Google PlusFacebookTwitter

Ευτυχία πού είσαι;

Στις Φεβ 22, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Την ώρα που ετοιμαζόμουν να ανοίξω την πόρτα του ψυγείου και να φάω λίγη κουβερτούρα, χτύπησε το κουδούνι. Αναγκαστικά, άνοιξα την πόρτα του σπιτιού αντί του ψυγείου και της ευτυχίας που βρίσκεται σε ένα ή και παραπάνω κομμάτια κουβερτούρας. Γιατί στην ανάγκη για γλυκό ακόμη και κουβερτούρα τρώω! Ήταν δυο κορίτσια μικρότερα από μένα. Φορούσαν φούστες κάτω απ’ το γόνατο. Και ‘γω φοράω πολύ συχνά μάλιστα. Προτού προλάβω να ολοκληρώσω τη σκέψη μου για το όλο το στυλ τους και να καταλήξω με βεβαιότητα στο συμπέρασμα από ποιους στάλθηκαν, έβαλαν μπροστά στα μάτια μου μία συσκευή ενός κινητού. Έπαιζε ένα βίντεο για την οικογενειακή ευτυχία και κάπου στη μέση πετάχτηκε ένα εδάφιο κάποιου αποστόλου. Το βίντεο διήρκεσε λιγότερο από ένα λεπτό. Μόλις τελείωσε, με ρώτησαν αν θέλω να μάθω περισσότερες πληροφορίες για τη θρησκεία τους. Τις ευχαρίστησα και της απάντησα ότι δεν έχω...

Happiness is skiing

Στις Φεβ 19, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Τρίτη φορά για σκι κι όλα πήγαν λίγο καλύτερα. Με το που φτάσαμε, κατάλαβα πως αυτή η μέρα θα ήταν καλή. Έκανε ακριβώς τον καιρό που μου αρέσει. Είχε χιονοθύελλα, τρελό αέρα και ομίχλη. Μπήκαμε κατευθείαν στο σαλέ για να φάμε ένα δεύτερο πρωινό και να πιούμε έναν ακόμη καφέ, που είχαμε ετοιμάσει απ΄ το σπίτι. Δίπλα μας καθόντουσαν κάτι τύποι εντελώς καμένοι. Δεν ξέρω αν τα μάτια τους ήταν έτσι απ’ το μπαφιλίκι ή από την έκρηξη αδρεναλίνης. Ήταν πάντως μια χαρά παιδιά. Πιάσαμε κουβέντα. Τους προσφέραμε λίγο απ΄ αυτό που τρώγαμε και μας είπαν ότι είναι κομπλέ. Είχαν ετοιμάσει κι αυτοί αυγά, τσάι και καφέ για πιο μετά όμως κι άμα. Ύστερα σηκώθηκαν γρήγορα γρήγορα και μας ευχήθηκαν να περάσουμε καλά. Λίγο πριν βγουν έξω έσκυψαν και πήραν τα σακίδιά τους. Και τότε κατάλαβα! Οι τύποι, που εμένα αρχικά μου φάνηκαν εντελώς καμένοι, ήταν ερυθροσταυρίτες. Κοντοί, στεγνοί, σβέλτοι. Πιθανόν...

Δεύτερο μάθημα σκι

Στις Φεβ 13, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Δεύτερο μάθημα σκι άνευ διδασκάλου. Και θα μου πείτε* πώς γίνεται να είναι μάθημα, αφού δεν πήρες δάσκαλο; Κι όμως μάθημα ήταν, γιατί την πρώτη ώρα την αφιέρωσα στο φοράω το πέδιλο και περπατάω μια με το δεξί, μια με το αριστερό και μια και με τα δυο. Ανέβηκα τον ανήφορο και πλάγια και σαν πιγκουίνος. Ζέστανα το σώμα μου με μερικά καθίσματα και με μερικές βόλτες κουβαλώντας τα σκι κι ύστερα προπονήθηκα στις πτώσεις. Έκανα ότι πέφτω για να με πείσω ότι δεν πονάει και ότι δεν τρέχει τίποτα. Υπάρχει ένα σοβαρό θέμα με το πώς αντιλαμβάνομαι το σκι. Το έχω συνδέσει με το σπασμένο πόδι/χέρι κι αυτό με πάει εξαιρετικά πίσω. Βέβαια, και η ηλικία που αποφάσισα να δοκιμάσω να κάνω σκι είναι ένας ακόμη αρνητικός παράγοντας. Βλέπω τα πεντάχρονα και τα θαυμάζω. Πραγματικά, δεν καταλαβαίνουν τίποτα! Κι αφού πέρασαν δύο ώρες χωρίς να με έχω πείσει να τσουλήσω, πήγα στο σαλέ για να κάνω ένα διάλειμμα....

