Google PlusFacebookTwitter

Η τυχερή παρακόρη

Στις Φεβ 3, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας πλούσιος άνθρωπος με τη γυναίκα του. Δεν είχαν παιδιά και μισούσαν όλον τον κόσμο. Ακόμα κι όταν κάποιος τους χτυπούσε την πόρτα και τους ζητούσε λίγο φαγητό, εκείνοι τον έβριζαν και τον έδιωχναν. Για να μην κουράζεται τόσο η γυναίκα του από τις δουλειές, έφεραν από την επαρχία  ένα κορίτσι από μια μεγάλη και φτωχή οικογένεια. Κι απ΄ αυτήν περίμεναν να τα κάνει όλα. Άδικα προσπαθούσε το καημένο το κοριτσάκι να τελειώσει όλες τις δουλειές για να μπορέσει να βγει κι αυτό μια βόλτα. Η κυρά της όλο και κάτι έβρισκε για να κάνει. Μπορείτε να φανταστείτε πώς έκλαιγε και καταριόταν τη μοίρα της η παρακόρη. Από τις κακουχίες τα μαλλιά της έγιναν αραιά, το πρόσωπό της σκυθρωπό και οι ώμοι της κυρτοί. Δεν υπήρχε λοιπόν, πιθανότητα να την πάρει κανείς απ΄ αυτό το σπίτι. Ήξερε ότι είχε μπροστά της μία πολύ πολύ άσχημη ζωή και ακόμα πιο άσχημη μεταχείριση. Ναι, την...

Παραμύθια, βότανα και ξόρκια!

Στις Φεβ 3, 2019 στην κατηγορία ανακοινώσεις | χωρίς σχόλια

Βιωματικό εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής για τη συγγραφή παραμυθιών Το Parts Patras Arts διοργανώνει ένα ακόμη Βιωματικό Εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής για τα παραμύθια με θέμα: «Παραμύθια, βότανα και ξόρκια!». Το εργαστήριο αυτό απευθύνεται σε όσους θέλουν να μάθουν πώς γράφονται τα παραμύθια. Σκοπός του είναι να προσφέρει ιδέες και ερεθίσματα και να προτείνει δραστηριότητες δημιουργικότητας και δημιουργικής γραφής. Το Σάββατο 09 Φεβρουαρίου και ώρα 17:30-20:30 στο Parts Patras Arts λέμε παραμύθια, μαθαίνουμε για μερικά βότανα της ελληνικής φύσης και σιγοψιθυρίζουμε μερικά ξόρκια.   Η τυχερή παρακόρη Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας πλούσιος άνθρωπος με τη γυναίκα του. Δεν είχαν παιδιά και μισούσαν όλον τον κόσμο. Ακόμα κι όταν κάποιος τους χτυπούσε την πόρτα και τους ζητούσε λίγο φαγητό, εκείνοι τον έβριζαν και τον έδιωχναν.  Για να μην κουράζεται τόσο η γυναίκα του από τις...

Ράβε ξήλωνε δουλειά να μη σου λείπει!

Στις Ιαν 25, 2019 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Επιτέλους είχε έρθει η σειρά μου στο γκισέ. -Επάγγελμα; -Ε. . . -Να γράψω οικιακά; -Όχι, αλλά το τελευταίο διάστημα δουλεύω σ’ ένα οχτάμηνο πρόγραμμα. -Ε, ας γράψω καλύτερα οικιακά! -Τι να σας πω, τέλος πάντων… Και κάπως έτσι μπήκα σ’ έναν από τους κρύους θαλάμους γνωστού νοσοκομείου της Θεσσαλονίκης για να κάνω μια μικροεπέμβαση. Τι μικροεπέμβαση; Χειρουργείο κανονικό ήταν! Είχα εδώ και κάποια χρόνια μια υπέροχη ελιά στη μύτη μου σαν αυτές που έχουν οι μάγισσες στα παιδικά παραμύθια. Τώρα που το σκέφτομαι, τόσες και τόσες απόκριες πέρασα με την ελιά μου. Κι όμως, ούτε μια φορά δεν σκέφτηκα να το εκμεταλλευτώ και να ντυθώ την αγαπημένη μου μάγισσα Φουφήχτρα του Τριβιζά! Την ελιά αυτήν, που λέτε, έπρεπε να την αφαιρέσω για να μην μου προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά. Η δερματολόγος και πλαστικός χειρουργός με επισκέφτηκε στο θάλαμο σχολιάζοντας την υπέροχη ενδυμασία για το χειρουργείο. Άσπρη...

Ο «αόρατος» πατέρας

Στις Ιαν 24, 2019 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Μια φορά και έναν καιρό σ’ ένα μικρό σπιτάκι, γεννήθηκε ένα πανέμορφο αγοράκι. Οι γονείς του έβλεπαν πια μπρος τα μάτια τους αυτό που ζητούσαν τόσον καιρό από τον Θεό. Ένα παιδί. Τα χρόνια περνούσαν και το μικρό αυτό αγόρι σε λίγες μέρες θα έκλεινε τα επτά του χρόνια. Οι ετοιμασίες είχαν πάρει φωτιά! Όλοι οι συγγενείς, παππούδες, γιαγιάδες, θείες και θείοι ανυπομονούσαν να γιορτάσουν τα γενέθλια του μικρού αγοριού. Μια μέρα πριν από τα γενέθλια του μικρού αγοριού, το αφεντικό απέλυσε τον μπαμπά του από τη δουλειά. Γυρνώντας ο μπαμπάς στο σπίτι, άλλαξε όλη την ωραία ατμόσφαιρα που επικρατούσε μέχρι εκείνη την ώρα. Περπατώντας αργά και με πολύ βαριά βήματα, είπε στη γυναίκα του: -Το πάρτι αύριο θα ακυρωθεί! Πρέπει να αρχίσουμε να προσέχουμε τι ξοδεύουμε. Έρχονται οι μέρες που θα πεινάσουμε! Μάταια η καημένη, η γυναίκα του προσπαθούσε να του αλλάξει γνώμη. Το μικρό αγόρι που είχε...

Πρώτο μάθημα σκι

Στις Ιαν 23, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Πρώτο μάθημα σκι κι όλα πήγαν χάλια. Το μόνο που έκανα ήταν να πέφτω και να σηκώνομαι. Πραγματικά σε μια ολόκληρη πίστα αρχαρίων ήμουν η μόνη που είχε πέσει και σηκώθει τόσες φορές. Μπορούσα να βρίσω τα πάντα και το έκανα. Όλα με έφταιγαν ιδίως το πρώτο μισάωρο, όπως όταν μάθαινα να παρκάρω. Είχα ακριβώς το ίδιο νεύρο. Τα παιδιά που έκαναν σανίδα είχαν καθίσει σε δυο σειρές σαν τα περιστέρια στα καλώδια και με παρακολουθούσαν. Στο τέλος τους είπα* αν περιμένετε εμένα για να κάνετε, σωθήκατε! Και με διαβεβαίωσαν ότι περνάνε πολύ ωραία. Οπότε συνέχισα να κάνω αυτό που μπορούσα να κάνω. Να γλιστράω δηλαδή, και να πέφτω. Και όταν πια κατάφερα να γλιστράω περισσότερο, δεν μπορούσα να σταματήσω. Και τι να κάνω, έπεφτα πάλι! Σηκωνόμουν, έπαιρνα τα πέδιλα στον ώμο, ανέβαινα και ξαναδοκίμαζα. Υπήρχε και το μπριζολάκι, αλλά πώς να το χρησιμοποιήσω; Φου, να με έκανες, πάρε με κάτω! Άσε που στην...