Google PlusFacebookTwitter

Γεια σου Ελένη Γκόρα!

Στις Μαρ 11, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Άλλη μία Καθαρά Δευτέρα έφτασε στο τέλος της και μια καινούρια εβδομάδα έχει ξεκινήσει. Πάντως αυτή που μας πέρασε ήταν γεμάτη με μικρές και μεγάλες φωτεινές λάμψεις, που δεν ξέρω από ποια να αρχίσω. Θα τις πάρω με τη σειρά. Την προηγούμενη Δευτέρα περίμενα τον Κώστα στο λιμάνι φανερά αγχώδης και εκνευρισμένη, γιατί είχα ξεχάσει το κινητό μου και άντε τώρα να βρεθούμε. Είχαμε χωριστεί για να τελειώσουμε τις δουλειές μας πιο γρήγορα. Ρε παιδιά, ειλικρινά πώς ζούσαμε χωρίς κινητό; Και καθώς έψαχνα αναστατωμένη την τσάντα μου, μήπως και τελικά δεν το είχα ξεχάσει και ήταν κάπου αναμέσα στα πράγματα, εμφανίζεται μια γριά τσιγγάνα να μου πουλήσει χαρτομάντιλα. Της λέω δεν έχω λεφτά. Είσαι ψεύτρα, μου λέει. Μα άσε με της λέω ψάχνω κάτι. Ε, πάρε μου λέει ένα χαρτομάντιλο. Της δίνω ένα εικοσάλεπτο, γιατί το ψεύτρα με έτσουξε και αυτήν δεν έλεγε να φύγει. Τελικά, έφυγα εγώ γιατί ήθελε να μου...

#together, τχ.35ο, Η Ελένη και. . . ντελαπόνγκο και ντελαπόνγκο

Στις Φεβ 24, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Αν έβρεχε λέει; Ποτάμια, χαλασμός κυρίου! Μουσκεμένα παπούτσια, κάλτσες, παντελόνια και μπουφάν. Αλλά όχι, ο καιρός δεν θα μας εμπόδιζε να δούμε την έκθεση αποκριάτικων στολών στην Αγορά Αργύρη. Δεν είχε προλάβει να ανοίξει και μεις πήγαμε κατευθείαν. Ήταν η δεύτερή χρονιά που θα κάναμε Αποκριές στην Πάτρα. Κι αφού την πρώτη χρονιά είδαμε όλη την Πελοπόννησο να κάνει παρέλαση, σκεφτήκαμε πως είναι καλύτερα να συμμετέχουμε και μεις παρά να μας φάει η ορθοστασία και η ζήλια, φυσικά. Η πρώτη στολή που μας χτύπησε στο μάτι ήταν «Οι καμηλιέρηδες». Η δεύτερη που μας άρεσε από το όνομα και μόνο ήταν «Ντίβα Καζανόβα». Ε, αυτή πια ήταν για εμάς! Έτσι κι αλλιώς και στην πραγματική ζωή εγώ μία diva είμαι κι ο Κώστας ένας καζανόβας… Δηλώσαμε συμμετοχή και ανυπομονούσαμε για την πρώτη μας παρέλαση. Και επειδή έχει περισσότερη αξία να μοιράζεσαι την κάθε βλακεία που κάνεις, ενημερώσαμε φίλους,...

Ευτυχία πού είσαι;

Στις Φεβ 22, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Την ώρα που ετοιμαζόμουν να ανοίξω την πόρτα του ψυγείου και να φάω λίγη κουβερτούρα, χτύπησε το κουδούνι. Αναγκαστικά, άνοιξα την πόρτα του σπιτιού αντί του ψυγείου και της ευτυχίας που βρίσκεται σε ένα ή και παραπάνω κομμάτια κουβερτούρας. Γιατί στην ανάγκη για γλυκό ακόμη και κουβερτούρα τρώω! Ήταν δυο κορίτσια μικρότερα από μένα. Φορούσαν φούστες κάτω απ’ το γόνατο. Και ‘γω φοράω πολύ συχνά μάλιστα. Προτού προλάβω να ολοκληρώσω τη σκέψη μου για το όλο το στυλ τους και να καταλήξω με βεβαιότητα στο συμπέρασμα από ποιους στάλθηκαν, έβαλαν μπροστά στα μάτια μου μία συσκευή ενός κινητού. Έπαιζε ένα βίντεο για την οικογενειακή ευτυχία και κάπου στη μέση πετάχτηκε ένα εδάφιο κάποιου αποστόλου. Το βίντεο διήρκεσε λιγότερο από ένα λεπτό. Μόλις τελείωσε, με ρώτησαν αν θέλω να μάθω περισσότερες πληροφορίες για τη θρησκεία τους. Τις ευχαρίστησα και της απάντησα ότι δεν έχω...

