Google PlusFacebookTwitter

Βγήκα στον δρόμο και μοίρασα φυλλάδια

Στις Σεπ 9, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Έλα, Έλεν μπορείς κι άλλα. Μην χαζεύεις. Μια μάνα με παιδί, μια μάνα με παιδί. Α, νυφοπάζαρο είναι εδώ! Σε λάθος σημείο διάλεξες. Δεν κυκλοφορούν εδώ, αλλού έπρεπε να πας. Θα τα καταφέρεις, θα δεις. Μπορείς. Είναι νωρίς ακόμα. Εξάλλου, το ξέρεις. Τον Οκτώβρη δείχνει πώς θα πάει το πράμα. Αυτό το άγχος κάθε χρονιά. Συνήθισες. Άρχισε να σ΄ αρέσει κιόλας. Έλεν, κυνηγάς. Όσο έχεις πόδια, όσο μπορείς. Μικρή είσαι ακόμα. Κι αν έβρισκες μια καρέκλα κι άπλωνες τον κώλο σου; Το ‘χεις σκεφτεί πολλές φορές…Μπορεί να έλυνες το οικονομικό. Θα ήξερες κάθε μήνα ΤΟΣΟ. Θα βαριόσουν; Κι επειδή θα βαριόσουν; Θα σηκωνόσουν απ΄ την καρέκλα; Θα έκανες κι άλλα πράματα; Θα σ΄ άφηναν; Θα σ΄ άφηνες; Ποιος ξέρει; Καρέκλα δεν θα βρεις ούτε στην επόμενη δεκαετία, ούτε στη μεθεπόμενη. Τα πράγματα μόνο χειρότερα γίνονται. Συγκεντρώσου! Χάνεις. Αυτήν την στιγμή… νάτο το είδες; Έφυγε! Στραβάδι! Πιο...

Αστρολογικές προβλέψεις

Στις Σεπ 1, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Η ώρα είναι δέκα και μισή το πρωί. Μία νέα μαμά κοντά στα 40 με καστανά σπαστά μαλλιά, κολιέ με κοχύλια στο λαιμό και τροπικό μπικίνι είναι στην παραλία και κάθεται στην ξαπλώστρα. Δίπλα της ακριβώς κάθεται ο δωδεκάχρονος γιος της μαζί με δυο φίλες του. Η μαμά μιλάει μόνη της και τα παιδιά κάνουν ότι την ακούνε.   Πω, πω μεγάλη χαλάρωση! Έρχεσαι στη θάλασσα και αλλάζεις παραστάσεις. Κουράστηκα χθες. Πολύ κουράστηκα. Άρχισα να ανοίγω κούτες. Καταλαβαίνετε τι θα πει αυτό; Ήρθε κι η άλλη, αφού είχα βγάλει πόση δουλειά ήδη! Καλά που το θυμήθηκε. Δεν θυμάμαι οχτώ και μισή ήταν ή εννιά; Δεν το ‘κανα θέμα. Όμως, την επομένη φορά που θα συμβεί αυτό, ουέ κι αλίμονο! Θα πάω στον μεγάλο. Ο μικρός δεν καταλαβαίνει από τέτοια. Εδώ και καιρό ζητάω βοήθεια. Είπαν θα μου στείλουν κι άλλο άτομο. Πού είναι; Εγώ θα βγάζω συνέχεια το φίδι απ΄ την τρύπα; Δεν μου λέτε, είναι ωραία τα φουντούνια; Για δώστε...

Ανεργίλες και τέτοια

Στις Σεπ 1, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

«Μόνο πιρουέτες δεν κάνουμε, μωρέ Έλεν», έτσι μου είπε ένας φίλος μου καλός στο messenger. Φιλόλογος και ‘κεινος της νέας γενιάς. Καταλαβαίνετε, ελπίζω. Νεξ μόρια, νεξ φροντίστηρια, νεξ γνωριμίες, νεξ λεφτά και κεφάλαια. Και τι έλεγα; Α, ναι! Είχα μείνει στον χορό. Μωρέ με τόση κολώνα που ανεβάζω, pole dancing θα μου ζητάτε σε λίγο και θα ‘χετε και δίκιο. Έλα μου, όμως που δεν ξέρω. Που κάθε απόγευμα παίρνω σβάρνα τις γειτονιές και ψάχνω την καλύτερη κολώνα. Αυτήν ντε με την περισσότερη περαντζάδα, αυτήν με τον δυνατότερο φωτισμό. Και μόλις βρω την πιο διαλεχτή, σ΄ αυτήνα πάω και κολλάω το χαρτάκι. Καλά καλά με μπόλικο ζελοτέιπ. Γύρω γύρω. Για να πω ότι κάνω ιδιαίτερα. Σε Δημοτικό, σε Γυμνάσιο, σε Λύκειο. Ε, ρε και να τρέχει ο ιδρώτας! Και να διψάω και να ‘μαι σαν το μουλάρ φορτωμένη με μια πάνινη παραγεμισμένη τσάντα. Κει μέσα, ό,τι θέλετε έχει εκεί μέσα. Κινητό,...

