Google PlusFacebookTwitter

Ένας Άι-Βασίλης του καιρού μας

Στις Ιαν 3, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Tο πρόσωπό του ήταν κόκκινο από το κρύο. Η γενειάδα του αγκαθωτή και γκρίζα. Φορούσε ένα καφέ κοτλέ καπέλο με βαθύ γείσο, ένα χακί σακάκι με μεγάλες τσέπες, ένα φαρδουλό φθαρμένο τζιν κι ένα μεγάλο ζευγάρι μαύρα άρβυλα. Περπατούσε κι ακουγόταν χλάπα χλάπα. Στο ένα του χέρι κρατούσε μια σακούλα, που είχε διάφορα άχρηστα-για όποιον τα έβλεπε- πράγματα και στο άλλο ένα μεγάλο κλαδί δέντρου για μαγκούρα. Ήμουν μέσα στο αμάξι. Κοιταχτήκαμε. Κοντοστάθηκε. Ύστερα από λίγο σήκωσε το κλαδί και ευχήθηκε «Καλή Χρονιά». Ύστερα προχώρησε μερικά βήματα και κοντοστάθηκε ξανά. Γύρισε το κεφάλι του, τον κοίταξα μέσα από τον καθρέφτη και τον άκουσα να λέει πάλι «Κάλη Χρονιά». Κατευθύνθηκε προς τον Τοίχο της αγάπης. Επεξεργάστηκε τις σακούλες με τα ρούχα και τα παπούτσια. Δεν ήταν τίποτα γι΄ αυτόν. Χαμογέλασε και τα πήρε. Ήξερε πού να τα δώσει. Και γω μέσα μου είδα για πρώτη φορά τον Άι-Βασίλη κι ας είχε...

#together, τχ. 34ο, Η Ελένη και . . .τα πιο πολλά στολίδια

Στις Δεκ 22, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Δεν ξέρω τι έχω πάθει, αλλά κάθε φορά που βγαίνω έξω αγοράζω κι από ένα στολίδι. Τρελαίνομαι για τα Χριστούγεννα! Μου αρέσουν οι γιρλάντες, τα φωτάκια, τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν, οι χιονόμπαλες, τα στρας, τα αστέρια, τα αγγελάκια, οι τάρανδοι, οι Αγιοβασίληδες…Μου αρέσουν όλα! Μου φτιάχνουν τη διάθεση. Μέχρι και πουλόβερ θέλω να πάρω, απ΄αυτά τα χουχουλιάρικα με τα χριστουγεννιάτικα σχέδια. Καλά, δεν το συζητώ, φέτος στόλισα προτού καν τελειώσει ο Νοέμβρης. Κι όλο βρίσκω μια γωνιά που της λείπει κάτι. Αυτά που αγόρασα μέχρι τώρα δεν είναι ακριβώς χρειαζούμενα, αλλά τα είδα και μου άρεσαν. Έτσι, πήρα είναι ένα σετ χιονάνθρωπων για το αλατοπίπερο, ένα ξωτικό για τις οδοντογλυφίδες, μια πιάστρα, ένα γάντι και μια πετσέτα κουζίνας, ένα τραπεζομάντιλο, μια διώροφη πιατέλα, μερικές κούπες, ένα πακέτο χαρτοπετσέτες, ένα ημερολόγιο με σοκολατάκια, ένα μαξιλάρι, μια γλάστρα με αλεξανδρινά...

Την τύχη μου

Στις Δεκ 21, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Τώρα που γίνεται αυτό το -χαμένο από χέρι- παιχνίδι μεταξύ των εκπαιδευτικών μηδενικής προϋπηρεσίας και του Υπουργού Παιδείας, θυμήθηκα μια ιστορία σαν παραμύθια. Μια φορά ήθελα να πάω από το λιμάνι στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Επειδή δεν είχα αυτοκίνητο, πήρα ταξί. Μπαίνω, λέω πού θέλω να πάω κι ο ταξιτζής μου έπιασε την κουβέντα. Τι θα κάνεις εκεί; Μια βόλτα. Βόλτα; Κι ο φάκελος; Κατάθεση δικαιολογητικών από χόμπι. Και τι δουλειά κάνεις; Φιλόλογος. Κατάλαβα. . .δύσκολα; Πολύ! Κι η γυναίκα μου, μου λέει, Νηπιαγωγός είχε τελειώσει και δουλειά δεν είχε. Ευτυχώς είχα το ταξί. Και τι έκανε, τον ρώτησα; Τι να κάνει; Έγκυος ήτανε και διάβαζε για τον ΑΣΕΠ. Της κρατούσα τα βιβλία και μου τα λέγε όλα απέξω. Ξέρεις πόσες παιδαγωγικές μεθόδους έμαθα; Έπιασαν τόπο, τον ρώτησα γεμάτη αγωνία. Αμέ, και που λες πήγε κι έδωσε. Και για να μαθαίνεις η τότε Υπουργός Παιδείας καταγόταν από...

