Google PlusFacebookTwitter

Ο ηλίθιος του χορού

Στις Νοέ 28, 2018 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Ως γνωστόν έναν ηλίθιο μπορεί να τον συναντήσεις παντού. Παραδείγματος χάριν σε μια χοροεσπερίδα. Ήταν Σάββατο-θυμάμαι- είχα ντυθεί, μακιγιαριστεί και ήμουν έτοιμη να πάω στην χοροεσπερίδα. Εξεπλάγην που είχα βγει από το δίλημμα, σχετικά γρήγορα, για το τι ρούχα θα βάλω. Φόρεσα ένα ωραίο φόρεμα κοντό και δυο καλσόν για να αντέξω το κρύο και ψηλές μαύρες μπότες. Έβαλα το παλτό μου, έριξα μέσα στην τσάντα κλειδιά, κινητό, πορτοφόλι, κραγιόν και τα παπούτσια για τον χορό και ξεκίνησα. Έφτασα· είχε χαμηλό φωτισμό και ζέστη ατμόσφαιρα. Δεν είχε αρκετό κόσμο. Είχα πάει και σχετικά νωρίς (καταραμένο άγχος) και κάθισα σε ένα τραπεζι μόνη μου, έβγαλα τις μπότες και έβαλα τα παπούτσια του χορού. Άρχισε να γεμίζει κόσμο καθώς περνούσε η ώρα. Μετά το πέρας δυο ωρών και αφού είχα χορέψει αρκετά, είχα πιει και δυο ποτά, αποφάσισα να φύγω. Έβαλα και πάλι τις μπότες μου και πριν βάλω το παλτό μου,...

Ιστορίες καθημερινής ηλιθιότητας

Στις Νοέ 25, 2018 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

  Τι να πει κανείς για την ηλιθιότητα των ανθρώπων.  Είναι τόσοι πολλοί! Ζουν ανάμεσά μας και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι τους βρίσκουμε μπροστά μας στην καθημερινή μας ζωή. Οι ιστορίες που θα μπορούσα να περιγράψω είναι δυστυχώς αναρίθμητες.  Ίσως οι μόνοι που να μην ενοχλούνται από την ηλιθιότητα να είναι οι ίδιοι οι ηλίθιοι ή όσοι προσποιούνται τους ηλίθιους-κάνουν δηλαδή, ότι δεν καταλαβαίνουν για να διαφυλάξουν την ψυχραιμία τους και την ηρεμία τους.  Αν όμως κάποιος δεν ανήκει στην «επίλεκτη» αυτή ομάδα τότε τα πράγματα είναι ζόρικα. Πώς να αντιμετωπίσεις την ηλιθιότητα που συνήθως συνοδεύεται -αν δεν είναι και συνώνυμη-από έλλειψη στοιχειώδους σεβασμού προς τον άλλον; Τα παραδείγματα στα οποία μπορώ να αναφερθώ είναι άπειρα. Από όλα αυτά θα διαλέξω μερικά που πιστεύω ότι όλοι μας αντιμετωπίζουμε καθημερινά όταν περπατάμε μέσα στην πόλη. Δεν υπάρχει ημέρα που κάποιοι...

Το εισιτήριο!

Στις Νοέ 25, 2018 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

  Πριν δυο χρόνια περίπου μετά από μια κουραστική ημέρα στο Πανεπιστήμιο, μπήκα στο λεωφορείο. Αν και είχε πολύ κόσμο μέσα, βρήκα μία θέση πίσω-πίσω για να καθίσω. Σε λίγη ώρα μπήκε μέσα ο ελεγκτής. Ένας άνδρας προχωρημένης ηλικίας, απεριποίητος και αρκετά βρόμικος. Πάντα αεικίνητος μέσα στο λεωφορεί. Με δολοφονικό βλέμμα έτοιμο να πιάσει τον επίδοξο παραβάτη, αυτόν που δεν θα έχει πάνω του το εισιτήριό του. Μόλις συνέβαινε αυτό, ήθελες να κλείσεις τα αφτιά σου απ’ τις φωνές του και την όλη φασαρία. Κάποτε τα έβαλε με μια κοπέλα που δεν είχε εισιτήριο. Σταμάτησε να της φωνάζει μόνο όταν κατάλαβε ότι δικαιούνταν δωρεάν μετακίνηση επειδή ήταν πολύτεκνη. Του έδειξε την κάρτα της και ηρέμησε. Είναι υπερβολικός και αγενής, είχα σκεφτεί τότε . . . Μια άλλη φορά καθώς περνούσε απ΄ όλους και έσκιζε τα εισιτήρια τους στη μέση, πέρασε κι από μένα. -Το εισιτήριο, μου είπε. Του το...

