Google PlusFacebookTwitter

#together, τχ. 25ο, Η Ελένη και . . . οι 5 φράσεις που μου άλλαξαν τη ζωή

Στις Νοέ 26, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Καλά να περνάμε! Τη φράση αυτή μου αρέσει να την ακούω και να τη λέω όταν τσουγκρίζουμε τα ποτήρια. Μου φτιάχνει τη διάθεση. Σκέφτομαι πως οι δικοί μου άνθρωποι είναι δίπλα μου και δεν χρειάζεται να κάνω μεγάλα σχέδια και μακρινά. Μου φτάνουν όσα έχω. Θέλω να γελάω, να γελάμε. Υγεία και όλα τα άλλα έρχονται! Δεν πεινάς! Όταν τα πράματα πάνε στραβά στις δουλειές και δεν μου κάθεται το ένα τσικ παραπάνω, με παίρνει από κάτω. Στεναχωριέμαι και σκέφτομαι• τι κάνω λάθος; Κι ύστερα μου ψιθυρίζει κάποιος στο αυτί, δεν πεινάς! Κάτι είναι κι αυτό . . . Ή μάλλον το σημαντικότερο. Μπαμπά, μαμά να ‘στε καλά! Χέστηκες! Ε, καλά . . .σιγά μην κάτσω να σκάσω για όλα. Εφόσον είμαι σωστή απέναντι στους άλλους -μέχρι ένα όριο- ας πάνε να κόψουν το κεφάλι τους. Δε θα φορτώνω εγώ όλα τα βάρη του κόσμου στην πλάτη μου ή δε θα κάθομαι να τους ακούω και να τους ανέχομαι. Χέστηκα! Έχω όλα τα δικά μου...

#together, τχ. 24ο, Η Ελένη και . . .η επιστροφή στα θρανία

Στις Σεπ 30, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Μέρες τώρα έχω πιάσει τον εαυτό μου να είναι ιδιαίτερα και αξιοσημείωτα κακόκεφος. Η ζέστα -έτσι το λέμε εμείς οι Βόρειοι-καλά κρατεί εδώ στη Δυτική Ελλάδα. Τρώω παγωτά και συνεχίζω να μετρώ πόσα μπάνια μου έμειναν ακόμα, προτού οι μεγάλες χοντρές κρύες μίζερες σταγόνες της βροχής σκοτώσουν το καλοκαίρι. Είναι και αυτές οι μέδουσες που με πήγαν πίσω. Αλλιώς τα υπολόγιζα, αλλιώς μου ήρθαν. Η φύση μίλησε. Οφείλουμε να την ακούσουμε. Μετρώ μερικά τσιμπήματα και το παλεύω. Έλα όμως που κάθε μαγαζί σχεδόν αλύπητα και ανελέητα αλλάζει βιτρίνα με φθινοπωρινά ρούχα και παπούτσια. Είναι και τα jumbo που μαζεύουν τα καλοκαιρινά κι όλα τα μπανιερά και κρεμάνε τα σχολικά. Είναι τα φροντιστήρια και αυτοί οι καθηγητές -ανάμεσά τους και γω- που οργιάζουμε να βρούμε ένα μαθητή για να βγάλουμε τον χειμώνα. Τα λες και ψυχικά τραύματα όλα αυτά. Τις προάλλες είχα πάρει το τραίνο για να πάω για...

#together, τχ. 23, Η Ελένη και . . . το καλοκαίρι ως πρόβα τζενεράλε για το χειμώνα

