Google PlusFacebookTwitter

εγώ εσένα θέλω

Στις Σεπ 5, 2016 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

-Εγώ εσένα θέλω, αλλά εσύ . . .
Kαι άφησε μισοτελειωμένη τη φράση της.
Δεν ήταν σίγουρη αν έκανε καλά, αλλά δεν άντεχε άλλο. Ένιωθε σαν λεμονάδα που χτυπήθηκε και όταν ανοίχτηκε, το ανθρακικό χύθηκε. Και τώρα; Αυτήν δεν την ένοιαζε. Όμως αυτόν; Αυτόν τον ένοιαζε; Αυτός τραβάει μια τζούρα απ΄ το τσιγάρο του, το πετάει κάτω και της κάνει:
-Γιατί μ΄ έφερες εδώ πίσω;
Και πράγματι τους είχε κυκλώσει μία άλλη παρέα. Η δική τους βρισκόταν λίγο πιο μπροστά, μα δεν το έκανε επίτηδες. Είχε δει ένα σκαμπό ελεύθερο στο βάθος και είχε κάτσει για να ξεκουραστεί. Προτού προλάβει να απαντήσει, την αρπάζει απ΄ το χέρι και της λέει “πάμε”. Ήταν το πιο επιβλητικό “πάμε” που είχε ακούσει ποτέ και ταυτόχρονο το πιο απαλό. Κάτσε να σου πω και τη συνέχεια καλύτερα; Μην κολλάς εδώ! εδώ είπαμε έχει ανθρακικό. Ξεκόλλα και πάνε παρακάτω. Άκου με και δεν θα χάσεις.
Ήταν Μεγάλη Αποκριά .21 Φεβρουαρίου, θυμάμαι. Νούμερο, τι νούμερο κι αυτό; 21 Μαρτίου η εαρινή ισημερία, 21 Μαΐου η γιορτή τους, 21 Ιουνίου η μεγαλύτερη σε διάρκεια ημέρα του χρόνου, 21 Ιουνίου τα γενέθλιά της. Τι άλλο θέλεις; Α ναι! 21 παίζεις τα Χριστούγεννα κι αν κερδίσεις, μαζεύεις τα φασόλια και στην καλύτερη τα ψιλά των φίλων και των συγγενών σου. Άσχημα; Τινάζεις την μπάνκα στον αέρα.
Την πήρε απ΄ το χέρι και την πήγε στο κέντρο για να χορέψουν. Ε καλά, ήταν το πιο χορευτικό ζευγάρι του μαγαζιού. Εκείνη λίγο ασταθής, έτοιμη πάντα να πέσει. Εκείνος πολύ δυνατός, έτοιμος πάντα να την κρατήσει. “Σε κρατάω μανάρι μου”, της έλεγε συνήθως κι όντως την κρατούσε. Τα μούτρα της δεν τα έφαγε ποτέ. Και λέω ποτέ γιατί αυτοί οι δύο γνωρίζονταν. Και έτσι γινόταν. Την κρατούσε. Εκείνη βέβαια, κάθε φορά που τον έβλεπε ένιωθε τις φυσαλίδες της λεμονάδας στο στόμα και έπειτα στο στομάχι της. Φςςς έκαναν!
Και χόρευαν και χόρευαν και τον κοιτούσε στα μάτια και δάγκωνε τα χείλη της και την κοιτούσε στα μάτια και χαμογελούσε. Ξαφνικά την τραβάει και της δίνει ένα φιλί διαρκείας-όσο κάνεις να πεις δυο φορές τις μέρες της εβδομάδας, χωρίς υπερβολή το μέτρησε-και με γλώσσα παρακαλώ. Μετά σταματούν. Δεν την αφήνει. Τόσο τέλεια σαν σκηνή βγαλμένη από ταινία.
Μετά το φιλί συνεχίζει να την έχει αγκαλιά και το χέρι του να είναι λίγο πιο κάτω απ΄ τη μέση της, ακριβώς όσο πρέπει, και το πόδι του ανάμεσα στα δικά της. Αφού κοιτάζονται για λίγο της δίνει ένα ακόμα φιλί. Ένα τόσο υπέροχο φιλί, ένα τόσο τόσο υπέροχο φιλί που ήταν σαν να της ρούφηξε όλη την ανάσα. Και αφού της ρούφηξε όλη την ανάσα, την αφήνει να συνέλθει λίγο και της δίνει άλλο ένα πεταχτό, μα πολλά υποσχόμενο λέγοντάς της:
-Τι είναι από δω μέχρι εκεί; Μιάμιση ώρα απόσταση.
Τι είναι; Θα σου πω εγώ τι είναι.
Έρωτας, χρυσό μου!

σε ένα φίλο

Ελένη Γκόρα

Ελένη Γκόρα

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *