Google PlusFacebookTwitter

Για λίγο φρέσκο αέρα

Στις Μαρ 27, 2020 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

    Δέκατη έβδομη μέρα στο σπίτι και γράφω σαν την τρελή. Αν η καραντίνα τραβήξει μέχρι μέσα Μαΐου, τότε αυτή είναι η μοναδική μου πιθανότητα και η μοναδική μου ευκαιρία να γράψω όσα θέλω. Αν τα καταφέρω, θα είμαι πολύ χαρούμενη! Και κάπου εκεί ανάμεσα στο μπλοκάρισμα και στο γράψιμο, θέλησα να βγω έξω. Θέλησα να αναπνεύσω λίγο φρέσκο αέρα. Πήρα και τα σκουπίδια μαζί. Στην τσέπη μου έβαλα την ταυτότητα και τη χειρόγραφη φυλλάδα μου. Για κακό και για κακό. Γιατί, πού ξέρεις; Εκεί που θα πάω να ανοίξω το καπάκι, ίσως πεταχτεί κανένας μπάτσος και ίσως προκύψει ένας τέτοιος περίπου διάλογος: -Αυτά τα σκουπίδια δικά σου είναι; -Περίπου! -Δεν είχε κάπου πιο κοντινά; -Μου αρέσουν τα μακρινά ταξίδια, μέρη, άνθρωποι, ΚΑΔΟΙ! Κάδοι. Ψάχνω να βρω τον πιο μακρινό κάδο για να περπατήσω παραπάνω. Στην εποχή του κορονοϊού το έζησα κι αυτό! Και αφού πέταξα τα σκουπίδια, έκανα και μία βόλτα....

Ψώνια με παντόφλες

Στις Μαρ 26, 2020 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Δέκατη έκτη μέρα στο σπίτι και βγήκα για ψώνια. Άνοιξα μια καρτέλα δηλαδή, δίπλα από τις τόσες ανοιχτές και άρχισα να ψάχνω για έναν εκτυπωτή. Πώς γίνεται ό,τι εκτυπωτή μου έχουν δώσει δώρο με λάπτοπ να μην λειτουργεί, δεν ξέρω! Ο ένας μου έτρωγε το χαρτί και το βγαζε σαν βεντάλια, ο άλλος δεν συνδεόταν. Ε, τους πέταξα! Τζάμπα χώρο έπιαναν. Βέβαια, ακουμπούσα πάνω τους και τόσα πράγματα, ας μην τα αδικώ τα παιδιά! Σαν μικρά τραπεζάκια τους είχα-σαν αυτά που μας φέρνουν μπροστά στα πόδια μας στις γιορτές με τα σεμεδάκια και πάνω τους ακουμπάμε τα μεγάλα καλά πιάτα με τα κεφτεδάκια, τις πίτες, τα γιαπράκια, τα ρολά με κοτόπουλο, τα αγγουράκια σε λωρίδες και τις τυροσαλάτες, καμία σχέση! Εγώ πάνω τους ακουμπούσα βιβλία, τετράδια, λεξικά, κόρπους, κραγιόν, κούπες με καφέ ή τσάι, πιάτα με κέικ ή μπισκότα- αλλά τι να τους κάνω; Τη δουλειά τους δεν την έκαναν. Τους έβγαλα έξω απ’ το...

Ο τσαλαπετεινός και η καρακάξα

Στις Μαρ 22, 2020 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

    Μια μέρα η καρακάξα καθόταν πάνω σε ένα δέντρο κοντά στην άκρη του χωριού και κοίταζε τα περιστέρια που κατέβαιναν κοπάδι από τις φωλιές τους μέσα στην αυλή και έτρωγαν καλαμπόκι. Άλλη μέρα τα είδε πάλι και κάθε μέρα έβλεπε πώς ζουν τα περιστέρια. Μια μέρα καθώς καθόταν πάνω στο δέντρο, είδε πάλι τα περιστέρια να κατεβαίνουν μέσα στην αυλή και να τρώνε κι αναστέναξε από το κακό της. Σε ένα άλλο δέντρο εκεί κοντά καθόταν ο τσαλαπετεινός. Άμα άκουσε την καρακάξα που αναστέναξε, την ερώτησε τι έπαθε. Κι αυτή του λέει: -Όσο βλέπω τα περιστέρια να ζουν έτσι, θα σκάσω από το κακό μου. Τι, εκείνα είναι καλύτερα από μένα και βρίσκουν κάθε μέρα φαΐ έτοιμο και γω να σκοτώνομαι όλη μέρα και να μένω νηστική; Της λέει και ο τσαλαπετεινός: -Κάθεσαι και μαραζώνεις γι΄ αυτό το πράγμα; Εύκολο είναι να ζεις και συ σαν τα περιστέρια. -Με ποιον τρόπο; τον ερωτά η καρακάξα. -Με ποιον τρόπο;...

Καραντίνα μέρα ενδέκατη

Στις Μαρ 21, 2020 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

σήμερα δώσαμε ραντεβού στο γνωστό σημείο μέχρι να απαγορευτεί κι αυτό ή ο καιρός χαλάσει   κάποιος πέρασε μοιάζουμε, είπε θα ‘ναι απ΄ τα χρόνια τα πολλά-μόνο     μαζί θα το καταστρώσουμε κι ύστερα θα συναντήσουμε τις άλλες   να το γιορτάσουμε.         Ελένη Γκόρα      

Απ΄ την ταράτσα του Ξενία

Στις Μαρ 21, 2020 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Ιστορία μπονζάι   Άφησε το μηχανάκι. Ανέβηκε στην ταράτσα. Έκατσε στη γωνία. Κρέμασε τα πόδια. Και ‘κει απ’ την ταράτσα του Ξενία μετρούσε τις στέγες. Μία, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε, δέκα. Πόσες μέρες να κάνει υπομονή μέχρι να βγάλει ξανά μεροκάματο;   λέξεις: 38     Ελένη Γκόρα

Παντού κορονόια

Στις Μαρ 20, 2020 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Η ώρα είναι λίγο μετά τις εφτά το απόγευμα. Κάθονται στον καναπέ. Ο καθένας έχει τη θέση του. Τώρα πια και ο ίδιος ο καναπές λέει με τον τρόπο του ποια θέση ανήκει σε ποιον. Κάθε κώλος έχει αφήσει ανεξίτηλα το αποτύπωμά του. Έχουν ανοιχτή την τηλεόραση. Περιμένουν τη νέα ανακοίνωση του Κούλη. Ο Κούλης βγαίνει. «Έρχεται Σαββατοκύριακο. Περιορίστε τις μετακινήσεις. Μείνετε σπίτι. Ακούστε μουσική, διαβάστε βιβλία». Εκείνοι καθισμένοι στον καναπέ του απαντούν: «Τα κάναμε!» Σκέφτονται. Πόσοι ψόφησαν στην Ιταλία; Ποιος απ΄ όλους άφησε την Ελλάδα με τόσες λίγες κλίνες ΜΕΘ; Γιατί δεν γίνονται έλεγχοι να βρουν ποιος μεταδίδει τον ιό; Πότε θα ανακοινώσουν τα πραγματικά νούμερα; Πώς θα γίνει να πουν στον γείτονα να μην φταρνίζεται, όταν απλώνουν τα ρούχα; Τι θα γίνει εάν ένα μολυσμένο σαλίδιο τους βρει; Καταλαβαίνουν ότι πρέπει να μπουν ακόμα πιο μέσα στο σπίτι τους. Πολύ πιο μέσα. Ακόμα και η...