Google PlusFacebookTwitter

Το λουλουδάκι του μπαξέ

Στις Μαΐ 4, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Ο καιρός φωνάζει. Βγες έξω! Έχεις ένα τόσο ωραίο μπαλκόνι, έχεις μια τόσο τέλεια αυλή, μην κάθεσαι άλλο μέσα! Αν φυτέψεις και μερικά λουλούδια θα είναι θαύμα. Για καφέ, για φαγητό, για γλυκό, για ποτό, για διάβασμα, για άραγμα μόνος, μόνη ή με παρέα, μερικά άνθη θα σου φτιάξουν τη διάθεση. Ακόμη, θα στολίσουν το χώρο σου και θα σου χαρίσουν απλόχερα χρώματα και αρώματα. Ποια όμως είναι τα ιδανικά γι΄ αυτήν την εποχή; Πετούνιες Αν τις σπείρεις έναν Φλεβάρη, αντέχουν για καιρό. Ανθίζουν την Άνοιξη και αγαπούν τον ήλιο. Δε διψάνε πολύ και είναι πληθωρικές. Ροζ, λευκές, κόκκινες, μωβ, μπλε και κίτρινες είναι ανάμεσα στα πολλά χρώματα που μπορείς να επιλέξεις. Σκυλάκια Δεν κάνουν γαβ γαβ, αλλά τα άνθη τους μοιάζουν με σαγόνια σκύλου. Μπορείς να τα σπείρεις είτε στις αρχές του Φθινοπώρου είτε στις αρχές της Άνοιξης. Θέλουν ήλιο και νερό. Είναι πολύ παιχνιδιάρικα και ανθεκτικά. Βγαίνουν σε...

#together, τχ. 29ο, Η Ελένη και . . .τα μάγια

Στις Μαΐ 3, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Ψηλά στο λόφο ήταν ένα σπίτι. Μόνο του, ξεκομμένο από τα υπόλοιπα. Ήταν τόσο αφημένο στη μοίρα του, που από τη μία μου προκαλούσε τρόμο κι από την άλλη κάτι με τσιγκλούσε να το εξερευνήσω. Ανέβαινα το λόφο με το ποδήλατο και με την άκρη του ματιού μου έριχνα κλεφτές ματιές. Μια γριά κοντή, στεγνή και μαυροντυμένη καθόταν στην αυλή αυτού του σπιτιού και μουρμούριζε λόγια περίεργα, ακαταλαβίστικα μπερδεμένα με ψαλμωδίες. Μαζευόμουν το βράδυ κι ένιωθα το κεφάλι μου να με πονάει. Μάτι είναι, μου έλεγαν οι άλλες γριές. Και έπαιρναν ένα κάρβουνο που το είχαν δίπλα στα εικονίσματα και με σταύρωναν.  Μια μέρα με φώναξε η γριά να της δώσω το κουβάρι που γλίστρησε από την ποδιά της. Δεν μπορούσε να σκύψει και το κουβάρι θα ‘μενε εκεί ανάμεσα στα χορτάρια. Κατέβηκα απ΄ το ποδήλατο και προχώρησα διστακτικά. Της το έδωσα και το ‘βαλα στα πόδια χωρίς να της πω τίποτα. Μετά από λίγες μέρες, ενώ...

Κάρτα και πάλι κάρτα

Στις Μαΐ 1, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

-Σπίτι θα ‘κανες με τόσα λέφτα! μου έλεγε η μαμά μου κάθε φορά που ερχόταν ο λογαριασμός στο κινητό. Πολύ ακριβός ο αέρας σου, Έλεν. Έναν καναπέ ήθελα όταν ήμουν φοιτήτρια. Μα όλα τα λεφτά πήγαιναν στο κινητό. Έπειτα, και ευτυχώς για τα νεύρα της μαμάς μου και την ησυχία του αυτιού μου, το έκανα καρτοκινητό. Είχε βγάλει μία καταπληκτική προσφορά το γουατσάπι για φοιτητές σαν και μένα, που μιλούσα, έστελνα, μιλούσα, έστελνα και δεν τέλειωνε. Καναπέ πάλι δεν πήρα. Τα ρέστα πήγαιναν στα τσιγάρα και σε άλλα έξοδα μικροδιασκεδάσεως και λούσων, π.χ. μαλλί στο χρώμα της κολοκύθας με ασορτί βαφή φρυδιού για να πάω να παρακολουθήσω την Αποκολοκύνθωση του Σενέκα, που δε μου άρεσε κιόλας και που το αποτύπωσα και στο κεφάλι μου. . . Τι να κάνουμε, συμβαίνουν κι αυτά! Παίρνω το πτυχίο με φόρα τελευταίου έτους, συν έναν έρπη ζωστήρα (με είχαν ζώσει τα φίδια, κοιμόμουν και έβλεπα τους αρχαίους...

