Google PlusFacebookTwitter

#together, τχ. 37ο, Η Ελένη και . . .η λεκάνη με τα κρέατα

Στις Απρ 28, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Η γιαγιά μου, η μαμά της μαμάς μου, έφυγε νέα. Όσο ήταν όμως ζωντανή Πάσχα κάναμε στο χωριό. Το χωριό μου λέγεται Άγιοι Θεόδωροι και βρίσκεται στα Γρεβενά στο δρόμο για Καλαμπάκα. Είναι μικρό και ήσυχο. Έχει όμορφη φύση και ωραίο ηλιοβασίλεμα. Στο χωριό περνούσαμε καλά. Μαζευόμασταν πολλοί, όλο το σόι δηλαδή, κι ακολουθούσε μεγάλο φαγοπότι, αφού είχαν προηγηθεί τελετουργικές σχεδόν προετοιμασίες. Και μιας και ήμασταν πολλοί τα πειράγματα και οι μικροτσακωμοί ποτέ δεν έλειπαν. Εξάλλου, σε κάθε οικογενειακό τραπέζι υπάρχουν και όσο περνούν τα χρόνια τόσο οι απαιτήσεις ανεβαίνουν κι οι πολιτικές συζητήσεις κλιμακώνονται. Τότε ήταν οι ώρες ύπνου, το φαΐ, οι βαθμοί, μετά το πτυχίο και τώρα η δουλειά, η παντρειά και το εγγόνι και δεν συνεχίζω άλλο, γιατί σε λίγο θα τα ‘χω ζωντανά στα αυτιά μου.  Έχω πολλές μνήμες από εκείνες τις Πασχαλιές. Μία δεν την ξεχνάω με τίποτα. Ο παππούς μου είχε...

#together, τχ. 36ο, Η Ελένη και . . . η ταραντέλα

Στις Μαρ 30, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

    Ήμουν λίγο άρρωστη θυμάμαι. Όχι, κάτι σοβαρό. Μια ανοιξιάτικη γριπούλα. Από εκείνες που είσαι με το χαρτομάντιλο στο χέρι και σε κάθε τσέπη των ρούχων σου βρίσκεις κι από ένα. Ήταν Σάββατο βράδυ και μόλις είχα σχολάσει από το εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής που διοργανώνω πλέον μια φορά το μήνα. Σπίτι να πάω δεν ήθελα. Όταν ανοίγει ο καιρός δεν μου αρέσει καθόλου να κάθομαι μέσα. Θέλω να βγαίνω έξω. Αν είναι δυνατόν από το πρωί ως το βράδυ. Με καλή παρέα, μουσική ή και μόνη μου να τριγυρνάω στα μαγαζιά και στις πλατείες.  Έτσι και το βράδυ εκείνο ο δρόμος με έβγαλε σε ένα μαγαζί που έπαιζε κατωιταλιώτικα τραγούδια. Ήταν η δεύτερη φορά που τα άκουγα live και πολύ μου άρεσαν. Είναι χαρούμενα και διασκεδαστικά. Παρήγγειλα ένα μεγάλο ποτήρι μπύρα και μια μερίδα φαγητό. Αφού ξεδίψασα και χόρτασα την πείνα μου σηκώθηκα να χορέψω. Εκείνη την ώρα έπαιζε μόνο ταραντέλες. Κάποιες...

Πώς μπορείς να εξερευνήσεις 3 οικοσυστήματα του βυθού με λίγα μόλις ευρώ

Στις Μαρ 28, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Πριν από λίγες μέρες είχαμε την πρώτη μας εμπειρία εικονικής πραγματικότητας. Επειδή μας αρέσει πολύ η θάλασσα, διαλέξαμε ένα θέμα που έχει σχέση με την εξερεύνηση διάφορων οικοσυστημάτων του βυθού. Μπήκαμε σε ένα δωμάτιο-ο καθένας στο δικό του- φορέσαμε ένα ζευγάρι γυαλιά εικονικής πραγματικότητας και κρατήσαμε δύο τηλεχειριστήρια. Έπειτα, μέσω ενός προγράμματος στον ηλεκτρονικό υπολογιστή μεταφερθήκαμε στο περιβάλλον που διαλέξαμε. Δεν μπορούσαμε να δούμε το σώμα μας, αλλά υποτίθεται ότι ήμασταν πάνω σε ένα βράχο όπου γύρω μας κολυμπούσαν διάφορα πολύχρωμα τροπικά ψάρια και χελώνες. Μπορούσαμε επίσης, να αλληλεπιδράσουμε με κάτι φυτά του βυθού και όποτε τα πλησιάζαμε με τα τηλεχειριστήρια αυτά έκλειναν και όποτε απομακρυνόμασταν από αυτά άνοιγαν πάλι. Ακόμα μπορούσαμε να κινηθούμε στον χώρο έχοντας την εντύπωση ότι περπατάμε πάνω στον βράχο κι όταν φτάναμε στην άκρη του κι ήμασταν ας...

