Google PlusFacebookTwitter

#together, τχ. 32ο, Η Ελένη και . . .μια φθινοπωρινή συνταγή

Στις Οκτ 3, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Μαύρα σύννεφα, μπουμπουνητά και βροχή. Κυρίως βροχή. Και να πέφτουν οι σταγόνες. Να γλιστράνε στο τζάμι. Κι έπειτα η βροχή να δυναμώνει. Να γίνεται όλο και πιο δυνατή. Και γω να κάθομαι στον καναπέ τυλιγμένη με μία κουβέρτα. Να διαβάζω ένα βιβλίο και να τρώω αρωματική κομπόστα. Αυτή η μυρωδιά πόσο πάει με τον μουντό καιρό! Μήλο, αχλάδι, κυδώνι, αποξηραμένο σύκο, δαμάσκηνο, βερίκοκο, λίγη κανέλα, 2 κουταλιές μέλι, 3 κουταλιές ζάχαρη, μερικά γαρύφαλλα, μια χούφτα σταφίδες και νερό για να βράσουν. Ξιάφι, το λένε.  Γιατρεύει τα λαιμά, γλυκαίνει τις σκέψεις.             Ελένη...

#together, τχ. 25ο, Η Ελένη και . . . οι 5 φράσεις που μου άλλαξαν τη ζωή

Στις Νοέ 26, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Καλά να περνάμε! Τη φράση αυτή μου αρέσει να την ακούω και να τη λέω όταν τσουγκρίζουμε τα ποτήρια. Μου φτιάχνει τη διάθεση. Σκέφτομαι πως οι δικοί μου άνθρωποι είναι δίπλα μου και δεν χρειάζεται να κάνω μεγάλα σχέδια και μακρινά. Μου φτάνουν όσα έχω. Θέλω να γελάω, να γελάμε. Υγεία και όλα τα άλλα έρχονται! Δεν πεινάς! Όταν τα πράματα πάνε στραβά στις δουλειές και δεν μου κάθεται το ένα τσικ παραπάνω, με παίρνει από κάτω. Στεναχωριέμαι και σκέφτομαι• τι κάνω λάθος; Κι ύστερα μου ψιθυρίζει κάποιος στο αυτί, δεν πεινάς! Κάτι είναι κι αυτό . . . Ή μάλλον το σημαντικότερο. Μπαμπά, μαμά να ‘στε καλά! Χέστηκες! Ε, καλά . . .σιγά μην κάτσω να σκάσω για όλα. Εφόσον είμαι σωστή απέναντι στους άλλους -μέχρι ένα όριο- ας πάνε να κόψουν το κεφάλι τους. Δε θα φορτώνω εγώ όλα τα βάρη του κόσμου στην πλάτη μου ή δε θα κάθομαι να τους ακούω και να τους ανέχομαι. Χέστηκα! Έχω όλα τα δικά μου...

#together, τχ. 24ο, Η Ελένη και . . .η επιστροφή στα θρανία

Στις Σεπ 30, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

      Μέρες τώρα έχω πιάσει τον εαυτό μου να είναι ιδιαίτερα και αξιοσημείωτα κακόκεφος. Η ζέστη καλά κρατάει ακόμα. Τρώω παγωτά και συνεχίζω να μετρώ πόσα μπάνια μου έμειναν ακόμα, προτού οι μεγάλες χοντρές κρύες μίζερες σταγόνες της βροχής σκοτώσουν το καλοκαίρι. Έλα όμως, που κάθε μαγαζί σχεδόν αλύπητα και ανελέητα αλλάζει βιτρίνα με φθινοπωρινά ρούχα και παπούτσια. Είναι και τα jumbo που μαζεύουν τα καλοκαιρινά κι όλα τα μπανιερά και κρεμάνε τα σχολικά. Είναι τα φροντιστήρια και αυτοί οι καθηγητές -ανάμεσά τους και γω- που οργιάζουμε να βρούμε ένα μαθητή για να βγάλουμε τον χειμώνα. Τα λες και ψυχικά τραύματα όλα αυτά. Τις προάλλες είχα πάρει το τραίνο για να πάω για μπάνιο. Μια μαμά μπροστά μου συζητούσε με άλλη μία μαμά, αν τα παιδιά τους φέτος σκοπεύουν να τα βγάλουν πέρα μόνα τους ή αν θα χρειαστούν βοήθεια. Και αν πρέπει να συνεχίσουν να τα δίνουν φαΐ απ’ το...