Οι δυο γειτόνοι

Στις Φεβ 5, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Καλημέρα, καλησπέρα κι αρχή του παραμυθιού. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δυο γειτόνοι και δεν είχαν καμιά δουλειά στο χωριό τους. Συνεννοήθηκαν λοιπόν, να μαζέψουν τα λιγοστά τους πράματα και να πάνε από χωριό σε χωριό να τα πουλήσουν. Τα μαζεύουν, τα φορτώνουν σ’ ένα κάρο και ξεκινάνε. Στο υπόλοιπο χωριό λένε· θα φύγουμε, μα θα γυρίσουμε με τις τσέπες γεμάτες! Περνάνε απ’ το ένα χωριό δεν πουλάνε τίποτα, περνάνε απ’ το διπλανό πάλι τίποτα. Προχωράνε, προχωράνε, κανένα χωριό δεν ήταν στα κοντά. Ο δρόμος ήταν μακρύς κι είχε αρχίσει να νυχτώνει. Τι να κάνουν; Σταματάνε μες τη μέση του δάσους. Ανάβουν φωτιά, τρώνε λίγο ξερό ψωμί, που είχαν πάρει μαζί τους, πίνουν και νερό για να μην τους κάτσει στο λαιμό και πέφτουνε να κοιμηθούνε κι οι δυο. Κουρασμένοι όπως ήταν οι δυο γειτόνοι, δεν άκουσαν τους κλέφτες. Άμα ξημέρωσε, σηκώθηκαν. Και τι να δουν; Τα πράματά τους έλειπαν απ’ το κάρο. Τώρα τι...

Η τυχερή παρακόρη

Στις Φεβ 3, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας πλούσιος άνθρωπος με τη γυναίκα του. Δεν είχαν παιδιά και μισούσαν όλον τον κόσμο. Ακόμα κι όταν κάποιος τους χτυπούσε την πόρτα και τους ζητούσε λίγο φαγητό, εκείνοι τον έβριζαν και τον έδιωχναν. Για να μην κουράζεται τόσο η γυναίκα του από τις δουλειές, έφεραν από την επαρχία  ένα κορίτσι από μια μεγάλη και φτωχή οικογένεια. Κι απ΄ αυτήν περίμεναν να τα κάνει όλα. Άδικα προσπαθούσε το καημένο το κοριτσάκι να τελειώσει όλες τις δουλειές για να μπορέσει να βγει κι αυτό μια βόλτα. Η κυρά της όλο και κάτι έβρισκε για να κάνει. Μπορείτε να φανταστείτε πώς έκλαιγε και καταριόταν τη μοίρα της η παρακόρη. Από τις κακουχίες τα μαλλιά της έγιναν αραιά, το πρόσωπό της σκυθρωπό και οι ώμοι της κυρτοί. Δεν υπήρχε λοιπόν, πιθανότητα να την πάρει κανείς απ΄ αυτό το σπίτι. Ήξερε ότι είχε μπροστά της μία πολύ πολύ άσχημη ζωή και ακόμα πιο άσχημη μεταχείριση. Ναι, την...

Πρώτο μάθημα σκι

Στις Ιαν 23, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Πρώτο μάθημα σκι κι όλα πήγαν χάλια. Το μόνο που έκανα ήταν να πέφτω και να σηκώνομαι. Πραγματικά σε μια ολόκληρη πίστα αρχαρίων ήμουν η μόνη που είχε πέσει και σηκώθει τόσες φορές. Μπορούσα να βρίσω τα πάντα και το έκανα. Όλα με έφταιγαν ιδίως το πρώτο μισάωρο, όπως όταν μάθαινα να παρκάρω. Είχα ακριβώς το ίδιο νεύρο. Τα παιδιά που έκαναν σανίδα είχαν καθίσει σε δυο σειρές σαν τα περιστέρια στα καλώδια και με παρακολουθούσαν. Στο τέλος τους είπα* αν περιμένετε εμένα για να κάνετε, σωθήκατε! Και με διαβεβαίωσαν ότι περνάνε πολύ ωραία. Οπότε συνέχισα να κάνω αυτό που μπορούσα να κάνω. Να γλιστράω δηλαδή, και να πέφτω. Και όταν πια κατάφερα να γλιστράω περισσότερο, δεν μπορούσα να σταματήσω. Και τι να κάνω, έπεφτα πάλι! Σηκωνόμουν, έπαιρνα τα πέδιλα στον ώμο, ανέβαινα και ξαναδοκίμαζα. Υπήρχε και το μπριζολάκι, αλλά πώς να το χρησιμοποιήσω; Φου, να με έκανες, πάρε με κάτω! Άσε που στην...