Google PlusFacebookTwitter

#together, τχ. 24ο, Η Ελένη και . . .η επιστροφή στα θρανία

Στις Σεπ 30, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

      Μέρες τώρα έχω πιάσει τον εαυτό μου να είναι ιδιαίτερα και αξιοσημείωτα κακόκεφος. Η ζέστη καλά κρατάει ακόμα. Τρώω παγωτά και συνεχίζω να μετρώ πόσα μπάνια μου έμειναν ακόμα, προτού οι μεγάλες χοντρές κρύες μίζερες σταγόνες της βροχής σκοτώσουν το καλοκαίρι. Έλα όμως, που κάθε μαγαζί σχεδόν αλύπητα και ανελέητα αλλάζει βιτρίνα με φθινοπωρινά ρούχα και παπούτσια. Είναι και τα jumbo που μαζεύουν τα καλοκαιρινά κι όλα τα μπανιερά και κρεμάνε τα σχολικά. Είναι τα φροντιστήρια και αυτοί οι καθηγητές -ανάμεσά τους και γω- που οργιάζουμε να βρούμε ένα μαθητή για να βγάλουμε τον χειμώνα. Τα λες και ψυχικά τραύματα όλα αυτά. Τις προάλλες είχα πάρει το τραίνο για να πάω για μπάνιο. Μια μαμά μπροστά μου συζητούσε με άλλη μία μαμά, αν τα παιδιά τους φέτος σκοπεύουν να τα βγάλουν πέρα μόνα τους ή αν θα χρειαστούν βοήθεια. Και αν πρέπει να συνεχίσουν να τα δίνουν φαΐ απ’ το...

O ένας δίπλα στον άλλον

Στις Σεπ 25, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Πέρασα σήμερα μπροστά από ένα σχολείο. Είχα κολλήσει και εκεί ένα αφισάκι για ιδιαίτερα μαθήματα. Αν και πέρασε καιρός, ακόμα υπάρχει. Έχουν βάλει κι άλλοι πολλοί* φιλόλογοι, δάσκαλοι, φυσικοί, μαθηματικοί, χημικοί. Ως και πάνω ψηλά στα δέντρα υπάρχουν χαρτάκια. Κανένας δεν ξεκόλλησε του αλλουνού για να μπει μόνο το δικό του χαρτάκι. Γιατί . . .όλοι ξέρουμε πώς είναι! Κι αν δεν είναι αυτό αλληλεγγύη, τότε τι είναι;     Ελένη Γκόρα

Αστρικά ταξίδια, εξωσωματικές εμπειρίες και άλλα

Στις Σεπ 6, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Περπατούσαμε στην πλατεία. Χωρίς σκοπό κανένα. Διψασμένοι και ιδρωμένοι. Ένα παιδί μας κοίταξε κάπως περίεργα, κάπως αγριεμένα. Πάτησε στον ιδρώτα μας που έσταξε στην πλάκα και γλίστρησε. Σήκω πάνω, του λέει η μαμά του. Μαααα . . .κάνει εκείνο. Δεν έχει μά και ξε μά! Σήκω, δεν έπαθες τίποτα! Φεύγει το παιδί και αποκαλύπτεται. Μια ασπρόμαυρη αφίσα Α4 ήταν κολλημένη σε μια κολόνα. Μας καλούσε σε μια ομιλία. Έχεις πάει ποτέ; Όχι! Μόνο για νεράιδες. Α, και σε μια γιόγκα γέλιου, εσύ; Όχι, ποτέ. Δεν έτυχε εξάλλου. Ήταν κοντά, το βρήκαμε αμέσως. Μπαίνουμε σε ένα παλιό βιβλιοπωλείο από κείνα που μυρίζουν μούχλα και σκόνη, τα πατώματα τρίζουν και το φως είναι κίτρινο, και καθόλου δε θέλεις να φύγεις. Εμφανίζεται ένας αχώνευτος γέρος με μάτια που έχουν ξεθωριάσει. Ποιοι είστε εσείς; Δεν σας έχω ξαναδεί. Από πού έρχεστε; Από το δρόμο, απαντάμε. Ε, τότε περάστε! Είστε ευπρόσδεκτοι. Παραγγείλτε και...

Αγόρασα δυο οικόπεδα

Στις Αυγ 22, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Μια κοπέλα πριν από λίγο στο θαλάσσιο λεωφορείο είχε ένα γιγάντιο μουστάκι. Είχε βαμμένα μαλλιά, ματόκλαδα, χείλη και νύχια. Ήταν κομψά ντυμένη στα μαύρα και φορούσε ένα μπλε καπέλο με ροζ τριαντάφυλλα γύρω γύρω. Και ‘γω σκεφτόμουν ότι όπως γυρίζε η προπέλα, θα μπορούσε να της το έπαιρνε λίγο. Σίγουρα χωρίς το μουστάκι θα ήταν πιο όμορφη. Και η θάλασσα μπροστά μου ήταν όμορφη. Βούτηξα. Κρύα όσο πρέπει και σχετικά βαθιά. Ακόμα και το νερό της δεν ήταν τόσο αλμυρό. Ευχαρίστως το ΄πινα. Κολύμπησα και χόρτασε το σώμα μου. Βγήκα. Θέλησα να κάνω ντουζ σε ένα λάστιχο που πήρε το μάτι μου στην παραλία δίπλα στα αποδυτήρια. Το λάστιχο ήθελε κλειδί. Και κλειδί δεν είχα. Το κλειδί το είχαν κάποιοι άλλοι, αλλά ποιοι; Από όσους ήταν γύρω μου κανένας δεν είχε το κλειδί. Το νερό είναι ακριβό εδώ, δεν έχει πίεση, έτσι μου ‘παν. Οπότε σκέφτηκα, θα βρέξω τα πόδια μου στη θάλασσα για να τα...

Το παράθυρο κλειστό

Στις Ιούλ 11, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | 2 σχόλια

«Κοιτάξτε, αν είναι να πάτε Ζάκυνθο, να πάτε στο Ναυάγιο. Την πιο γνωστή παραλία του νησιού. « Κατά τα άλλα η Ζάκυνθος δεν έχει αυτό το κάτι που λέμε. Μόνο φυσικά κάλλη. Δεν είναι αυτό αρκετό; Τίποτα δε σώθηκε που να θυμίζει τα παλιά. Λίγα πράματα στα μουσεία. Κάτι χειρόγραφα, κάτι εικόνες, λίγα ρούχα, ένας κορμός ελιάς. Τα άλλα κάηκαν, καταστράφηκαν το ’53. Και δεν πάμε; 20 ευρώ το άτομο η κρουαζιέρα για τις Γαλάζιες Σπηλιές και το Ναυάγιο. Ήταν να πάμε Δευτέρα. Βγήκε ένας αέρας . . . Το κύμα θεώρατο. Ακυρώθηκε. Πήγαμε Τρίτη. Οι μούτσοι και ‘μείς, οι μόνοι Έλληνες στο πλοίο. Οι υπόλοιποι Άγγλοι. Ξεκινάμε. Με ήλιο κι άνεμο καλό. Από τα ηχεία ακούμε ζορμπά, ψαροπούλα, εφτά νάνους και τέτοια. Οι ξένοι έπιναν μπύρες, πασαλείβονταν αντηλιακά, έβγαζαν σέλφι. Άιντε και φτάνουμε στον Άι Νικόλα. Στα ανοιχτά. Αέρας τρελός. Κουνάει. Κύματα όργια. Να γραπωνόμαστε όρθιοι από τα κάγκελα...