Google PlusFacebookTwitter

Τζιτζίκια στ΄ αμάξι

Στις Ιούν 13, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | 1 σχόλιο

  Είναι Δευτέρα λίγο μετά τις 8 το απόγευμα και από το πρωί έχω ευχηθεί καλή εβδομάδα από μέσα μου κι απέξω μου, θεουλάκη μου κάνε να ‘ναι καλή, χρύσωσέ την. Βάζω λοιπόν, το κλειδί στη μίζα και ακούω μια παρέα τζιτζικιών να τραγουδάει μέσα απ΄ το αμάξι. Λέω τα αυτιά μου θα βουίζουν. Πόσο σε πιο καλοκαιρινό mood να είμαι η γυναίκα; Προχωράω λίγα χιλιόμετρα και τα τζιτζίκια να τραγουδάνε όλο και δυνατότερα. Σταματάω στην άκρη με αλάρμ και παίρνω τηλέφωνο την οδική βοήθεια. Ναι, γεια σας το αυτοκίνητό είναι αναπάντεχα πολύ καλοκαιρινό. Έχουν μπει κάτι τζιτζίκια μέσα του. Τι εννοείτε τζιτζίκια; Ακούω έναν ήχο σαν αυτό που κάνουν τα φτερά των τζιτζικιών. Εξαιρετικά, μείνετε εκεί που είστε και έρχομαι. Στο μεταξύ παίρνω τηλέφωνο τον Κώστα για να τον προετοιμάσω για τη λυπητερή. Έρχεται κι αυτός, καταφθάνει και η οδική. Ανεβάζουμε πάνω το αυτοκίνητο, μπαίνουμε και μεις στο φορτηγό...

Φιλία

Στις Ιούν 11, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Πέντε αγόρια μοιράζονται δύο ξαπλώστρες τέρμα πίσω. Είναι δεν είναι δεκατεσσάρων χρονών. Ο ένας από αυτούς τσουπωτούλης. Όμορφο αγόρι. Με μαγιό τιρκουάζ με ψαράκια, κοντομάνικη μπλούζα, γυαλιά ηλίου και καπέλο φορεμένο ανάποδα. Δεν θέλει να μπει στη θάλασσα, και ο ήλιος καίει. Οι φίλοι του τον παρακαλάνε. Έλα ρε μαλάκα, πάμε να μπούμε! Τι ντρέπεσαι; Όχι, δεν μπαίνω, κάνει αυτός με σκυμμένο το κεφάλι μπροστά στο κινητό του. Καλά, λέει κάποιος. Μπείτε εσείς, ρε μαλάκες, και ‘γω θα κάτσω εδώ να του κάνω παρέα μέχρι να ‘ρθειτε. Γιατί δεν μπαίνεις, ρε μαλάκα; τον ξαναρωτάει τώρα που έμειναν οι δυο τους. Ντρέπομαι. Τι ντρέπεσαι ρε; Οι άλλοι με τα σώματα ακούνε γιο μεν. Και οι γιο μεν είναι σαν και ‘σένα. Λάτρεψα. Αυτό θα πει φιλία.       Ελένη...