μόνο

Στις Μαρ 24, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  να με βρίσκει η άνοιξη με τις πιτζάμες μου τις σκούρες το vix στο κομοδίνο το νεροχύτη γεμάτο ποτήρια, πιάτα, μπρίκια μέχρι πάνω με μπάμιες και κοτόπουλο στην κατσαρόλα να γράφω στον υπολογιστή μια σειρά και σε αυτή να μένω να έχω πορτοκαλί κοντά μαλλιά και το παράθυρο ανοιγμένο όνειρα δεν κάνω πια ούτε κάτι περιμένω μόνο να με βρίσκει η άνοιξη κι ας είναι μακριά από κάθετι αγαπημένο.                             Ελένη...

Ανοιξιάτικες γρίπες

Στις Μαρ 18, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Κοίτα να δεις τώρα τι έχω πάθει. Και αρρώστησα και παίζει το αριστερό μου μάτι. Από το πρωί έτσι είμαι. Δεν ξέρω τελικά τι με ενοχλεί παραπάνω η βουλωμένη μου μύτη ή το τρελαμένο μου μάτι; Όχι, ότι από γεύση πάω καλύτερα, αλλά αυτή κάπως παλεύεται. Χειρότερο πράμα από το να αρρωσταίνω ανοιξιάτικα δεν υπάρχει. Αλλά, εγώ αγάπη μου τη γρίπη μου δεν θα την αφήσω να με κρεβατώσει. Σήμερα πήγα για μάθημα, έπειτα σε μία ημερίδα για την υγεία και τέλος και στα μαγαζιά-ένα καμπαρντινάκι θέλω να το πάρω. Και ήταν κάπως περίεργα έξω με όλα τα καφέ και τα φαγάδικα κλειστά λόγω απεργίας για την υψηλή φορολογία.  Ερημιά. Απέραντη ερημιά και ησυχία. Περπατούσα και κρατούσα στο χέρι μου ένα ανοιγμένο χαρτομάντιλο. Το κουνούσα στη Ρήγα Φεραίου λες και ήταν μεταξωτό μαντήλι. Κυρία, κυρία ακούω ένα παιδί να με φωνάζει. Έχετε και για μένα ένα, με ρωτάει. Ουουου, του απαντώ, μπόλικα! Και σεις...

Γεια σου Ελένη Γκόρα!

Στις Μαρ 11, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Άλλη μία Καθαρά Δευτέρα έφτασε στο τέλος της και μια καινούρια εβδομάδα έχει ξεκινήσει. Πάντως αυτή που μας πέρασε ήταν γεμάτη με μικρές και μεγάλες φωτεινές λάμψεις, που δεν ξέρω από ποια να αρχίσω. Θα τις πάρω με τη σειρά. Την προηγούμενη Δευτέρα περίμενα τον Κώστα στο λιμάνι φανερά αγχώδης και εκνευρισμένη, γιατί είχα ξεχάσει το κινητό μου και άντε τώρα να βρεθούμε. Είχαμε χωριστεί για να τελειώσουμε τις δουλειές μας πιο γρήγορα. Ρε παιδιά, ειλικρινά πώς ζούσαμε χωρίς κινητό; Και καθώς έψαχνα αναστατωμένη την τσάντα μου, μήπως και τελικά δεν το είχα ξεχάσει και ήταν κάπου αναμέσα στα πράγματα, εμφανίζεται μια γριά τσιγγάνα να μου πουλήσει χαρτομάντιλα. Της λέω δεν έχω λεφτά. Είσαι ψεύτρα, μου λέει. Μα άσε με της λέω ψάχνω κάτι. Ε, πάρε μου λέει ένα χαρτομάντιλο. Της δίνω ένα εικοσάλεπτο, γιατί το ψεύτρα με έτσουξε και αυτήν δεν έλεγε να φύγει. Τελικά, έφυγα εγώ γιατί ήθελε να μου...