Google PlusFacebookTwitter

Δεύτερο μάθημα σκι

Στις Φεβ 13, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Δεύτερο μάθημα σκι άνευ διδασκάλου. Και θα μου πείτε* πώς γίνεται να είναι μάθημα, αφού δεν πήρες δάσκαλο; Κι όμως μάθημα ήταν, γιατί την πρώτη ώρα την αφιέρωσα στο φοράω το πέδιλο και περπατάω μια με το δεξί, μια με το αριστερό και μια και με τα δυο. Ανέβηκα τον ανήφορο και πλάγια και σαν πιγκουίνος. Ζέστανα το σώμα μου με μερικά καθίσματα και με μερικές βόλτες κουβαλώντας τα σκι κι ύστερα προπονήθηκα στις πτώσεις. Έκανα ότι πέφτω για να με πείσω ότι δεν πονάει και ότι δεν τρέχει τίποτα. Υπάρχει ένα σοβαρό θέμα με το πώς αντιλαμβάνομαι το σκι. Το έχω συνδέσει με το σπασμένο πόδι/χέρι κι αυτό με πάει εξαιρετικά πίσω. Βέβαια, και η ηλικία που αποφάσισα να δοκιμάσω να κάνω σκι είναι ένας ακόμη αρνητικός παράγοντας. Βλέπω τα πεντάχρονα και τα θαυμάζω. Πραγματικά, δεν καταλαβαίνουν τίποτα! Κι αφού πέρασαν δύο ώρες χωρίς να με έχω πείσει να τσουλήσω, πήγα στο σαλέ για να κάνω ένα διάλειμμα....

Η Κανέλλα και οι τρεις πολύχρωμες κλωστές

Στις Φεβ 10, 2019 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε σε μια άγνωστη χώρα, κάπου πιο πίσω από τον ζαχαρένιο καταρράκτη και τα ανθισμένα ρόδα, ο Βασιλιάς Κατσούφης. Ο Κατσούφης, λοιπόν που λέτε, ήταν πολύ άπληστος και ήθελε να έχει τα πάντα δικά του στο Βασίλειο και για αυτόν τον λόγο είχε βγάλει πολύ αυστηρούς νόμους. Τα παιδιά είχαν σταματήσει να γελάνε, το παιχνίδι είχε θεωρηθεί παράνομο, τα χρώματα είχαν απαγορευτεί και όποιον έπιαναν να ακούει μουσική τον έκλειναν στα μπουντρούμια των φυλακών. Η άγνωστη χώρα βυθίστηκε στη μαυρίλα, οι καταρράκτες στέρεψαν και τα ρόδα μαράθηκαν. Αυτή όμως είναι και η ιστορία ενός μικρού κοριτσιού, της Κανέλλας. Ενός κοριτσιού με τόσες πολλές φακίδες σαν μικροσκοπικά καφετί αστέρια, που φώτιζαν το πρόσωπό της. Η Κανέλλα βοηθούσε την γιαγιά της, που ήταν ράφτρα του Βασιλιά. Κάθε μέρα έραβε μαύρα ρούχα για τον Βασιλιά. Όσο πιο μαύρα τόσο το καλύτερο! Η γιαγιά της συνήθιζε να...

Parts Patras Arts, Παραμύθια, βότανα και ξόρκια, Βιωματικό Εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής για ενήλικες, Σάββατο, 09 Φεβρουαρίου 2019

Στις Φεβ 10, 2019 στην κατηγορία galleRies | χωρίς σχόλια

Το Σάββατο 09 Φεβρουαρίου 2019 και ώρα 17:30-20:30 πραγματοποιήθηκε στο Parts Patras Arts το Βιωματικό Εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής με θέμα «Παραμύθια, βότανα και ξόρκια!». Το απόγευμα αυτό διαβάσαμε παραμύθια με δημιουργήματα της λαϊκής παράδοσης και φαντασίας, βρήκα Διαβάστε Περισσότερα

Ο Μαυριτανός πρίγκιπας και η πεντάμορφη κοπέλα

Στις Φεβ 7, 2019 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

Ο καιρός των Αράβων στην Ανδαλουσία διήρκεσε περίπου τέσσερις αιώνες από τον 8ο ως τον 12ο αι. μ.Χ. και της κληροδότησε μεγάλο μέρος του σημερινού αρχιτεκτονικού της πλούτου – τόσο υπέροχου, μαγευτικού και παραμυθένιου που σε συνεπαίρνει στον κόσμο των παραμυθιών!   Τι να πει κανείς για την Ανδαλουσία; Η τσιγγάνα καρδιά της Ισπανίας! Με τους κιθαρωδούς της και τα φλαμένγκο της. Τα αραβικά της κάστρα – πρώην παλάτια. Με τους δροσερούς, καταπράσινους κήπους τους και τα τρεχούμενα νερά τους, με τους δρόμους των λουλουδιών και τις εσωτερικές αυλές σε όλα ανεξαιρέτως τα παραδοσιακά τους κτίσματα-δείγμα αραβικής αρχιτεκτονικής, μαγεία αλλοτινών χρόνων. Περπατάς στα σοκάκια των λουλουδιών, της παλιάς Κόρντοβας – δίπλα στον Γκουανταλκιβίρ – και νομίζεις πως έρχεται στ’ αυτιά σου το κάλεσμα του Μοεζίνη από το αραβικό τέμενος. Μεθκίτα…Μακρόσυρτο και...

Οι δυο γειτόνοι

Στις Φεβ 5, 2019 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Καλημέρα, καλησπέρα κι αρχή του παραμυθιού. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δυο γειτόνοι και δεν είχαν καμιά δουλειά στο χωριό τους. Συνεννοήθηκαν λοιπόν, να μαζέψουν τα λιγοστά τους πράματα και να πάνε από χωριό σε χωριό να τα πουλήσουν. Τα μαζεύουν, τα φορτώνουν σ’ ένα κάρο και ξεκινάνε. Στο υπόλοιπο χωριό λένε· θα φύγουμε, μα θα γυρίσουμε με τις τσέπες γεμάτες! Περνάνε απ’ το ένα χωριό δεν πουλάνε τίποτα, περνάνε απ’ το διπλανό πάλι τίποτα. Προχωράνε, προχωράνε, κανένα χωριό δεν ήταν στα κοντά. Ο δρόμος ήταν μακρύς κι είχε αρχίσει να νυχτώνει. Τι να κάνουν; Σταματάνε μες τη μέση του δάσους. Ανάβουν φωτιά, τρώνε λίγο ξερό ψωμί, που είχαν πάρει μαζί τους, πίνουν και νερό για να μην τους κάτσει στο λαιμό και πέφτουνε να κοιμηθούνε κι οι δυο. Κουρασμένοι όπως ήταν οι δυο γειτόνοι, δεν άκουσαν τους κλέφτες. Άμα ξημέρωσε, σηκώθηκαν. Και τι να δουν; Τα πράματά τους έλειπαν απ’ το κάρο. Τώρα τι...