Διδακτικό σενάριο βιωματικού εργαστηρίου Δημιουργικής Γραφής

Στις Ιούν 7, 2018 στην κατηγορία ανακοινώσεις | χωρίς σχόλια

Στις 28-29 Απριλίου 2018 πραγματοποιήθηκε στο Ίδρυμα Ευγενίδου στην Αθήνα το 5ο Πανελλήνιο Συνέδριο του Νέου Παιδαγωγού. Στόχοι του Συνεδρίου ήταν η παρουσίαση σύγχρονων προσεγγίσεων στην εκπαιδευτική πράξη, η ευαισθητοποίηση των εκπαιδευτικών σε θέματα διδακτικής μεθοδολογίας κι εναλλακτικών προσεγγίσεων, η ανταλλαγή εμπειρίας και γνώσης από μάχιμους εκπαιδευτικούς, καθώς και ο γόνιμος προβληματισμός και ο δημιουργικός εκπαιδευτικός διάλογος. Ο τόμος των πρακτικών του Συνεδρίου εκδόθηκε και είναι διαθέσιμος στον παρακάτω σύνδεσμο: http://neospaidagogos.gr/Praktika_Synedriou_05_Synedrio_Neo… Την εισήγησή μας με τον κύριο Αλέξανδρο Ακριτόπουλο, Καθηγητή Ελληνικής Λογοτεχνίας με έμφαση στην Παιδική Λογοτεχνία, για ένα διδακτικό σενάριο βιωματικού εργαστηρίου Δημιουργικής Γραφής ενηλίκων στην άτυπη εκπαίδευση θα την βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο στις σελίδες 2641-2648....

#together, τχ. 30ο, Η Ελένη και . . .το παντελόνι με τα κεράσια

Στις Ιούν 5, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Κοίτα να δεις! Σε λίγες μέρες γίνομαι τριάντα και αυτό το τεύχος είναι το τριακοστό. Και αφού συμπίπτουν αυτά τα δύο τριαντάρια, δε θα ΄πρεπε να το γιορτάσουμε από τώρα; Κυρία υπεύθυνη έκδοσης, κύριε γραφίστα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι μην προβληματιστείτε πολύ τι φωτογραφία να βάλετε αυτήν τη φορά στη στήλη μου. Μία τούρτα θα ‘θελα! Από εκείνες τις ψηλές με τα πολλά πατώματα και σχέδια με ζαχαρόπαστα, που ποτέ κανείς δε θα σκεφτεί να μου πάρει για δώρο, γιατί θα τη φάω όλη μόνη μου-τέτοια μοναχοφάα είμαι. Και γιατί με τα ίδια λεφτά μπορεί να μου πάρει κάτι άλλο. Ας πούμε ένα παντελόνι-ναι, σε σένα μιλάω, καλά το κατάλαβες. Μη μου πάρεις τούρτα, πάρε μου το παντελόνι εκείνο με τα κεράσια που είδαμε ψες στη βιτρίνα καθώς περνούσαμε με το αυτοκίνητο, θυμάσαι; Και είπα αχ, τι ωραίο, δε θα μου πήγαινε πάρα πολύ; Και αφού με το δώρο τα κανόνισα, ησύχασα! Μου ΄φυγε ένα βάρος από πάνω μου....

Μικρό καλοκαίρι

Στις Ιούν 2, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Ξεκινήσαμε Σάββατο πρωί.   Πρώτη στάση στη Μονεμβασιά. Περπατήσαμε στην καστροπολιτεία και χαϊδέψαμε τους τοίχους των σπιτιών. Σταθήκαμε για λίγο. Μια κάμαρη παρέα με μια φραγκοσυκιά και μια βουκαμβίλια . . .Ύστερα κατεβήκαμε στη θάλασσα. Κάτι μας τραβούσε. Την καστροπολιτεία την είχαμε δει κι άλλη φορά. Είχαμε ιδρώσει από το περπάτημα. Πετάξαμε τα ρούχα και βουτήξαμε. Και σαν από θαύμα θες, δίπλα μας μια χελώνα καρέτα καρέτα. Κολυμπούσε στα ρηχά και πότε πότε έβγαζε το κεφάλι της να πάρει μια ανάσα. Και μετά πάλι κολυμπούσε. Πέρυσι στη Ζάκυνθο είχαμε κάνει ολόκληρη κρουαζιέρα για να πετύχουμε μια χελώνα. Και αυτήν εδώ εμφανίστηκε μπροστά μας. Και καθόλου δε φοβότανε. Πόσο όμορφη! Δεν χορταίναμε να την κοιτάμε. Μήπως είναι άρρωστη; Μήπως είναι πληγωμένη; Πώς βρέθηκε εδώ; Πήραμε τηλέφωνο τον «Αρχέλων». Κολυμπάμε με μια χελώνα! Είναι φυσιολογικό, τον ρώτησαμε; Και μας είπε να την...