Google PlusFacebookTwitter

Το μαγικό κλειδί

Στις Ιαν 14, 2019 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Η πριγκίπισσα Ελενίκη φόρεσε το χάρτινο στέμμα της και ξέσπασε σε τρανταχτά γέλια. Επιτέλους, η ευχή της είχε γίνει πραγματικότητα, θα έβλεπε το απαγορευμένο δάσος! Δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς, η ρόδα από την άμαξα είχε στραβώσει. Ξεκίνησαν με σκοπό να πάνε σε μια βαρετή -κατά τη γνώμη της- σοφίτα στο περίφημο κάστρο των φαντασμάτων. Όμως, η ρόδα στράβωσε, η άμαξα έπσε κι έτσι αναγκάστηκαν να περπατήσουν ως εκεί. Η Ελενίκη αγαπούσε το περπάτημα. Της επέτρεπε να παρατηρεί και να εξερευνά όσα βρισκόταν γύρω της. Κρατούσε καλά τον χάρτη, που της είχε δώσει ο θείος της, ο Ντόναλντ Ντακ, και έλεγε από μέσα της για εκατοστή φορά τα μαγικά λόγια: «Η μοβ κουρτίνα θα ανεμίσει στις δέκα ακριβώς!». Αυτές τις λέξεις έπρεπε να πει για να ανοίξουν όλες οι πόρτες του κάστρου που θα την οδηγούσαν σε μυστικά και μαγικά περάσματα. Τελικός στόχος και προορισμός της ήταν η σοφίτα. Εκεί, βλέπετε, ήταν...

Μοιραία νύχτα

Στις Ιαν 13, 2019 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Πριν από δυο χρόνια η Ερατώ βίωσε ίσως έναν από τους μεγαλύτερούς της φόβους. Εάν και 22 χρονών, τον βίωσε και την απομόνωσε. Μια νύχτα η ηρωίδα μας, στην πόλη που σπούδαζε και ίσως ακόμα να σπουδάζει, γυρνούσε στο σπίτι της μετά από μια επίσκεψη σε φιλικό σπίτι. Ήταν αργά, 12 τα μεσάνυχτα. Οι δρόμοι ήταν άδειοι κι όχι πολύ καλά φωτισμένοι. Καθώς περπατούσε η Ερατώ, κάπως βιαστικά, γιατί ήταν κουρασμένη και χαμένη στις σκέψεις της, σταμάτησε ένα αυτοκίνητο. -Ερατώ, πού πας; άκουσε μια φωνή να της λέει. Γυρίζει η Ερατώ και βλέπει έναν γνωστό της. -Α, γεια σου! Πάω σπίτι μου! -Έλα, να σε πάω εγώ. Είναι αργά! της λέει. -Μα, δεν ξέρεις πού μένω! Δεν μπορείς να με πας! -Θα μου πεις εσύ, Ερατώ! Έλα! Έλα! Η Ερατώ μπήκε μέσα στο αυτοκίνητο κάπως ανακουφισμένη που θα έφτανε σπίτι της γρήγορα-έτσι νόμιζε τουλάχιστον! Σε όλη τη διαδρομή, η Ερατώ κι εκείνος ήταν σιωπηλοί. Σε μια στιγμή εκείνος...

Parts Patras Arts, Να σου πω ένα παραμύθι το κουκί και το ρεβίθι, Βιωματικό εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής για ενήλικες, Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2019

Στις Ιαν 13, 2019 στην κατηγορία galleRies | χωρίς σχόλια

Το Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2019 και ώρα 17:30-20:30 πραγματοποιήθηκε στο Parts Patras Arts το Βιωματικό Εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής με θέμα «Να σου πω ένα παραμύθι το κουκί και το ρεβίθι». Ήταν ένα απόγευμα όλο ζεστασιά και θαλπωρή. Διαβάσαμε ένα λαϊκό παραμύθι από την Διαβάστε Περισσότερα

Να σου πω ένα παραμύθι το κουκί και το ρεβίθι

Στις Ιαν 5, 2019 στην κατηγορία ανακοινώσεις | χωρίς σχόλια

Βιωματικό Εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής για τη συγγραφή παραμυθιών Το Parts Patras Arts διοργανώνει για τις κρύες νύχτες του χειμώνα ένα Βιωματικό Εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής με θέμα: «Να σου πω ένα παραμύθι το κουκί και το ρεβίθι…». Σκοπός του εργαστηρίου είναι να μιλήσουμε για τα παραμύθια που μας έλεγαν όταν ήμασταν παιδιά, για τα παραμύθια που κάτι σημαίνουν για μας, για τα παραμύθια που θέλουμε να αφηγηθούμε και δεν ξέρουμε το πώς. Μικροί και μεγάλοι θα συναντηθούμε το Σάββατο 12 Ιανουαρίου και ώρα 17:30-20:30 στο Parts Patras Arts για να ζεστάνουμε τις καρδιές μας με παραμύθια γεμάτα όνειρα, ελπίδα και μαθήματα ζωής!   «Ο κουρτσουλιάνος» Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε μια αλεπού πονηρή σαν όλες τις πονηρές αλεπούδες. Ήταν χειμώνας, όλα τα είχε σκεπασμένα το χιόνι, οι άνθρωποι δεν έβγαιναν από τα σπίτια τους και οι κότες από τα κοτέτσια τους . Για τους ανθρώπους δεν την ένοιαζε,...

Ένας Άι-Βασίλης του καιρού μας

Στις Ιαν 3, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Tο πρόσωπό του ήταν κόκκινο από το κρύο. Η γενειάδα του αγκαθωτή και γκρίζα. Φορούσε ένα καφέ κοτλέ καπέλο με βαθύ γείσο, ένα χακί σακάκι με μεγάλες τσέπες, ένα φαρδουλό φθαρμένο τζιν κι ένα μεγάλο ζευγάρι μαύρα άρβυλα. Περπατούσε κι ακουγόταν χλάπα χλάπα. Στο ένα του χέρι κρατούσε μια σακούλα, που είχε διάφορα άχρηστα-για όποιον τα έβλεπε- πράγματα και στο άλλο ένα μεγάλο κλαδί δέντρου για μαγκούρα. Ήμουν μέσα στο αμάξι. Κοιταχτήκαμε. Κοντοστάθηκε. Ύστερα από λίγο σήκωσε το κλαδί και ευχήθηκε «Καλή Χρονιά». Ύστερα προχώρησε μερικά βήματα και κοντοστάθηκε ξανά. Γύρισε το κεφάλι του, τον κοίταξα μέσα από τον καθρέφτη και τον άκουσα να λέει πάλι «Κάλη Χρονιά». Κατευθύνθηκε προς τον Τοίχο της αγάπης. Επεξεργάστηκε τις σακούλες με τα ρούχα και τα παπούτσια. Δεν ήταν τίποτα γι΄ αυτόν. Χαμογέλασε και τα πήρε. Ήξερε πού να τα δώσει. Και γω μέσα μου είδα για πρώτη φορά τον Άι-Βασίλη κι ας είχε...