Το ταξίδι των ονείρων μου

Στις Οκτ 14, 2018 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Πραγματοποιήσαμε ένα πολύ όμορφο ταξίδι πριν από περικά χρόνια με την οικογένειά μου, τη θεία μου και τον ξάδερφό μου. Το πολυπόθητο αυτό ταξίδι ήταν στη Γαλλία και συγκεκριμένα στο Παρίσι. Όταν μου έλεγαν να κάνω μία ευχή μέσα μου πάντα ευχόμουν να έρθει η ημέρα για την πραγματοποίηση αυτού του ταξιδιού! Μείναμε σχεδόν δέκα μέρες και πήγαμε σε πολλά μέρη, γνωστά αξιοθέατα και μη, μουσεία, εκκλησίες, μνημεία και περιοχές. Κάποια απ΄ αυτά ήταν το Μουσείο του Λούβρου με τα υπέροχα εκθέματα, η Όπερα του Παρισιού, η Παναγία των Παρισίων, η μοναχική Μονμάρτη με τη γραφική εκκλησία, τους υπάιθριους ζωγράφους και τη σοκολατένια κρέπα, οι Βερσαλλίες, το Μοντέρνο Παρίσι και φυσικά, η Ντίσνεϋλαντ. Εκεί νιώθεις ξανά παιδί και αφήνεσαι στο παραμύθι. Νεράιδες, καρτούν και ήρωες σε περιμένουν για να σε ξεναγήσουν στο μαγικό της κόσμο. Θυμάμαι πολύ έντονα τις κούκλες που εκπροσωπούν κάθε θεματική...

Κι αύριο μέρα είναι!

Στις Οκτ 14, 2018 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Πριν από περίπου τέσσερα χρόνια αποφάσισα να κάνω ένα ταξίδι στο Βέλγιο και συγκεκριμένα στο Brugge, όπου έμενε η φίλη μου. Το Brugge είναι μία παραμυθένια πόλη του Βελγίου. Έχει μεσαιωνικά κτίρια και ποτάμι με κύκνους, που μπορείς να τους κοιτάς ώρες ατελείωτες και να φαντάζεσαι πως πρωταγωνιστείς «Στη λίμνη των κύκνων». Την πολύ ωραία μουσική της παράστασης την έχει γράψει ο ρώσος συνθέτης Πιότρ Τσαϊκόφσκι. Μακάρι να γράψω και γω κάτι παρόμοιο κάποτε! Για την ώρα το μόνο που έχω κάνει να θυμίζει «Λίμνη των κύκνων» είναι να ντυθώ μαύρος κύκνος στο καρναβάλι της Πάτρας με μεγάλη επιτυχία. Κάτι έλεγα, όμως για το Brugge. Α, ναι! Ήταν τόσο παραμυθένιο . . . Αν είχα και έναν πρίγκιπα μαζί, τι ωραία που θα ήταν! Αλλά δυστυχώς είχα τη φίλη μου, η οποία κυρίως δούλευε, δούλευε, δούλευε. Κι έτσι εγώ γυρνούσα μόνη μου στα πλακόστρωτα δρομάκια. Πήγα και στην εκκλησία της Παναγίας, όπου είδα το...

Έτσι είναι εκείνη . . .

Στις Οκτ 14, 2018 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Μόνο τα νοητικά ταξίδια τη γέμιζαν. Τα ταξίδια που έκανε με το μυαλό της. Εκεί που ξεχνούσε τα πάντα* τον πόνο, την θλίψη, την απογοήτευση, την απόρριψη. Σ’ αυτόν τον κόσμο που ταξίδευε μόνο χαμογελούσε. Κανένα αρνητικό συναίσθημα δεν την άγγιζε βαθιά μέσα της, στην ψυχή της. Κάθε μέρα έκανε αυτό το ταξίδι. Ταξίδευε στον κόσμο της λογοτεχνίας. Εκεί ήταν το καταφύγιό της. Εκεί ξαναζούσε στιγμές, όπως εκείνη ήθελε. Στιγμές που την απογοήτευσαν και της άφησαν θλίψη, τις έφτιαχνε αλλιώς. Ίσως πιο θλιβερές απ΄ ό,τι ήταν. Δάκρυζε συχνά ότι τις σκεφτόταν. Είχε ένα πικρό χαμόγελο. Χαμόγελο, χαμόγελο, χαμόγελο. Χαμόγελο για το πόσο χαρούμενη θα μπορούσε να γίνει η κάθε στιγμή. Όλος αυτός ο κόσμος ήταν γεμάτος πόνο και θλίψη. Πόνος και θλίψη από στιγμές και καταστάσεις . . .από ταξίδια. Ταξίδια που ξεκίναγε με ενθουσιασμό. Καθόταν και τα έγραφε. Ήταν η κύρια πηγή έμπνευσής της. Τα ταξίδια...