Google PlusFacebookTwitter

Η Αποκριά στην Κοζάνη

Στις Φεβ 23, 2020 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Μεγάλη Αποκριά. Ο φίλος μας είχε έρθει πρώτη φορά στην Κοζάνη. Δεν ενθουσιάστηκε πολύ με την πόλη. Δεν έβρισκε κάτι όμορφο πάνω της. Ίσως μόνο ότι ήταν μικρή και όλες οι αποστάσεις του φαινόντουσαν κοντινές. Η παρέλαση του άρεσε. Βέβαια, την περίμενε πιο εντυπωσιακή και ίσως περισσότερο σύγχρονη.Στο δρόμο έβλεπε πεταμένα πλαστικά ποτήρια. Δεν του έκανε η καρδιά να πιει. Οι περισσότεροι γύρω του ήταν εύθυμοι. Και γι΄ αυτό κυρίως ευθυνόταν το ποτό. -Είναι πάντα έτσι; ρώτησε Όχι. Αλλά σίγουρα ψάχνουν ευκαιρία για να πιουν. Σ΄ αυτήν την πόλη-αν μείνεις πολύ- γίνεσαι αλκοολικός, θες δεν θες. Επίσης, σ΄ αυτήν την πόλη αν πετύχεις παλιό και πωρωμένο Κοζανίτη, θα σου πει πως όλον τον χρόνο σκέφτεται τις Απόκριες. Μόνο κρασί και μπρε μπρε. Είναι κομμάτι της παράδοσης, του εξήγησαν. -Α, μάλιστα! Και τι πάει να πει κομμάτι; Και τον έκαναν βόλτα στους φανούς. Κάθε φανός έχει κόντρα με τους άλλους....

Εποχική γρίπη

Στις Φεβ 21, 2020 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Αισθάνομαι ότι αρρωσταίνω. Ξέρετε αυτόν τον πόνο στην πλάτη, το συνάχι που κλώθεται, ο λαιμός που γαργαλάει, τα μάτια που δακρύζουν… Από την Κυριακή προσπαθώ να βάλω φρένο. Πρωί βράδυ πίνω από μια σταγόνα πρόπολη και είναι λες και κατεβάζω ένα ρακί σφηνάκι. Τρώω τουλάχιστον τρία φρούτα την ημέρα, μια κουταλιά γύρη και συνεχίζω τις δραστηριότητές μου σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Επιμένει η αρρώστια να βγει και γω δεν τη θέλω! Βγήκα το μεσημέρι να τσικνίσω και είπα πάνω στην κουβέντα: -Αχ, και να ήμουνα στο σπίτι! Θα έβαζα το θερμαινόμενο υπόστρωμα, θα έφτιαχνα και μια κούπα κακάο και θα έμενα εκεί. Και η παρέα συμφώνησε. Ωραία ιδέα, μου ΄πε! Κι ύστερα ανοίξαμε τα άλμπουμ τα κρυφά και βλέπαμε φωτογραφίες απ’ τα παλιά. Νομίζω ότι δεν αντέχω να βγω στις Αποκριές. Έκανα εντριβή με φωτιστικό οινόπνευμα. Είναι το τελευταίο μου όπλο. Ανυπομονώ να δω πώς θα ξυπνήσω αύριο…...

Όπου μας πάει

Στις Φεβ 19, 2020 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Σκέφτομαι να πάω κομμωτήριο. Πρωί, απόγευμα ξέρω γω, όποτε μπορεί η κομμωτήρια-δεν θέλω να πιστέψω στο σενάριο ότι δεν θα έχει κενό! Θα την ρωτήσω. Ίσως τα κουρέψω ή ίσως απλά τα χτενίσω. Δεν ξέρω, θα αποφασίσω εκείνη τη στιγμή. Είναι μέρες τώρα που σκέφτομαι ότι πρέπει κάτι να κάνω με τα μαλλιά μου. Βασικά θέλω να τα φέρω σε ένα επιθυμητό καρέ. Το ιδανικό για μένα έπειτα, θα ήταν να βγω με τις φίλες μου για μερικά ποτήρια κρασί και να συζητήσουμε. Ένεκα τoυ Αγίου Βαλεντίνου. Είναι ωραίο να κάνει την πρώτη κίνηση η γυναίκα ή να το αφήνει παραδοσιακά στον άντρα; Ή μήπως είναι ο ρόλος της τέτοιος που πρέπει να το δείχνει πάντα έμμεσα και να αφήνει τα πράγματα να εξελιχθούν κατά πώς θέλει η άλλη πλευρά; Δηλαδή, θέλω να πω μήπως είναι φρόνιμο η γυναίκα να δημιουργεί το κατάλληλο έδαφος και πάνω σε αυτό ο άντρας να πατήσει, εάν το επιθυμεί; Για παράδειγμα, έστω ότι μία γυναίκα...