Happiness is skiing

Στις Φεβ 19, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Τρίτη φορά για σκι κι όλα πήγαν λίγο καλύτερα. Με το που φτάσαμε, κατάλαβα πως αυτή η μέρα θα ήταν καλή. Έκανε ακριβώς τον καιρό που μου αρέσει. Είχε χιονοθύελλα, τρελό αέρα και ομίχλη. Μπήκαμε κατευθείαν στο σαλέ για να φάμε ένα δεύτερο πρωινό και να πιούμε έναν ακόμη καφέ, που είχαμε ετοιμάσει απ΄ το σπίτι. Δίπλα μας καθόντουσαν κάτι τύποι εντελώς καμένοι. Δεν ξέρω αν τα μάτια τους ήταν έτσι απ’ το μπαφιλίκι ή από την έκρηξη αδρεναλίνης. Ήταν πάντως μια χαρά παιδιά. Πιάσαμε κουβέντα. Τους προσφέραμε λίγο απ΄ αυτό που τρώγαμε και μας είπαν ότι είναι κομπλέ. Είχαν ετοιμάσει κι αυτοί αυγά, τσάι και καφέ για πιο μετά όμως κι άμα. Ύστερα σηκώθηκαν γρήγορα γρήγορα και μας ευχήθηκαν να περάσουμε καλά. Λίγο πριν βγουν έξω έσκυψαν και πήραν τα σακίδιά τους. Και τότε κατάλαβα! Οι τύποι, που εμένα αρχικά μου φάνηκαν εντελώς καμένοι, ήταν ερυθροσταυρίτες. Κοντοί, στεγνοί, σβέλτοι. Πιθανόν...

Δεύτερο μάθημα σκι

Στις Φεβ 13, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Δεύτερο μάθημα σκι άνευ διδασκάλου. Και θα μου πείτε* πώς γίνεται να είναι μάθημα, αφού δεν πήρες δάσκαλο; Κι όμως μάθημα ήταν, γιατί την πρώτη ώρα την αφιέρωσα στο φοράω το πέδιλο και περπατάω μια με το δεξί, μια με το αριστερό και μια και με τα δυο. Ανέβηκα τον ανήφορο και πλάγια και σαν πιγκουίνος. Ζέστανα το σώμα μου με μερικά καθίσματα και με μερικές βόλτες κουβαλώντας τα σκι κι ύστερα προπονήθηκα στις πτώσεις. Έκανα ότι πέφτω για να με πείσω ότι δεν πονάει και ότι δεν τρέχει τίποτα. Υπάρχει ένα σοβαρό θέμα με το πώς αντιλαμβάνομαι το σκι. Το έχω συνδέσει με το σπασμένο πόδι/χέρι κι αυτό με πάει εξαιρετικά πίσω. Βέβαια, και η ηλικία που αποφάσισα να δοκιμάσω να κάνω σκι είναι ένας ακόμη αρνητικός παράγοντας. Βλέπω τα πεντάχρονα και τα θαυμάζω. Πραγματικά, δεν καταλαβαίνουν τίποτα! Κι αφού πέρασαν δύο ώρες χωρίς να με έχω πείσει να τσουλήσω, πήγα στο σαλέ για να κάνω ένα διάλειμμα....

Οι δυο γειτόνοι

Στις Φεβ 5, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Καλημέρα, καλησπέρα κι αρχή του παραμυθιού. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δυο γειτόνοι και δεν είχαν καμιά δουλειά στο χωριό τους. Συνεννοήθηκαν λοιπόν, να μαζέψουν τα λιγοστά τους πράματα και να πάνε από χωριό σε χωριό να τα πουλήσουν. Τα μαζεύουν, τα φορτώνουν σ’ ένα κάρο και ξεκινάνε. Στο υπόλοιπο χωριό λένε· θα φύγουμε, μα θα γυρίσουμε με τις τσέπες γεμάτες! Περνάνε απ’ το ένα χωριό δεν πουλάνε τίποτα, περνάνε απ’ το διπλανό πάλι τίποτα. Προχωράνε, προχωράνε, κανένα χωριό δεν ήταν στα κοντά. Ο δρόμος ήταν μακρύς κι είχε αρχίσει να νυχτώνει. Τι να κάνουν; Σταματάνε μες τη μέση του δάσους. Ανάβουν φωτιά, τρώνε λίγο ξερό ψωμί, που είχαν πάρει μαζί τους, πίνουν και νερό για να μην τους κάτσει στο λαιμό και πέφτουνε να κοιμηθούνε κι οι δυο. Κουρασμένοι όπως ήταν οι δυο γειτόνοι, δεν άκουσαν τους κλέφτες. Άμα ξημέρωσε, σηκώθηκαν. Και τι να δουν; Τα πράματά τους έλειπαν απ’ το κάρο. Τώρα τι...