Google PlusFacebookTwitter

#together, τχ. 36ο, Η Ελένη και . . . η ταραντέλα

Στις Μαρ 30, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

    Ήμουν λίγο άρρωστη θυμάμαι. Όχι, κάτι σοβαρό. Μια ανοιξιάτικη γριπούλα. Από εκείνες που είσαι με το χαρτομάντιλο στο χέρι και σε κάθε τσέπη των ρούχων σου βρίσκεις κι από ένα. Ήταν Σάββατο βράδυ και μόλις είχα σχολάσει από το εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής που διοργανώνω πλέον μια φορά το μήνα. Σπίτι να πάω δεν ήθελα. Όταν ανοίγει ο καιρός δεν μου αρέσει καθόλου να κάθομαι μέσα. Θέλω να βγαίνω έξω. Αν είναι δυνατόν από το πρωί ως το βράδυ. Με καλή παρέα, μουσική ή και μόνη μου να τριγυρνάω στα μαγαζιά και στις πλατείες.  Έτσι και το βράδυ εκείνο ο δρόμος με έβγαλε σε ένα μαγαζί που έπαιζε κατωιταλιώτικα τραγούδια. Ήταν η δεύτερη φορά που τα άκουγα live και πολύ μου άρεσαν. Είναι χαρούμενα και διασκεδαστικά. Παρήγγειλα ένα μεγάλο ποτήρι μπύρα και μια μερίδα φαγητό. Αφού ξεδίψασα και χόρτασα την πείνα μου σηκώθηκα να χορέψω. Εκείνη την ώρα έπαιζε μόνο ταραντέλες. Κάποιες...

Πώς μπορείς να εξερευνήσεις 3 οικοσυστήματα του βυθού με λίγα μόλις ευρώ

Στις Μαρ 28, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Πριν από λίγες μέρες είχαμε την πρώτη μας εμπειρία εικονικής πραγματικότητας. Επειδή μας αρέσει πολύ η θάλασσα, διαλέξαμε ένα θέμα που έχει σχέση με την εξερεύνηση διάφορων οικοσυστημάτων του βυθού. Μπήκαμε σε ένα δωμάτιο-ο καθένας στο δικό του- φορέσαμε ένα ζευγάρι γυαλιά εικονικής πραγματικότητας και κρατήσαμε δύο τηλεχειριστήρια. Έπειτα, μέσω ενός προγράμματος στον ηλεκτρονικό υπολογιστή μεταφερθήκαμε στο περιβάλλον που διαλέξαμε. Δεν μπορούσαμε να δούμε το σώμα μας, αλλά υποτίθεται ότι ήμασταν πάνω σε ένα βράχο όπου γύρω μας κολυμπούσαν διάφορα πολύχρωμα τροπικά ψάρια και χελώνες. Μπορούσαμε επίσης, να αλληλεπιδράσουμε με κάτι φυτά του βυθού και όποτε τα πλησιάζαμε με τα τηλεχειριστήρια αυτά έκλειναν και όποτε απομακρυνόμασταν από αυτά άνοιγαν πάλι. Ακόμα μπορούσαμε να κινηθούμε στον χώρο έχοντας την εντύπωση ότι περπατάμε πάνω στον βράχο κι όταν φτάναμε στην άκρη του κι ήμασταν ας...

Πες το με ένα ποίημα-Εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Ποιήσης στις Σκάλες της Αγίου Νικολάου

Στις Μαρ 24, 2019 στην κατηγορία galleRies | χωρίς σχόλια

Την Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019 γιορτάσαμε την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης με τον δικό μας ξεχωριστό τρόπο. Λίγο μετά τις έξι το απόγευμα, γυναίκες άγνωστες μεταξύ μας, συναντηθήκαμε στο κάτω μέρος από τις σκάλες της Αγίου Νικολάου και τις ανεβήκαμε. Δεν γνωριζόμασταν πιο πριν. Διαβάστε Περισσότερα

μόνο

Στις Μαρ 24, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  να με βρίσκει η άνοιξη με τις πιτζάμες μου τις σκούρες το vix στο κομοδίνο το νεροχύτη γεμάτο ποτήρια, πιάτα, μπρίκια μέχρι πάνω με μπάμιες και κοτόπουλο στην κατσαρόλα να γράφω στον υπολογιστή μια σειρά και σε αυτή να μένω να έχω πορτοκαλί κοντά μαλλιά και το παράθυρο ανοιγμένο όνειρα δεν κάνω πια ούτε κάτι περιμένω μόνο να με βρίσκει η άνοιξη κι ας είναι μακριά από κάθετι αγαπημένο.                             Ελένη...

Ανοιξιάτικες γρίπες

Στις Μαρ 18, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Κοίτα να δεις τώρα τι έχω πάθει. Και αρρώστησα και παίζει το αριστερό μου μάτι. Από το πρωί έτσι είμαι. Δεν ξέρω τελικά τι με ενοχλεί παραπάνω η βουλωμένη μου μύτη ή το τρελαμένο μου μάτι; Όχι, ότι από γεύση πάω καλύτερα, αλλά αυτή κάπως παλεύεται. Χειρότερο πράμα από το να αρρωσταίνω ανοιξιάτικα δεν υπάρχει. Αλλά, εγώ αγάπη μου τη γρίπη μου δεν θα την αφήσω να με κρεβατώσει. Σήμερα πήγα για μάθημα, έπειτα σε μία ημερίδα για την υγεία και τέλος και στα μαγαζιά-ένα καμπαρντινάκι θέλω να το πάρω. Και ήταν κάπως περίεργα έξω με όλα τα καφέ και τα φαγάδικα κλειστά λόγω απεργίας για την υψηλή φορολογία.  Ερημιά. Απέραντη ερημιά και ησυχία. Περπατούσα και κρατούσα στο χέρι μου ένα ανοιγμένο χαρτομάντιλο. Το κουνούσα στη Ρήγα Φεραίου λες και ήταν μεταξωτό μαντήλι. Κυρία, κυρία ακούω ένα παιδί να με φωνάζει. Έχετε και για μένα ένα, με ρωτάει. Ουουου, του απαντώ, μπόλικα! Και σεις...