Χέιστινγκς

Στις Δεκ 15, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Η φύση αποφάσισε. Έτσι συμβαίνει σ΄ όλο το ζωϊκό βασίλειο. Όποιος ξεχωρίζει, πρέπει να βγαίνει απ’ τη μέση. Χαλάει τον μέσο όρο. Έτσι συνέβη και με τον Χέιστινγκς.Το όνομά του το πήρε από τον φίλο του Ηρακλή Πουαρό. Ευγενής, νωχελικός, αγαπησιάρης. Προτιμούσε τα χάδια παρά το φαΐ. Με το που μας έβλεπε έτρεχε να τριφτεί στα πόδια μας κι ας του έπαιρναν οι υπόλοιποι γάτοι το φαΐ μέσα απ΄ το στόμα. Δεν τον ένοιαζε το φαΐ. Αγάπη ήθελε. Ήταν και εκλεκτικός. Προτιμούσε τη μορταδέλα και τη γαλοπούλα παρά την πάριζα. Τη γατοτροφή και την κονσέρβα όχι δεν τις άγγιζε, ούτε που τις μύριζε. Πολλοί τον αγαπούσαμε σ΄ αυτήν τη γειτονιά. Ήταν ο χαϊδεμένος μας. Οι συνταξιούχοι κύριοι της γειτονιάς σηκώνονταν 4-5 η ώρα το πρωί, πήγαιναν για ψάρεμα και ό,τι ψάρια έπιαναν τα έριχναν στον Χέστινγκς και στους δυο ημιάγριους φίλους του. Όλοι λέγαμε θα τον βγάλει ή δεν θα τον βγάλει τον χειμώνα; Ήταν...

Love your spots

Στις Δεκ 10, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Ξύπνησα μια μέρα κι είδα ένα σπυρί στο μάγουλο. Ξύπνησα μια άλλη μέρα και είδα κι άλλο. Ώσπου ξυπνήσα κάποια μέρα και είδα ότι είχα γεμίσει παντού μικρά μικρά κόκκινα σπυριά χωρίς κορφές και ολόιδια με τελείες. Ποτέ ξανά δεν είχα τόσα σπυριά-όχι ό,τι ποτέ σταμάτησα να μην έχω, αλλά αυτό έχει παραγίνει. Τόσα σπυριά δεν είχα βγάλει ούτε όταν πήγαινα τρίτη Λυκείου με εξαίρεση μερικά καυλόσπυρα. Τα έριχνα ταλκ, τα έκανα σαν κουραμπιέδες και περίμενα να ξεραθούν. Ξεραίνονταν, έφευγαν. Βέβαια τότε κυκλοφορούσα μόνο με ένα μπλε μολύβι στα μάτια (???). Αυτήν την φορά το κόλπο δεν έπιασε. Απευθύνθηκα σε ειδικό, δηλαδή στην αισθητικό μου. Της είπα κοίτα! Και είδε και μου είπε ότι έφραξα την επιδερμίδα μου. Η κρέμα και το make up που φορούσα δεν ήταν για τον δικό μου τύπο δέρματος, αν και από φαρμακείο. Η αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά τα δοκίμασα, έτσι για την αλλαγή. Και ιδού! Άσε που το make up...

Στον Πύργο

Στις Δεκ 1, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Για τον Πύργο είχαμε ακούσει τα χειρότερα. Συνωμοτικά μερικοί μας έλεγαν προσοχή στους Πυργιώτες. Μακριά! Τόσο μακριά που ένας παππούς του Κώστα, ο Νιόνιος -σχωρεμένος εδώ και χρόνια- είχε καταγωγή απ’ τον Πύργο. Η ζωή όμως, τον έφερε στην Κοζάνη κι ύστερα στη μία και μοναδική Θεσσαλονίκη. Όλα αυτά μας έπεισαν να δούμε τον Πύργο. Ε, καιρός του ήταν δα! Άσε που μπορεί αυτός ο παππούς να κίνησε τα νήματα από ψηλά και γι΄ αυτό να ήρθαμε στην Πάτρα. Εμένα ο Πύργος μου άρεσε. Μικρή πόλη, επίπεδη και απλωμένη. Οι κάτοικοί της είναι αραχτοί, καλοντυμένοι και large. Μου έβγαλαν αυτήν τη λαρτζιά σαν τους Λαρισαίους. Πίνουν τον καφέ τους χωρίς να βιάζονται και χαμογελούν. Γιατί όχι; Κάνουν ουρά μπροστά στα ATM, έχουν πολλά μαγαζιά και χωράφια και αράζουν στην πλατεία. Την ώρα που φτάσαμε πετύχαμε και μία εκδήλωση για το 21ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Νέους, όπου τα παιδιά...