Τσουπωτή θεά έτοιμη για βουτιά

Στις Απρ 15, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Δυο κιλά σε πέντε μέρες. Δεν είναι λίγο, δεν είναι δύσκολο. Με τόσο κατσίκι και αρνί-σε όλες τις μορφές και τις παραλλαγές- εκτός του ό,τι φάρδυνα σε λίγο θα αρχίσω και να βελάζω! Μπεεεε! Ήμουν που ήμουν, τώρα παράγινε το κακό. Νιώθω το σώμα μου να έχει φουσκώσει. Ρούχα που μου ήταν άνετα, τώρα κολλάνε πάνω μου. Θέλω να τα σκίσω και να πάρω άλλα. Μου αρέσουν όλα-εκτός απ’ τον πατσά. Σε τίποτα δε λέω όχι. Αχ, αυτή η δύναμη της συνήθειας, η Αριστοτελική έξις! Σηκώνομαι το πρωί πίνω γάλα και μασουλάω μπισκότα ή κέικ. Το μεσημέρι γευματίζω νωρίς. Γύρω στη μιάμιση τσιμπάω κάτι. Μισή μερίδα πάνω κάτω. Κάνω μπάνιο, ντύνομαι, στολίζομαι και φεύγω για τη δουλειά. Αν φάω παραπάνω, κλείνουν τα μάτια μου. Κουτουλάω! Δεν μπορώ να πάω για μάθημα. Κι έτσι φεύγω πεινασμένη. Τους πεινασμένους να φοβάσαι, λέει κάποιος σοφός και έχει δίκιο. Στο διάλειμμα ροκανίζω ένα μήλο. Κι όταν σχολάω γίνεται το σώσε....

#together, τχ. 28ο, Η Ελένη και . . .από τα σαλόνια στα καψόνια

Στις Απρ 2, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Έχουμε ξυπνήσει σε ξενοδοχείο. Έχουμε κάνει ντουζ και μοσχοβολάμε. Φοράμε καθαρά και καλοσιδερωμένα ρούχα. Τα υπόλοιπα τα έχουμε ζουμπίξει στη βαλίτσα. Αφήνουμε τα σεντόνια ανακατεμένα, μπαίνουμε στο ασανσέρ με τους μεγάλους καθρέφτες και τα χρυσαφένια κουμπιά, πληρώνουμε στη ρεσεψιόν με το πράσινο μάρμαρο και βγαίνουμε κύριοι. Καθόμαστε για πρωινό σε ένα eco-gastrobar. Γεμίζουμε το πιάτο δυο φορές. Δεν ξέρουμε τι να πρωτοπάρουμε. Αλμυρό ή γλυκό; Βάζουμε απ΄ όλα. Ακούμε τη μουσική, παρατηρούμε τον κόσμο. Παραγγέλνουμε δυο καφέδες, ανάβουμε τσιγάρο. Αχ, η ζωή είναι ωραία! Με την κοιλιά γεμάτη είμαστε έτοιμοι για επισκέψεις. Ο ουρανός είναι γαλάζιος, μερικά σύννεφα αφράτα χορεύουν, τα χελιδόνια πάνε κι έρχονται στις φωλιές τους και οι αμυγδαλιές είναι ανθισμένες. Βγάζω το κραγιόν απ΄ την τσάντα, φοράω λίγο ακόμα, βάζω και λίγο άρωμα. O Κώστας γελάει. Mε λέει μέσα απ΄ τα χείλη του ζωάδι...

9+1 λόγοι για να διαβάσετε το «Λάττε Ντεκαφεϊνέ»

Στις Μαρ 27, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Θυμάμαι…Μικρό παιδί να ξυπνάω το πρωί και να μη μου φτάνει το γάλα και τα μπισκότα. Τα μεσημέρια να είμαι ανήσυχη και να μην κοιμάμαι. Τα απογεύματα να ψάχνω για παρέα. Τα βράδια μια ζεστή φωλιά. Και τώρα που μεγάλωσα, δεν άλλαξα σχεδόν καθόλου. Είναι κάτι πρωινά που ξυπνάω και θέλω καφέ και κάτι ακόμα. Είναι κάτι μεσημέρια που θέλω να ξεκουραστώ και τίποτα δε με ξεκουράζει. Είναι κάτι απογεύματα που δεν έχω έναν φίλο καλό να μιλήσω. Είναι και κάτι βράδια που δεν καταφέρνω να κοιμηθώ. Ευτυχώς για αυτές τις ώρες τις τρελές και τις αλλοπρόσαλλες υπάρχουν τα βιβλία. Κι αυτή είναι λίγο ή πολύ η σχέση μου μαζί τους. Είμαι η Ελένη και θα σας δώσω 9+1 λόγους για να διαβάσετε το «Λάττε Ντεκαφεϊνέ»1. Πρώτος : Το «Λάττε Ντεκαφεϊνέ» είναι ένα βιβλίο που κερδίζει τις εντυπώσεις από την πρώτη ματιά. Θες το εξώφυλλο, θες η περιγραφή στο οπισθόφυλλο, θες το βιογραφικό του συγγραφέα, που έκτος από...