Google PlusFacebookTwitter

Η ζωή μετά τα τριάντα

Στις Νοέ 17, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Τις τελευταίες μέρες με έχει πεθάνει ο αυχένας μου. Ενώ ξυπνάω κι είμαι καλά, μόλις νυχτώνει με πιάνει ένας πόνος, μα τι πόνος; Κουνιέμαι και κάνω κρακ κρακ. Για συναρμολόγηση είμαι. Δεν μπορώ να βρω μια θέση να με βολεύει ούτε στον υπολογιστή, ούτε στον καναπέ. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι φταίει.Κάθομαι σαν στραβοχυμένη; Σκύβω σαν τον Κουασιμόδο; Τι να πω… Επίσης παρατήρησα ότι αν πιω καμιά μπύρα παραπάνω-γιατί εντάξει, το σηκώνει κι η εποχή, το κλίμα, η περίοδος- αντί να με πονάει το κεφάλι μου, με πονάει ο αυχένας μου. Και μόλις πάω να παραπονεθώ, η μαμά μου ξέρετε τι μου χτυπάει; Ότι όλα όλα μετά τα τριάντα βγαίνουν. Πόνοι, μέσες, αρρώστιες, κακουχίες, γηρατειά ναι, ναι…Αρχίζω και φοβάμαι τι θα βγει. Τα έχω πάρει από φόβο. Αχ, πείτε μου, δύσκολη η ζωή μετά τα τριάντα;       Ελένη...

Πίσω ολοταχώς!

Στις Οκτ 25, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Συνέβη τώρα. Εμφανίστηκε στο χρονολόγιό μου διαφήμιση πατρινής επιχείρησης καλλωπισμού για κάτι που σίγουρα έχετε ξεχάσει. Και απορήστε τώρα μαζί μου. Ποιος έχει ψείρες το ’19; Τελευταία φορά που άκουσα για ψείρες ήταν όταν πήγαινα στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Τότε που η μαμά μου προσπαθούσε να μου ανοίξει τα μαλλιά με μία ψιλή χτένα. Η χτένα για μένα ήταν ούτως ή άλλως πρόβλημα. Είχαμε συστηθεί ως δια βίου εχθροί- πράγμα που εξακολουθεί να ισχύει μέχρι και σήμερα και σταματάει μόνο σε ειδικές περιπτώσεις εκεχειρίας. Μετά ερχόταν η σειρά του σπρέι. Το θυμάστε; Ένα άσπρο μπουκάλι με ένα μακρύ και μυτερό ματσούκι που εξολόθρευε το κακό απ’ τη ρίζα και βρομούσε; Το θυμάστε κι αυτό που ύστερα τρέχαμε κατευθείαν στην κομμώτρια της γειτονιάς για κούρεμα; Και μεις λέγαμε λίιιιιιιιιιγο και δείχναμε με το δάχτυλο. Και έπαιρνε η κομμώτρια την ψαλίδα και χρατς και χρατς!...

Το φιλί της ζωής

Στις Οκτ 21, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

«Το φανάρι είναι πράσινο. Εσείς διασχίζετε τον δρόμο για να περάσετε απέναντι και ξαφνικά ένας πολίτης μπροστά σας πέφτει κάτω και δεν κουνιέται. Τι κάνετε;» Κάπως έτσι ένας διασώστης του ΕΚΑΒ θέλησε να εμπλέξει τους περαστικούς σε μία σκηνή ενός ατυχούς συμβάντος. Ένα πρωί στον κεντρικό πεζόδρομο της πόλης διασώστες του ΕΚΑΒ ενημέρωναν τους περαστικούς για το πώς μπορούν να δώσουν τις πρώτες βοήθειες σε περίπτωση που κάποιος συνάνθρωπός τους χάσει τις αισθήσεις του. «Εκείνη την ώρα είναι σημαντικό να ξέρετε πώς να ελέγξετε την αναπνοή του θύματος και πώς να κάνετε καρδιοαναπνευστική αναζοωγόννηση. Αφού σας δείξουμε βήμα βήμα όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε,  θα διαλέξουμε τυχαία κάποιους από εσάς για να εξασκηθείτε πάνω σε μία κούκλα». Και διάλεξαν έναν περαστικό που τα μάτια του ήταν σαν να είχαν φύγει από ‘κει και να σκεφτόταν τα δικά του αν. «Το φανάρι είναι πράσινο. Εσύ...

Μια μεγάλη γκορού

Στις Οκτ 20, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Τι σου είναι οι συμπτώσεις… Την ώρα που μία πνευματική οργάνωση κάνει την παρέλασή της, χτυπάει το κινητό μου. Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι η οργάνωσή αυτή βασίζεται στις αρχές της αλήθειας, της καλοσύνης και -δώστε βάση-της ανεκτικότητας. Χτυπάει λοιπόν, το κινητό μου και μία μάνα με ρωτάει αν μπορώ να βοηθήσω το παιδί της. Ναι, αν μου πείτε τάξη και μάθημα. Γιατί το έχω ακούσει κι αυτό να με παίρνουν τηλέφωνο για Μαθηματικά. Το έλεος, Φιλόλογος είμαι, φιλολογικά κάνω! Μαθηματικά δεν ξέρω. Δεν είναι το αντικείμενό μου, δεν είναι οι σπουδές μου. Φιλόλογος είμαι! Και τεσπα, μου λέει, ότι δεν ενδιαφέρεται για κάποιο συγκεκριμένο μάθημα. Ενδιαφέρεται να βγει το παιδί της πρώτο σε έναν διαγωνισμό έκθεσης. Αυτό, της απαντώ, δεν μπορώ να σας το υποσχεθώ. Μπορώ όμως να δουλέψω με το παιδί και να αναπτύξουμε τη φαντασία του μέσα από παιχνίδια, βιωματικές ασκήσεις, δραστηριότητες και...

Together, τχ. 40ο, Η Ελένη και…το ρέικι

Στις Οκτ 15, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Με συμπτώματα έντονου μουδιάσματος στο αριστερό χέρι και πόνους στην καρδιά επισκέφτηκα τα επείγοντα του Νοσοκομείου Κοζάνης. Πρωί πρωί εγώ και μερικοί γέροι περιμέναμε καρτερικά και υπομονετικά τη σειρά μας. Πεθαίνω να τους λέω κι όλοι να γελάνε. Δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί. Βαμμένη, ντυμένη, φαγωμένη ένιωθα ότι πεθαίνω. Με βλέπουν οι γιατροί και με στέλνουν για εξετάσεις αίματος κι ακτινογραφίες με ένα λεπτό αδιόρατο χαμόγελο. Κρίση πανικού είναι. Εμείς το ξέραμε, μου λένε, εσένα έπρεπε να σου το αποδείξουμε. Βρε, καλώστηνα κι αυτή κοντά στα άλλα! Τι να κάνω; Κοιμόμουν και ξυπνούσα με αυτά τα συμπτώματα. Ευτυχώς εκείνον τον καιρό η φίλη μου, η Κατερίνα εκπαιδευόταν στο ρέικι. Και με ανέλαβε ως περιστατικό. Ήρθε στο σπίτι, με έβαλε να ξαπλώσω και τοποθέτησε τα χέρια της μπροστά από τα μάτια μου. Δεν με ακουμπούσε καν, κι ένα κύμα ζεστασιάς και λάμψης ήρθε να με λούσει. Όταν...