Google PlusFacebookTwitter

Η κυρία με το τάμπλετ

Στις Οκτ 7, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  «Οκτώβρη καλέ μου μήνα, δώσε μου γρήγορα πόδια κι ελαφριά τσάντα. Κι όταν θα σχολνώ, τότε να βρέχεις…Φιλολογικά Μαθήματα κατ’ οίκον, προτού τα τεστ αρχίσουν!» Αυτά ευχόμουν με το που μπήκε ο μήνας. Να μπορώ να πηγαίνω από το ένα μάθημα στο άλλο γρήγορα και να μην χάνω χρόνο. Γιατί το ένα μου έτυχε εδώ και το άλλο εκεί. Πολύ μακριά. Και το αυτοκίνητο δεν συμφέρει να το παίρνω. Πού να οδηγώ μέσα στην κίνηση; Φανάρια, κορναρίσματα, χαμός, ιστορίες. Κι ύστερα πού να βρω να το παρκάρω, ιδίως τις μέρες που είναι ανοιχτά τα μαγαζιά! Πόδια, καλά μου πόδια! Προσέχετε που πατάτε και μην στραβοπατάτε, σας χρειάζομαι! Να ΄στε γρήγορα και δυνατά. Και γω τη γυμναστική μου θα την κάνω. Θα τρώω τη σοκολάτα μου χωρίς τύψεις. Κι αν είναι η τσάντα μου ελαφριά, τι άλλο θέλω; Να βρέχει όταν θα γυρνώ σπίτι. Ιδρωμένη και βρεγμένη, εγώ θα αρρωστήσω. Πώς θα κάνω μάθημα μετά; Και πιο μετά;...

«Κουτοπόνηρα αφεντικά, έξυπνοι δούλοι»

Στις Οκτ 2, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | 1 σχόλιο

Πριν από λίγες μέρες πήγα σε μία συνέντευξη για δουλειά. Κι έτσι όπως ο ιδιοκτήτης, ας τον πούμε, οραματιζόταν την επιχείρησή του, εγώ τον έκανα εικόνα. Αφέντη στο κτήμα να ιππεύει ένα άλογο και να περνάει δίπλα απ’ τους ανθρώπους που έχει στη δούλεψή του. Να τους χλευάζει, κι αυτοί να σκύβουν το κεφάλι και να συνεχίζουν να μαζεύουν τη σταφίδα έχοντας ανάγκη τη δουλειά. Να τους απειλεί ότι δεν θα τους πληρώσει, γιατί είναι αργοί κι άχρηστοι. Να το λέει αυτό και να ανεμίζει το καμουτσίκι. Κι οι άνθρωποι να το πιστεύουν ακόμα πιο πολύ ότι είναι αργοί κι άχρηστοι και να σκύβουν ακόμα πιο πολύ το κεφάλι κοντεύοντας να φιλήσουν το χώμα. Και καθώς περνάει από το κάθε αυλάκι να το επαναλαμβάνει με πιο δυνατή φωνή και να νιώθει μεγάλος-αν με καταλαβαίνετε- αφέντης. Κι όταν η ώρα θα έχει περάσει να επιστρέφει στην προικώα οικία, να ξεπεζεύει το άλογο αγορασμένο με δόσεις δανεικές κι...

Κάτι σαν ραντεβού

Στις Σεπ 29, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Την προηγούμενη Παρασκευή είχαμε κανονίσει να βγούμε κάτι σαν ραντεβού. Εγώ θα βαφόμουν, θα ντυνόμουν και θα φορούσα ψηλά πέδιλα. Θα πήγαινα με τα πόδια για μάθημα και μόλις σχολούσα θα τον έπαιρνα τηλέφωνο. Θα ερχόταν να με πάρει και θα πηγαίναμε για κινέζικο. Βάφομαι λοιπόν, ντύνομαι, φοράω τα ψηλά μου πέδιλα. Πηγαίνω για μάθημα, σχολάω και γαμώ την γκαντεμιά μου το κινητό μου κλείνει από μπαταρία! Ευτυχώς είχα στην τσάντα μου έναν φορτιστή. Τώρα; Πού να βρω πρίζα να το βάλω να ανοίξει; Πού να κάνω ένα τηλεφώνημα που δεν ξέρω το νούμερο απ΄ έξω; Βρίσκω ένα πρατήριο άρτου, μπαίνω μέσα, ρωτάω. Να βάλω το κινητό μου να φορτίσει; Ωχ, δεν έχουμε κάποια πρίζα. Η μόνη πρίζα είναι κάτω στην τουαλέτα, αλλά καλύτερα να μην πας, συγνώμη! Φεύγω. Βρίσκω μια κρεπερή, μπαίνω μέσα, ρωτάω. Να βάλω το κινητό μου να φορτίσει; Ναι, έχει εκεί πρίζα. Περιμένω να ανοίξει, παίρνω τηλέφωνο. Έλα...

