Google PlusFacebookTwitter

Βόλτα στα μαγαζιά

Στις Δεκ 1, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Black Friday πρωί. Κίνηση κανονική και ίσως λίγη περισσότερη από την καθημερινή νέκρα. Μια γυναίκα περπατούσε σε ένα στενό. Αργά, σιγά, νωχελικά σχεδόν με το πάσο της. Την έκανες μικρούλα μέχρι να δεις πρόσωπο. Δυο κυρίες προχωρούσαν ακριβώς πίσω της. Συζητούσαν για το τι θα ψωνίσουν. Κυρίως ενδιαφέρονταν να ξεβγούνε με τα χριστουγεννιάτικα δώρα. Άνοιξαν βήμα, γιατί φοβήθηκαν ότι δεν θα προλάβουν, ότι δηλαδή θα γίνει τόσος πανικός που τα μαγαζιά θα ξεμείνουν από προϊόντα. Προσπέρασαν τη γυναίκα και ‘κείνη διαμαρτυρήθηκε λέγοντας: -Δεν αντέχω να με προσπερνάνε, δεν μπορώ να με προσπερνάνε! Τότε μία από τις δύο κυρίες γύρισε και της είπε: -Ε, προχώρα καλή μου! -Με άδειο πορτοφόλι; -Ποιος το ξέρει; -Εγώ! -Εσύ, αλλά όχι οι πωλήτριες. Ρίξε μια ματιά και φύγε. Και έφυγαν οι κυρίες και η γυναίκα ξαναβρήκε το κέφι της. Μία βόλτα στα μαγαζιά πάντα είναι ψυχοθεραπεία. Αλλά αν οι...

Δυο αλλαγές σε μια μασχάλη

Στις Νοέ 25, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Και τι θα κάνεις τώρα; με ρώτησε μια φίλη. Θα πάω κομμωτήριο, της απάντησα. Σίγουρα η ερώτηση ήταν για κάτι πιο μελλοντικό. Όμως, εγώ εκείνη τη στιγμή μόνο μέχρι την επόμενη μέρα μπορούσα να σκεφτώ. Κι έτσι έκλεισα ραντεβού στο κομμωτήριο. Και πήγα. Πώς θα τα κάνουμε; με ρώτησαν εκεί. Να τα κοντύνουμε λίγο, παραγγέλνω εγώ, όχι πολύ, γιατί τα αφήνω σγουρά, προειδοποιώ. Και παίρνουν τα ψαλίδια και τα ξυράφια κι αρχίζουν να κόβουν, να κόβουν και να βγάζουν μαλλί κι άλλο μαλλί. Σου τα κάνουμε έτσι για να μην κάθονται σαν σκουπέ, μου λένε σε μια δόση που κοιτούσα περίεργα όλο αυτό το τρίχωμα που έπεφτε κάτω. Εσείς ξέρετε, απάντησα. Αν μη τι άλλο αφέθηκα στα έμπειρα χέρια. Αφού μου τα αραίωσαν όσο δεν πήγαινε άλλο και με γέμισαν με ένα σωρό αφέλειες, μου τα χτένισαν και τα ίσιωσαν. Ήταν καλά! Τους ενδοιασμούς μου βέβαια, τους είχα. Καλά, λέω, αν λουστεί αυτό θα είναι γάμησέ τα! Και σαν να...

Together, τχ. 41, Η Ελένη και…η επιστροφή στην Κοζάνη

Στις Νοέ 21, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Μαζί με το Φθινόπωρο ήρθα και γω. Αλλιώς τα περίμενα κι αλλιώς ήρθαν. Αλλά έτσι δεν είναι η ζωή; Μια στα πάνω της και μια στα κάτω της. Απρόβλεπτη, απρόσμενη. Όμορφη. Εκεί που πάω να αρχίσω κάτι και να βάλω τα πράγματα σε μία σειρά, όλο κάτι συμβαίνει και μπουμ! Και πάλι από την αρχή… Όμως, αισθάνομαι τυχερή που έχω ανθρώπους δίπλα μου να μοιράζομαι τις σκέψεις και τα όνειρά μου. Κι αυτοί χαμογελάνε. Πόσο ωραίο; Μέσα στη λέξη απογοήτευση υπάρχει η λέξη γοητεία και σε αυτή θα μείνω. Πλέον είμαι εδώ. Γράφω, διαβάζω και σχεδιάζω Βιωματικά Εργαστήρια Δημιουργικής Γραφής. Ξέρετε πού θα με βρείτε, ναι; Κι αν θελήσετε να με βρείτε, ένα είναι σίγουρο• το ταξίδι στον κόσμο των λέξεων είναι δικό μας! Κι αν δεν είναι, θα το κάνουμε εμείς να είναι!       Ελένη...