Ο Μάγος ο Παραμυθάς στη Λιλιπούπολη

Στις Φεβ 18, 2020 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μία πόλη μικρή, τόσα δα μικρούλα. Και οι κάτοικοί της κι αυτοί μικρούληδες ήταν. Μια σταλιά ανθρωπάκια. Την πόλη αυτή, τη μικρούλα πόλη, την έλεγαν Λιλιπούπολη. Βρισκόταν πολύ μακριά από εδώ. Ήταν γκρίζα και συννεφιασμένη. Άλλον καιρό δεν έκανε εκεί, παρά μόνο συννεφιά. Άλλο χρώμα δεν υπήρχε εκεί, παρά μόνο το γκρίζο. Και οι κάτοικοί της ήταν τόσο στεναχωρημένοι! Ήθελαν μια μέρα ο ήλιος να λάμψει πάνω από την πόλη τους και οι τοίχοι των σπιτιών να βαφούν με χρώματα· κόκκινο, μπλε, κίτρινο, πράσινο, πορτοκαλί… Πώς θα το κατάφερναν αυτό δεν ήξεραν! Κάθε μέρα έβγαιναν στα μπαλκόνια και τις αυλές τους, κοιτούσαν τον γκρίζο ουρανό και παρακαλούσαν: Βρέξε ουρανέ, βρέξε να πέσει η βροχή να ξεπλύνει την πόλη μας, κι ύστερα να βγει το ουράνιο τόξο και με τα χρώματά του να βάψει τους τοίχους μας! Βρέξε ουρανέ, βρέξε! Κι ύστερα να βγει ο ήλιος να χαρούμε…...

Πιο γρήγορη από ποτέ!

Στις Φεβ 7, 2020 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Την τελευταία φορά που πήγα Θεσσαλονίκη ήταν πέρυσι τον Απρίλιο και αυτό κάτω από άθλιες νοσοκομειακές εμπειρίες, που ούτε να τις θυμάμαι δεν θέλω. Μια εικόνα που έχω από εκείνες τις μέρες, ήταν ότι είχα ανέβει σε ένα αστικό γύρω στις έξι το πρωί φορώντας τζην παντελόνι και από πάνω ένα φλις πουά ρομπάκι με δάκρυα και μύξες να τρέχουν. Κάνοντας χιούμορ τώρα εκ του ασφαλούς, πιστεύω ότι επειδή με είδε έτσι, πέρασε απέναντι και ήρθε! Για να επανορθώσω λοιπόν, (τι και σε ποιον;) χθες κλείστηκα σε ένα εμπορικό και πήρα μόνο ένα φόρεμα κι ένα παλτό μέσα σε μόλις λίγα λεπτά! Το φόρεμα απλώς το φόρεσα πάνω από τα ρούχα-ούτε καν στα δοκιμαστήρια δεν μπήκα- και το παλτό το διάλεξα μόνο και μόνο για το χρώμα. Αυτό είδα, αυτό μ΄ άρεσε. Δοκίμασα το πρώτο που είχε στην κρεμάστρα. Με βλέπει η πωλήτρια και μου λέει, όχι αυτό, αυτό είναι το πιο μεγάλο! Και μου δίνει το σωστό νούμερο. Το...

Κάποτε στην Κομοτηνή

Στις Φεβ 6, 2020 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Στην Κομοτηνή λένε ότι κλαις δυο φορές· μία όταν πας και μία όταν φεύγεις. Όταν πήγα δεν έκλαιγα καθόλου. Ίσα ίσα ανυπομονούσα πότε θα μείνω μόνη μου και πότε επιτέλους, θα σπουδάσω αυτό που ήθελα. Ούτε και ήξερα πού πήγαινα, ούτε και που με ένοιαζε. Κάτι γνωστοί έλεγαν: εκεί πάνω έχει μεμέτια και κοίτα μην ερωτευτείς κανέναν και μείνεις-σήμερα πιστεύω θα λένε τα ίδια χειρότερα! Τούρκος πάντως ερωτικά δεν με κοίταξε. Ε, μπορεί και να μην το κατάλαβα! Μια μάνα ενός Τούρκου μια φορά ήθελε να με κάνει νύφη της. Την είχα γνωρίσει στο λεωφορείο στη διαδρομή Κομοτηνή-Θεσσαλονίκη. Καθόμασταν δίπλα δίπλα και συζητούσαμε. Πόσες ώρες ταξίδι τότε; Προτού γίνει ο δρόμος. Και λίγο πριν φτάσουμε μου δίνει σε χαρτάκι το τηλέφωνο του γιου της. Το τσαλάκωσα και το πέταξα. Ένιωσα σαν να είχε προσβάλει τον γιο της, σαν να μην του έδινε την ευκαιρία να διαλέξει μόνος του. Μου είχε τάξει θυμάμαι και...