#together, τχ. 23, Η Ελένη και . . . το καλοκαίρι ως πρόβα τζενεράλε για το χειμώνα

Στις Ιούλ 27, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Πολλοί παραθεριστές -ανάμεσά τους και ‘γω- ενοχλούμαστε όταν μας εύχονται, μόλις επιστρέφουμε από τα μπάνια μας άντε και καλό χειμώνα τώρα! Παρόλο που η ευχή αυτή είναι αληθινή, ενδιαφέρουσα, καρδιακή και συνάμα λίγο σκοτεινή, δεν αξίζει να στεναχωριόμαστε και να κατσουφιάζουμε. Ο χειμώνας είναι μια αναγκαία εποχή, που μας δημιουργεί περισσότερες ευθύνες και υποχρεώσεις. Ο χειμώνας μας κάνει να βάζουμε όλο και πιο δύσκολους στόχους όσο ωριμάζουμε. Σε άλλους αυτού του είδους οι ρυθμοί ζωής αρέσουν και σε άλλους όχι. Αν το σκεφτούμε βέβαια καλύτερα, ο χειμώνας είναι ένα μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού. Ενός ύψιστου σκοπού, που δεν είναι άλλος από το να έχουμε ένα καλό καλό κατακαλόκαιρο! Το καλοκαίρι νομίζω ότι είναι μαγικό. Αφήνει τον άπαραθεριστή να αποκαλυφθεί. Ο παραθεριστής ταξιδεύει, μιλάει, επικοινωνεί, ρωτάει, ψάχνει, μαθαίνει, διαβάζει, ακούει, ιδρώνει, ζεσταίνεται,...

#together, τχ. 21, Η Ελένη και . . .η βιτρίνα με τα παγωτά

Στις Μαΐ 25, 2017 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Ο διχασμός ανάμεσα σε δυο αγάπες. Αυτός πήγαινε να με τρελάνει. Ο διχασμός είναι επικίνδυνος. Σε κάνει να τρελαίνεσαι, να σκέφτεσαι πράγματα παράλογα, εξωπραγματικά. Σε κάνει προβληματικό. Τέρμα λοιπόν, στο διχασμό. Όχι, φιλαράκι τέρμα. Είπα τέρμα! Δεν πάει άλλο, δε γίνεται. Ο διχασμός είναι ένα άρρωστο πράμα, τρυπώνει μέσα σου και σε σκοτώνει. Κανένας δε βγαίνει νικητής. Και οι δυο χαμένοι. Ο διχασμός με έμαθε να σκέφτομαι διαφορετικά. Με δίδαξε να προσέχω, να βλέπω, να επιλέγω. Και έτσι βρίσκομαι εδώ στη μέση μιας πλατείας. Κάθε απόγευμα λίγο μετά τις έξι χωρίς διχασμό, χωρίς έννοια καμιά. Γύρω μου άνθρωποι περνούν, φεύγουν, σταματούν, κάθονται, μιλάνε, κοιτάζουν. Κι εγώ έχω την πιο ερωτεύσιμη φάτσα. Ναι, έχω την πιο ερωτεύσιμη φάτσα. Και ξέρεις γιατί; Γιατί πλέον, μπαίνω στο μαγαζί με τα παγωτά με άλλον αέρα. Χαιρετάω την πωλήτρια με χαιρετάει κι αυτή. Έχει ένα χαμόγελο πλατύ και με...