Η ζωή μετά τα τριάντα

Στις Νοέ 17, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Τις τελευταίες μέρες με έχει πεθάνει ο αυχένας μου. Ενώ ξυπνάω κι είμαι καλά, μόλις νυχτώνει με πιάνει ένας πόνος, μα τι πόνος; Κουνιέμαι και κάνω κρακ κρακ. Για συναρμολόγηση είμαι. Δεν μπορώ να βρω μια θέση να με βολεύει ούτε στον υπολογιστή, ούτε στον καναπέ. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι φταίει.Κάθομαι σαν στραβοχυμένη; Σκύβω σαν τον Κουασιμόδο; Τι να πω… Επίσης παρατήρησα ότι αν πιω καμιά μπύρα παραπάνω-γιατί εντάξει, το σηκώνει κι η εποχή, το κλίμα, η περίοδος- αντί να με πονάει το κεφάλι μου, με πονάει ο αυχένας μου. Και μόλις πάω να παραπονεθώ, η μαμά μου ξέρετε τι μου χτυπάει; Ότι όλα όλα μετά τα τριάντα βγαίνουν. Πόνοι, μέσες, αρρώστιες, κακουχίες, γηρατειά ναι, ναι…Αρχίζω και φοβάμαι τι θα βγει. Τα έχω πάρει από φόβο. Αχ, πείτε μου, δύσκολη η ζωή μετά τα τριάντα;       Ελένη...

Πίσω ολοταχώς!

Στις Οκτ 25, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Συνέβη τώρα. Εμφανίστηκε στο χρονολόγιό μου διαφήμιση πατρινής επιχείρησης καλλωπισμού για κάτι που σίγουρα έχετε ξεχάσει. Και απορήστε τώρα μαζί μου. Ποιος έχει ψείρες το ’19; Τελευταία φορά που άκουσα για ψείρες ήταν όταν πήγαινα στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Τότε που η μαμά μου προσπαθούσε να μου ανοίξει τα μαλλιά με μία ψιλή χτένα. Η χτένα για μένα ήταν ούτως ή άλλως πρόβλημα. Είχαμε συστηθεί ως δια βίου εχθροί- πράγμα που εξακολουθεί να ισχύει μέχρι και σήμερα και σταματάει μόνο σε ειδικές περιπτώσεις εκεχειρίας. Μετά ερχόταν η σειρά του σπρέι. Το θυμάστε; Ένα άσπρο μπουκάλι με ένα μακρύ και μυτερό ματσούκι που εξολόθρευε το κακό απ’ τη ρίζα και βρομούσε; Το θυμάστε κι αυτό που ύστερα τρέχαμε κατευθείαν στην κομμώτρια της γειτονιάς για κούρεμα; Και μεις λέγαμε λίιιιιιιιιιγο και δείχναμε με το δάχτυλο. Και έπαιρνε η κομμώτρια την ψαλίδα και χρατς και χρατς!...

Το φιλί της ζωής

Στις Οκτ 21, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

«Το φανάρι είναι πράσινο. Εσείς διασχίζετε τον δρόμο για να περάσετε απέναντι και ξαφνικά ένας πολίτης μπροστά σας πέφτει κάτω και δεν κουνιέται. Τι κάνετε;» Κάπως έτσι ένας διασώστης του ΕΚΑΒ θέλησε να εμπλέξει τους περαστικούς σε μία σκηνή ενός ατυχούς συμβάντος. Ένα πρωί στον κεντρικό πεζόδρομο της πόλης διασώστες του ΕΚΑΒ ενημέρωναν τους περαστικούς για το πώς μπορούν να δώσουν τις πρώτες βοήθειες σε περίπτωση που κάποιος συνάνθρωπός τους χάσει τις αισθήσεις του. «Εκείνη την ώρα είναι σημαντικό να ξέρετε πώς να ελέγξετε την αναπνοή του θύματος και πώς να κάνετε καρδιοαναπνευστική αναζοωγόννηση. Αφού σας δείξουμε βήμα βήμα όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε,  θα διαλέξουμε τυχαία κάποιους από εσάς για να εξασκηθείτε πάνω σε μία κούκλα». Και διάλεξαν έναν περαστικό που τα μάτια του ήταν σαν να είχαν φύγει από ‘κει και να σκεφτόταν τα δικά του αν. «Το φανάρι είναι πράσινο. Εσύ...