Google PlusFacebookTwitter

Ξέσπασμα

Στις Ιούλ 12, 2019 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Φοράω ένα προσωπείο. Με το που βγαίνω έξω από το σπίτι μου φοράω ένα προσωπείο. Βάζω ένα χαμόγελο και ξεκινάω την μέρα μου. Προσπαθώ να προχωρήσω. Προσπαθώ να χαμογελάω πειστικά, να γελάω με την καδρδιά μου. Άλλες φορές το καταφέρνω. άλλες όχι. Όταν φτάσω σπίτι, το βγάζω. Αρχίζω να παλεύω με εμένα, με τις σκέψεις μου, με τα συναισθήματά μου. Τα τελευταία χρόνια δεν θέλω να νιώθω. Προσπαθώ να μην νιώθω. Δεν θέλω. Γίνομαι ευάλωτη. Θέλω να φαίνομαι σκληρή και αναίσθητη. Θέλω να φαίνομαι σκλήρη και αναίσθητη, σαν να μην με επηρεάζει τίποτα. Όμως όλα με επηρεάζουν, με στεναχωρούν και με ενοχλούν. Φαίνομαι ήρεμη… ενώ μέσα μου ουρλιάζω, κλαίω και βρίζω. Θέλω να ξεσπάσω. Δεν αντέχω αυτό που νιώθω, δεν αντέχω να νιώθω. Ίσως αν είναι βαριές λέξεις. Ναι, είναι. Δεν μπορώ να το περιγράψω όμως. Αυτό που ξέρω είναι ότι θέλω ηρεμία και ότι δεν θέλω να νιώθω. Δεν θέλω να είμαι ευάλωτη. Φοράω ένα...

#together, τχ. 38ο, Η Ελένη και…ο γάμος της παιδικής μου φίλης

Στις Ιούλ 3, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Στο Δημοτικό μαζί. Είχε μακριά μαύρα μαλλιά και πράσινα μάτια. Δέρμα μελαμψό και λεπτά άκρα. Ακόμα θυμάμαι τα πάρτι στο σπίτι της πάνω απ΄ την παλιά «Ρεζέρβα». Τον ξύλινο τρυποκάρυδο έξω από την πόρτα του παιδικού της δωματίου, την ταινία «Φλάμπερ» στο βίντεο και το καλύτερο• την κόκα κόλα στο ψυγείο!  Στο Γυμνάσιο χωρίσαμε. Εγώ πήγα στο Βαλταδώρειο και ‘κείνη στο Πειραματικό. Είχαμε κοινές φίλες. Στο Λύκειο βρεθήκαμε ξανά. Για τη ζωή μας στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν έχει ουσία να γράψω και πολλά. Σχολείο, φροντιστήριο, διάβασμα-ξέρεις πώς πάει. Αυτά τα χρόνια δεν μας λείπουν καθόλου μα καθόλου όμως! Ύστερα δώσαμε Πανελλήνιες. Περάσαμε στην ίδια πόλη και μέναμε στην ίδια γειτονιά. Ξενύχτια, κακό, ιστορίες στις παλιές καλές εποχές χωρίς ΔΝΤ και μνημόνια. Και μετά τη φοιτητική ζωή ο επαναπατρισμός. Άχαρος, βίαιος, άγαρμπος. Άντε να μάθεις να ζεις πάλι με τους γονείς σου και...

Ίσως . . .

Στις Ιούν 28, 2019 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Η βραδινή ώρα με αγκάλιασε. Νιώθω τη μυρωδιά του δειλινού και νομίζω πως και τ΄ αστέρια έγειραν προς τη γη, αυτό το βράδυ. Ήχοι, ήχοι από παντού τρυπούν τ΄ αυτιά μου. Ήχοι έντονοι, μαρσαρίσματα, κόρνες. Πού και πού κάποιο παιδικό γέλιο δίνει μια γλύκα στον ήχο. Τα δέντρα ακίνητα, αλλά γεμάτα ζωή. Προσπαθούν να βλέπουν τα πάντα. Κάποιος περπατά πάνω στα ξεραμένα φύλλα. Μετράω τα βήματα 1, 2, 3 έρχεται κοντά, πιο κοντά. Ρίχνω το βλέμμα γρήγορα πάνω απ΄ τον ώμο. Ω, μα δεν είναι κανείς! Κι όμως . . .Ένας μικρός μαύρος κότσυφας σε απόσταση ασφαλείας με κοιτά. Το κίτρινο ράμφος του, λες και λάμπει σ’  αυτήν την ώρα που όλα περιμένουν την γαλήνη. Οι ήχοι σιγά-σιγά μειώνονται. Μια μυρωδιά από καυσαέριο πλανιέται στον αέρα. Η ζωή κυλά σχεδόν απαράλλαχτα καθημερινά. Ηρεμία, κίνηση, δράση, ησυχία. Πολλοί θέλουν ν’  αποδράσουν. Μια ματιά, μια προσεχτική ματιά στα πρόσωπα γύρω και ίσως...

Νότια

Στις Ιούν 28, 2019 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | 1 σχόλιο

Καλοκαίρι στην Πάτρα. Νότιο Πάρκο. Άραγε φυσάει νοτιάς αυτές τις μέρες; Πόσο νότια μπορείς να πας για να βρεις αυτόν που αγαπάς; Νότος. Νόστος. Νότες. Νόημα. Εκεί στον Νότο. Νότια. Το δειλινό με τα φανταστικά χρώματα. Ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις. Κι αν στα δειλινά μια φωνή σου ψιθυρίζει γιατί δεν την ακούς; Πού τρέχει ο λογισμός σου; Πήρα την εικόνα μιας τίγρης. Ήταν κρυμμένη κάτω από μερικά ξερά φύλλα. Τίγρης χαμογελαστή. Τίγρης όμορφη. Τίγρης μεγαλοπρεπής. Κι όμως κρυμμένη κάτω από ένα σωρό ξερά φύλλα. Για φαντάσου! Πόση δύναμη! Για φαντάσου πόση ομορφιά κρυμμένη κάτω από τα φύλλα. Θησαυροί κρυμμένοι στα πιο απίθανα μέρη. Κάτι περιμένουν να σου πουν. Κάτι θέλουν να ακούσουν να λες και εσύ. Πόσο καθαρά κοίταξες γύρω σου σήμερα; Πόσα χρώματα αφέθηκες να διακρίνεις; Είσαι μια ρόδα που κυλάει, για αυτό δεν χορταριάζεις. Μια βόλτα στις αναμνήσεις. Μια βόλτα στις επιλογές. Μια...

Σκέψεις σε ένα παγκάκι

Στις Ιούν 28, 2019 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Ένας άντρας μεσήλικας κάθεται στο παγκάκι κι ατενίζει τη θάλασσα. Τι σκέφτεται; Τι θυμάται;Το παρελθόν του γίνεται εικόνα μπρος στα μάτια του. Η δύναμή του είναι οι αναμνήσεις του. Τι περιμένει στο μέλλον; Είναι ευτυχισμένος; Δεν είναι; Τι είναι ευτυχία; Μετριέται; Υπολογίζεται; Ίσως να θέλει να ξανανιώσει την ευτυχία της χαμένης νιότης. Έχει οικογένεια, παιδιά, εγγόνια; Κοιτάζει τα πλοία και σαν να θέλει να μπει μέσα, να φύγει. Να πάει πού; Σε ποια χώρα; Σε ποια πόλη; Ίσως αυτός ο άνθρωπος να θέλει να δει καινούρια μέρη, καινούριες θάλασσες. Πότε θα ταξιδέψει;     Νίκος Ηλίας...