Google PlusFacebookTwitter

Αναπληρωτές μηδενικής προϋπηρεσίας

Στις Νοέ 10, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Έφτασα λίγο αργοπορημένη στο ραντεβού. Καθόντουσαν στον μώλο σε ένα τραπέζι ακριβώς δίπλα από τη θάλασσα. 8 εκπαιδευτικοί και εγώ 9. Οι περισσότεροι ήμασταν φιλόλογοι-νομίζω δεν χρειαζόταν καν να το πω. Περίμενα να ήμασταν παραπάνω. Τουλάχιστον όχι τόσοι. 9; Μόνο 9; Αν ήμασταν τόσοι στα αλήθεια εκπαιδευτικοί μηδενικής προϋπηρεσίας θα παρτάραμε από το βράδυ ως το πρωί κι απ’ το πρωί ως το βράδυ κι όχι αχάραγα να τρέχουμε να συναντηθούμε για να δούμε τι θα κάνουμε με την κατάστασή μας. Έπρεπε να προλάβουμε και ‘μεις οι Πατρινοί-ναι, Πατρινιά είμαι τώρα λόγω τόπου κατοικίας- να βρίσουμε τον Υπουργό Παιδείας και γενικά το άδικο σύστημα και να καταθέσουμε τα αιτήματά μας με μία όμορφη καλογραμμένη επιστολή. Αν κατάλαβα καλά την Κυριακή που μας πέρασε συναντήθηκαν εκπαιδευτικοί και σ΄ άλλες πόλεις. Ήταν μία συντονισμένη πανελλαδικά προσπάθεια (???) από την πλευρά των...

#together, τχ. 33ο, Η Ελένη και . . . η γιόγκα

Στις Νοέ 7, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Έναν καλύτερο τρόπο ζωής θα ‘θελα. Αυτό σκέφτηκα και πήγα και γράφτηκα γυμναστήριο. Μου έδωσαν το πρόγραμμα, με ενημέρωσαν για τις τιμές, μου έφτιαξαν και την κάρτα και τι έμενε; Να φορέσω το κολάν μου και τη μακό μου μπλούζα και να πάω. Μου εξήγησαν ότι μόλις θα μπαίνω στην αίθουσα, θα παίρνω ένα στρώμα, μια κουβέρτα και δυο τουβλάκια. Θα απλώνω το στρώμα, θα βάζω την κουβέρτα δίπλα μου, θα τοποθετώ τα τουβλάκια πάνω στο στρώμα, και θα χαλαρώνω για λίγο, προτού ξεκινήσει το μάθημα. Την πρώτη φορά τοποθέτησα τα τουβλάκια, το ένα όρθιο και το άλλο ξαπλωτό, και έκανα να ξαπλώσω κι εγώ. Εκεί κατάλαβα ότι μόλις είχα κλείσει ραντεβού με τη χαμένη μου ελαστικότητα. Έβγαλα ένα αχ! και ζήτησα ψιθυριστά συγνώμη, που διατάραξα την ησυχία. Στις πρώτες ασκήσεις ανταποκρίνομαι με επιτυχία. Ιδίως στη θέση κόμπρα, στάση του σκύλου ή του παιδιού, ομολογώ ότι μπορώ να μείνω για την υπόλοιπη ώρα χωρίς...

Ένας σειροκλέφτης

Στις Νοέ 3, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Σε δημόσια υπηρεσία πολίτες περιμένουν όρθιοι τη σειρά τους σε σχήμα σίγμα τελικό. Ένας πολίτης βρίσκει κενό ανάμεσα στον προτελευταίο και τον τελευταίο και μπαίνει ανάμεσα. Δείχνει εκνευρισμένος και βυθισμένος στις σκέψεις του. Ο τελευταίος στη σειρά, ενώ του έχουν πάρει τη θέση και θα μπορούσε να ήταν προτελευταίος, δεν μιλάει. Μόνο κοιτάει μήπως και συναντήσει το βλέμμα αυτουνού που μπήκε σφήνα, μήπως και του πει κάτι ευγενικά. Όσες φορές κι αν το προσπάθησε, ο άλλος έστρεφε το βλέμμα του άλλου. Φτάνει κάποια στιγμή η σειρά του προτελευταίου να εξυπηρετηθεί. Τα στοιχεία που ζητούσε ήταν αρκετά και θα έπαιρναν λίγα λεπτά παραπάνω. Συγχύστηκε και με αυτό και άρχισε να παραπονιέται ότι μόνος του δεν μπορεί να το κάνει, ούτε θέλει να πληρώσει επίσκεψη στον λογιστή, οπότε ας εκτυπωθούν γρήγορα. Ο τελευταίος, που τώρα πια δεν ήταν τελευταίος, γιατί είχαν έρθει κι άλλοι, βρίσκει ευκαιρία...

Μίλα μου νόστιμα!

Στις Νοέ 1, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Σε δημόσια υπηρεσία υπάλληλος εξυπηρετεί πολίτη πίσω από αυτό το εκνευριστικό τζάμι με το άνοιγμα σαν ποντικότρυπα. Ο υπάλληλος δίνει ένα έγγραφο στον πολίτη και του λέει τι να γράψει. Ο πολίτης δεν ακούει και ρωτάει τι. Ο υπάλληλος το επαναλαμβάνει. Ο πολίτης δεν ακούει και ρωτάει ξανά τι. Ο υπάλληλος του λέει τι να γράψει για άλλη μια φορά. Ο πολίτης δεν ακούει και πάλι. Τότε ο υπάλληλος το λέει δυνατά, τόσο δυνατά που πετάχτηκαν και οι υπόλοιποι πολίτες, που είχαν λαγοκοιμηθεί στις καρέκλες τους μέχρι να έρθει η σειρά τους. Ο πολίτης εκνευρίζεται και λέει στον υπάλληλο: Πιο νόστιμα κύριε, πιο νόστιμα! Ξερενόμαστε κι από χθες για να φωνάζετε; Κι όταν έφυγε ο πολίτης, οι υπάλληλοι κράτησαν την ατάκα. Την έγραψαν σε ένα χαρτί και την κόλλησαν στο τζάμι. Μίλα μου νόστιμα! Ξερενόμαστε κι από χθες.         Ελένη...

Έναν γιατρό εμπιστοσύνης

Στις Οκτ 29, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Ένα πρωί σηκώθηκα και είπα, δεν πάω για καθαρισμό; Και πήγα. Ξάπλωσα στην καρέκλα, άνοιξα το στόμα, έκλεισα τα μάτια και χρρρννν… Πού και πού σταματούσαμε. Έφτυνα αίμα και ξανασυνεχίζαμε. Κάποια στιγμή το μαρτύριο τελείωσε. Άρχισα να νιώθω όλα μου τα δόντια. Αυτό μου φάνηκε κάπως περίεργο. Έπειτα, άνοιξε την κάμερα και την οθόνη. Άρχισε να μου δείχνει τα δόντια μου ένα ένα. Αυτό χάλια, κι αυτό χάλια και το άλλο χάλια, καλά, αυτό πάρα πολύ χάλια και το διπλανό του επίσης. Πλήρωσα την επίσκεψη και άκουσα τη διάγνωση. Έχω λέει, πέντε κατεπείγοντα σφραγίσματα. Πρέπει να ξεκινήσω σύντομα. Έπειτα, θα μου πάρει τα μέτρα για μασελάκι. Μετά θα πάω για να μου σφραγίσει και τα υπόλοιπα. Βγήκα από το ιατρείο μες την πίκρα. Πήγα ευθύς αμέσως σε ένα άλλο. Δεν βρήκε τίποτα, εκτός από το ό τι μόλις τα είχα καθαρίσει.Με ρώτησε τι θέλω. Και γω του είπα. Έναν γιατρό εμπιστοσύνης.    ...

Χωρίς τελείες

Στις Οκτ 28, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Σπρώξαμε την πόρτα και μπήκαμε,Το πρώτο που είδα ήταν το παρκέ ξύλινο πάτωμα, Όταν μπαίνεις σ΄ ένα μαγαζί, πάντα να το κοιτάς στο πάτωμα, Από κει θα καταλάβεις, Το πάτωμα λέει πολλά για ένα μαγαζί, Ήθελα να βουτήξω τα παπούτσια μου στο ταλκ και να κάνω μία στροφή γύρω από τον εαυτό μου, Αλλά δεν ήμουν μόνη, Και ίσως τελικά, το να είναι αυθόρμητος κανείς δεν συνεκτιμάται και πολύ, Μόνο μπελάδες φέρνει, Και αυτό που μαθαίνουμε εν τέλει να κάνουμε, είναι να χρυσώνουμε τα χαπιά, Να λέμε αυτά που θέλει να ακούσει κάποιος για να περνάμε καλά, Έλεγα λοιπόν, για το μαγαζί, Μόλις μπήκαμε στα δεξιά είχε ένα μικρό μπαρ, Ίσως μια άλλη φορά, Τώρα πεινούσαμε, Απέναντι απ΄ το μπαρ είχε μικρά τραπέζια, Και τότε τον είδα, Τον είδα να κάθεται εκεί, Με το κόκκινο πουλόβερ του και το ριγέ πουκάμισό του, Ανεβήκαμε τα σκαλιά, Διαλέξαμε ένα τραπέζι που να βλέπει κάτω, Θέλαμε να τον βλέπουμε από κει,...