Τρεις ζάμπλουτες Αράβισσες

Στις Αυγ 23, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Έστησα το αυτί μου. Ήθελα να μάθω από πού είναι. Περισσότερο για αραβικά μου έμοιαζαν αυτά που μιλούσαν. Αράβισσες, λοιπόν! Τρεις ζάμπλουτες Αράβισσες. Καθόντουσαν στις ξαπλώστρες τους και χάζευαν στα κινητά τους. Ήταν αδύνατες με σιλικονάτα βυζιά και ωραία μαγιό. Τις έκοψα για κάτω από τριάντα και ύστερα σκέφτηκα* τι άραγε μπορεί να τις αγχώνει; Περισσότερο απ’ όλα πιστεύω όταν αντικρίζουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Κι ύστερα το τι είδους γυμναστική θα κάνουν σήμερα. Πώς άλλωστε θα κρατήσουν αυτό το κορμί; Καθόλου άσχημα. Είχαν ήδη από δύο παιδιά η καθεμιά και ίσως είχαν κλείσει με αυτές τις δουλειές. Εξάλλου, φαινόταν πως δεν ήθελαν να ασχοληθούν με το ανάθρεμα των παιδιών ή μάλλον δεν ήταν αυτή μία ασχολία για κάποιες σαν κι αυτές. Για κάποιες με τη δική τους κοινωνική θέση. Γι΄ αυτό άλλωστε είχαν φροντίσει. Ακριβώς από πίσω τους καθόντουσαν τρεις Φιλιππινέζες. Είχαν τα...

Together, τχ.39ο, Η Ελένη και…το πράσινο μαγιό

Στις Αυγ 12, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Ξεκίνησα τις βουτιές και την ηλιοθεραπεία μου με ένα κλασικό μαύρο ολόσωμο μαγιό. Μέχρι εδώ όλα καλά. Μαυρισμένα χέρια, μαυρισμένα πόδια, μαυρισμένη πλάτη. Και νά σου εκπτώσεις! Ένα ακόμη μαγιό να μην το πάρω; Ένα λίγο μικρότερο με πιο φωτεινό χρώμα και με περισσότερα ακάλυπτα μέρη. Ένα πράσινο μπικίνι! Να μην το πάρω; Το πήρα! Και το φόρεσα αμέσως. Μου πήγαινε τρέλα! Αλά υπήρχε ένα πρόβλημα. Είχα πολλά άσπρα μέρη, που έπρεπε επειγόντως να μαυρίσω. Ντάλα μεσημέρι σκάω στην παραλία με το καινούριο μου μπικίνι και αντηλιακό με χαμηλό δείκτη προστασίας. Κολυμπάω, κολυμπάω, κολυμπάω, βγαίνω έξω εξαντλημένη και ρίχνω έναν ύπνο στην ξαπλώστρα άλλο πράμα! Ο πιο τέλειος ύπνος που έχω ρίξει καλοκαιριάτικα, ώσπου ακούω αυτό από μια κυρία: -Ξυπνήστε, ξυπνήστε καήκατε! Έχετε γίνει κατακόκκινη! Κοιτάζομαι. Η κοιλιά μου κόκκινη. Το στέρνο μου κόκκινο. Ωχ, λέω και φεύγω. Κι όχι μόνο κάηκα,...

Ο αστερίας Φουρφουρίας και το ανεμοδούρι

Στις Ιούλ 30, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας αστερίας, που λεγόταν Φουρφουρίας. Το όνομά του στη στεριά θα προξενούσε γέλια και χαχανητά, μα στης θάλασσας τα νερά όλα είναι δυνατά. Μια μέρα που φύσαγε πολύ, ένα κύμα τον έβγαλε στην ακτή. Ο αστερίας ο Φουρφουρίας κοίταξε δεξιά, κοίταξε αριστερά, κοίταξε πάνω, κοίταξε κάτω και τότε αυτό που είδε τον στεναχώρησε πολύ. Όλη η παραλία ήταν γεμάτη σκουπίδια. Αλουμινόχαρτα, καλαμάκια, πλαστικά ποτήρια του καφέ, τενεκεδάκια από αναψυκτικά, καπάκια, μπουκάλια, διάφορα χαρτιά ακόμα και σακούλες. Έλεος, σκέφτηκε! Μα κανένας δεν μπορεί φεύγοντας να πάρει και τα σκουπίδια του μαζί; Τι συνήθειο κακό κι αυτό οι άνθρωποι να πετάνε τα σκουπίδια τους κάτω, ενώ υπάρχουνε τόσοι κάδοι; Και καθώς το σκέφτηκε αυτό, ένα μεγάλο χέρι μάζεψε τον αστερία Φουρφουρία. -Κοιτάξτε παιδιά τι όμορφος που είναι, είπε η κυρία τους! -Α, για να τον δω! -Και γω θέλω να τον δω! Και...