, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Πέντε αγόρια μοιράζονται δύο ξαπλώστρες τέρμα πίσω. Είναι δεν είναι δεκατεσσάρων χρονών. Ο ένας από αυτούς τσουπωτούλης. Όμορφο αγόρι. Με μαγιό τιρκουάζ με ψαράκια, κοντομάνικη μπλούζα, γυαλιά ηλίου και καπέλο φορεμένο ανάποδα. Δεν θέλει να μπει στη θάλασσα, και ο ήλιος καίει. Οι φίλοι του τον παρακαλάνε. Έλα ρε μαλάκα, πάμε να μπούμε! Τι ντρέπεσαι; Όχι, δεν μπαίνω, κάνει αυτός με σκυμμένο το κεφάλι μπροστά στο κινητό του. Καλά, λέει κάποιος. Μπείτε εσείς, ρε μαλάκες, και ‘γω θα κάτσω εδώ να του κάνω παρέα μέχρι να ‘ρθειτε. Γιατί δεν μπαίνεις, ρε μαλάκα; τον ξαναρωτάει τώρα που έμειναν οι δυο τους. Ντρέπομαι. Τι ντρέπεσαι ρε; Οι άλλοι με τα σώματα ακούνε γιο μεν. Και οι γιο μεν είναι σαν και ‘σένα. Λάτρεψα. Αυτό θα πει φιλία.       Ελένη...

Μικρό καλοκαίρι

Στις Ιούν 2, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Ξεκινήσαμε Σάββατο πρωί.   Πρώτη στάση στη Μονεμβασιά. Περπατήσαμε στην καστροπολιτεία και χαϊδέψαμε τους τοίχους των σπιτιών. Σταθήκαμε για λίγο. Μια κάμαρη παρέα με μια φραγκοσυκιά και μια βουκαμβίλια . . .Ύστερα κατεβήκαμε στη θάλασσα. Κάτι μας τραβούσε. Την καστροπολιτεία την είχαμε δει κι άλλη φορά. Είχαμε ιδρώσει από το περπάτημα. Πετάξαμε τα ρούχα και βουτήξαμε. Και σαν από θαύμα θες, δίπλα μας μια χελώνα καρέτα καρέτα. Κολυμπούσε στα ρηχά και πότε πότε έβγαζε το κεφάλι της να πάρει μια ανάσα. Και μετά πάλι κολυμπούσε. Πέρυσι στη Ζάκυνθο είχαμε κάνει ολόκληρη κρουαζιέρα για να πετύχουμε μια χελώνα. Και αυτήν εδώ εμφανίστηκε μπροστά μας. Και καθόλου δε φοβότανε. Πόσο όμορφη! Δεν χορταίναμε να την κοιτάμε. Μήπως είναι άρρωστη; Μήπως είναι πληγωμένη; Πώς βρέθηκε εδώ; Πήραμε τηλέφωνο τον «Αρχέλων». Κολυμπάμε με μια χελώνα! Είναι φυσιολογικό, τον ρώτησαμε; Και μας είπε να την...

Πώς να αγαπηθούμε στα σκουπίδια πλάι;

Στις Μαΐ 23, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Πραγματικά από το Σάββατο το απόγευμα άρχισα να νιώθω περίεργα. Μια ατέλειωτη νύστα με κύκλωνε. Τα ίδια και την Κυριακή. Σηκώθηκα το πρωί-όχι και πολύ πρωί-γύρω στις δέκα και μισή. Έφαγα πρωινό, ήπια καφέ και γύρισα στο κρεβάτι μου. Πήρα ένα βιβλίο από το κομοδίνο, διάβασα δυο κεφάλαια και ξανακοιμήθηκα. Ξύπνησα όταν ένιωσα ότι πεινάω. Τα ίδια και ο Κώστας. Ποιος το κόλλησε σε ποιον δεν ξέρω. Μπορεί να ήταν και ταυτόχρονο ή τυχαίο ή δεν ξέρω και γω τι άλλο. Στο ενδιάμεσο ανταλλάξαμε μόνο μερικές κουβέντες με δυσκολία. Είσαι καλά; Ναι, αλλά νυστάζω. Και εγώ. Και κοιμηθήκαμε άλλη μια φορά. Μα, τι πάθαμε, αναρωτιόμασταν. Ξυπνήσαμε για τρίτη φορά μέσα στη μέρα λίγο πριν τις έξι το απόγευμα. Ντυθήκαμε και μπήκαμε στο αυτοκίνητο. Μια βόλτα στην πλαζ θα μας έκανε καλό. Ο εγκέφαλός μας χρειαζόταν οξυγόνο. Ήταν λες και είχε σταματήσει. Είχε μάλλον τερματίσει και δεν μπορούσε να δουλέψει άλλο....

Τσουπωτή θεά έτοιμη για βουτιά

Στις Απρ 15, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Δυο κιλά σε πέντε μέρες. Δεν είναι λίγο, δεν είναι δύσκολο. Με τόσο κατσίκι και αρνί-σε όλες τις μορφές και τις παραλλαγές- εκτός του ό,τι φάρδυνα σε λίγο θα αρχίσω και να βελάζω! Μπεεεε! Ήμουν που ήμουν, τώρα παράγινε το κακό. Νιώθω το σώμα μου να έχει φουσκώσει. Ρούχα που μου ήταν άνετα, τώρα κολλάνε πάνω μου. Θέλω να τα σκίσω και να πάρω άλλα. Μου αρέσουν όλα-εκτός απ’ τον πατσά. Σε τίποτα δε λέω όχι. Αχ, αυτή η δύναμη της συνήθειας, η Αριστοτελική έξις! Σηκώνομαι το πρωί πίνω γάλα και μασουλάω μπισκότα ή κέικ. Το μεσημέρι γευματίζω νωρίς. Γύρω στη μιάμιση τσιμπάω κάτι. Μισή μερίδα πάνω κάτω. Κάνω μπάνιο, ντύνομαι, στολίζομαι και φεύγω για τη δουλειά. Αν φάω παραπάνω, κλείνουν τα μάτια μου. Κουτουλάω! Δεν μπορώ να πάω για μάθημα. Κι έτσι φεύγω πεινασμένη. Τους πεινασμένους να φοβάσαι, λέει κάποιος σοφός και έχει δίκιο. Στο διάλειμμα ροκανίζω ένα μήλο. Κι όταν σχολάω γίνεται το σώσε....