Βγήκα στον δρόμο και μοίρασα φυλλάδια

Στις Σεπ 9, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Έλα, Έλεν μπορείς κι άλλα. Μην χαζεύεις. Μια μάνα με παιδί, μια μάνα με παιδί. Α, νυφοπάζαρο είναι εδώ! Σε λάθος σημείο διάλεξες. Δεν κυκλοφορούν εδώ, αλλού έπρεπε να πας. Θα τα καταφέρεις, θα δεις. Μπορείς. Είναι νωρίς ακόμα. Εξάλλου, το ξέρεις. Τον Οκτώβρη δείχνει πώς θα πάει το πράμα. Αυτό το άγχος κάθε χρονιά. Συνήθισες. Άρχισε να σ΄ αρέσει κιόλας. Έλεν, κυνηγάς. Όσο έχεις πόδια, όσο μπορείς. Μικρή είσαι ακόμα. Κι αν έβρισκες μια καρέκλα κι άπλωνες τον κώλο σου; Το ‘χεις σκεφτεί πολλές φορές…Μπορεί να έλυνες το οικονομικό. Θα ήξερες κάθε μήνα ΤΟΣΟ. Θα βαριόσουν; Κι επειδή θα βαριόσουν; Θα σηκωνόσουν απ΄ την καρέκλα; Θα έκανες κι άλλα πράματα; Θα σ΄ άφηναν; Θα σ΄ άφηνες; Ποιος ξέρει; Καρέκλα δεν θα βρεις ούτε στην επόμενη δεκαετία, ούτε στη μεθεπόμενη. Τα πράγματα μόνο χειρότερα γίνονται. Συγκεντρώσου! Χάνεις. Αυτήν την στιγμή… νάτο το είδες; Έφυγε! Στραβάδι! Πιο...

Αστρολογικές προβλέψεις

Στις Σεπ 1, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Η ώρα είναι δέκα και μισή το πρωί. Μία νέα μαμά κοντά στα 40 με καστανά σπαστά μαλλιά, κολιέ με κοχύλια στο λαιμό και τροπικό μπικίνι είναι στην παραλία και κάθεται στην ξαπλώστρα. Δίπλα της ακριβώς κάθεται ο δωδεκάχρονος γιος της μαζί με δυο φίλες του. Η μαμά μιλάει μόνη της και τα παιδιά κάνουν ότι την ακούνε.   Πω, πω μεγάλη χαλάρωση! Έρχεσαι στη θάλασσα και αλλάζεις παραστάσεις. Κουράστηκα χθες. Πολύ κουράστηκα. Άρχισα να ανοίγω κούτες. Καταλαβαίνετε τι θα πει αυτό; Ήρθε κι η άλλη, αφού είχα βγάλει πόση δουλειά ήδη! Καλά που το θυμήθηκε. Δεν θυμάμαι οχτώ και μισή ήταν ή εννιά; Δεν το ‘κανα θέμα. Όμως, την επομένη φορά που θα συμβεί αυτό, ουέ κι αλίμονο! Θα πάω στον μεγάλο. Ο μικρός δεν καταλαβαίνει από τέτοια. Εδώ και καιρό ζητάω βοήθεια. Είπαν θα μου στείλουν κι άλλο άτομο. Πού είναι; Εγώ θα βγάζω συνέχεια το φίδι απ΄ την τρύπα; Δεν μου λέτε, είναι ωραία τα φουντούνια; Για δώστε...

Ανεργίλες και τέτοια

Στις Σεπ 1, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

«Μόνο πιρουέτες δεν κάνουμε, μωρέ Έλεν», έτσι μου είπε ένας φίλος μου καλός στο messenger. Φιλόλογος και ‘κεινος της νέας γενιάς. Καταλαβαίνετε, ελπίζω. Νεξ μόρια, νεξ φροντίστηρια, νεξ γνωριμίες, νεξ λεφτά και κεφάλαια. Και τι έλεγα; Α, ναι! Είχα μείνει στον χορό. Μωρέ με τόση κολώνα που ανεβάζω, pole dancing θα μου ζητάτε σε λίγο και θα ‘χετε και δίκιο. Έλα μου, όμως που δεν ξέρω. Που κάθε απόγευμα παίρνω σβάρνα τις γειτονιές και ψάχνω την καλύτερη κολώνα. Αυτήν ντε με την περισσότερη περαντζάδα, αυτήν με τον δυνατότερο φωτισμό. Και μόλις βρω την πιο διαλεχτή, σ΄ αυτήνα πάω και κολλάω το χαρτάκι. Καλά καλά με μπόλικο ζελοτέιπ. Γύρω γύρω. Για να πω ότι κάνω ιδιαίτερα. Σε Δημοτικό, σε Γυμνάσιο, σε Λύκειο. Ε, ρε και να τρέχει ο ιδρώτας! Και να διψάω και να ‘μαι σαν το μουλάρ φορτωμένη με μια πάνινη παραγεμισμένη τσάντα. Κει μέσα, ό,τι θέλετε έχει εκεί μέσα. Κινητό,...