Στις Ιούλ 27, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Πολλοί παραθεριστές – ανάμεσά τους και γω- ενοχλούμαστε όταν μας εύχονται, μόλις επιστρέφουμε από τα μπάνια μας «άντε και καλό χειμώνα τώρα!» και να μην έχει μπει ο Αύγουστος ακόμα. Παρόλο που η ευχή αυτή είναι αληθινή, ενδιαφέρουσα, καρδιακή και σκοτεινή, δεν αξίζει να στεναχωριόμαστε και να κατσουφιάζουμε. Ο χειμώνας είναι μια αναγκαία εποχή, που μας δημιουργεί περισσότερες ευθύνες και υποχρεώσεις. Ο χειμώνας μας κάνει να βάζουμε όλο και πιο δύσκολους στόχους όσο ωριμάζουμε. Σε άλλους αυτού του είδους οι ρυθμοί ζωής αρέσουν και σε άλλους όχι. Αν το σκεφτούμε βέβαια καλύτερα, ο χειμώνας είναι ένα μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού. Ενός ύψιστου σκοπού. Ένα καλό καλό κατακαλόκαιρο! Το καλοκαίρι νομίζω είναι μαγικό. Αφήνει τον άνθρωπο παραθεριστή να αποκαλυφθεί. Ο άνθρωπος παραθεριστής ταξιδεύει, μιλάει, επικοινωνεί, ρωτάει, ψάχνει, μαθαίνει, διαβάζει, ακούει, ιδρώνει,...

#together, τχ. 22, Η Ελένη και . . . το camping

Στις Ιούν 20, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Δέκα λόγοι και ένας μύθος για να πας σε οργανωμένο camping! 1. Κάνεις γρήγορη απόσβεση τη σκηνή. Την έχεις και για άλλα καλοκαίρια. Σκέψου πόσα λεφτά έχεις δώσει σε ενοικιαζόμενα δωμάτια ή ξενοδοχεία και δεν έχεις πάρει μαζί σου για αναμνηστικό ούτε ένα τασάκι ή μια πετσέτα με το μονόγραμμα του ξενοδοχείου. Εξαιρούνται τα σαπουνάκια, που τα παίρνεις ούτως ή άλλως! 2. Κοιμάσαι και ξυπνάς νωρίς. Ακόμα και ο πιο υπναράς ή η πιο υπναρού να είσαι, συντονίζεσαι με τη φύση. Ακούς τα πάντα. Και όταν λέω τα πάντα, εννοώ τα πάντα. Τις κουκουβάγιες, τα τζιτζίκια, τα κοκόρια, τις μέλισσες που ζουζουνίζουν, τις μύγες που θησαυρίζουν, τα κουνούπια που γευματίζουν, τα ροχαλητά και τα πορδοβολητά του διπλανού. Φανταστικά! 3. Έχεις τη θάλασσα κοντά. Ένα, δύο, τρία και μπλουμ! 4. Μαζί με εσένα ξεκουράζεται το αυτοκίνητο. Εκτός του ό,τι κάνεις οικονομία στη βενζίνη, κάνεις και καλό στον πλανήτη γη. 5....

#together, τχ. 21, Η Ελένη και . . .η βιτρίνα με τα παγωτά

Στις Μαΐ 25, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Ο διχασμός ανάμεσα σε δυο αγάπες. Αυτός πήγαινε να με τρελάνει. Ο διχασμός με έκανε περίεργη. Ο διχασμός είναι επικίνδυνος. Σε κάνει να τρελαίνεσαι, να σκέφτεσαι πράγματα παράλογα, εξωπραγματικά. Σε κάνει προβληματικό. Τέρμα λοιπόν, στο διχασμό. Όχι, φιλαράκι τέρμα. Είπα τέρμα! Δεν πάει άλλο, δε γίνεται. Ο διχασμός είναι ένα άρρωστο πράμα, τρυπώνει μέσα σου και σε σκοτώνει. Κανένας δε βγαίνει νικητής. Και οι δυο χαμένοι. Ο διχασμός με έμαθε να σκέφτομαι διαφορετικά. Με δίδαξε να προσέχω, να βλέπω, να επιλέγω. Και έτσι βρίσκομαι εδώ στη μέση μιας πλατείας. Κάθε απόγευμα λίγο μετά τις έξι χωρίς διχασμό, χωρίς έννοια καμιά. Γύρω μου άνθρωποι περνούν, φεύγουν, σταματούν, κάθονται, μιλάνε, κοιτάζουν. Κι εγώ έχω την πιο ερωτεύσιμη φάτσα. Ναι, έχω την πιο ερωτεύσιμη φάτσα. Και ξέρεις γιατί; Γιατί πλέον, μπαίνω στο μαγαζί με τα παγωτά με άλλον αέρα. Χαιρετάω την πωλήτρια με χαιρετάει κι αυτή....