Google PlusFacebookTwitter

Τα περιστέρια της πλατείας

Στις Σεπ 23, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

    Βρήκαμε και ‘μεις μέρα να ταΐσουμε τα περιστέρια. Είχαμε ένα κιλό ψωμί, που μπαγιάτεψε. Το κόψαμε σε μικρά κομματάκια, σαν κρουτόν έτοιμα για σαλάτα. Τα βάλαμε σε μια χαρτοσακούλα και ξεκινήσαμε για την πλατεία. Είναι καταπληκτικό. Ρίχνεις λίγο κρουτόν και βζζζζνν πετάνε πάνε από το κεφάλι σου. Σε λίγα δευτερόλεπτα τα περιστέρια καταφθάνουν από κάθε κτίριο που βρίσκεται γύρω γυρω. Μερικά πιο κοσμικά, κάθονται στα κεφάλια των αγαλμάτων από τα δύο σιντριβάνια της πλατείας, και αυτά ομολογουμένως είναι τα πιο τυχερά. Καμιά φορά φοβάμαι μήπως τους ξεφύγει καμιά κουτσουλιά και γλιστρήσει πάνω μου σαν αυγό μελάτο ή μήπως το ράμφος τους χτυπήσει πάνω στην πλάτη μου καθώς τρέχουν να προλάβουν. Έχω έτοιμη και την ατάκα που θα τους πω. Εμένα, βρε που σας ταΐζω; Και κείνα μονάχα θα πεταρίσουν. Χθες όμως, είχαν εξαφανιστεί. Φαντάζομαι ότι άλλα θα πήγαν στην πορεία, άλλα θα...

Της σαρδέλας έγινε!

Στις Σεπ 22, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Έκπληκτοι μείναμε σήμερα το πρωί, όταν πήγαμε για μπάνιο. Δεν προλάβαμε να κατεβούμε απ’ το αμάξι και είδαμε κόσμο πολύ συγκεντρωμένο στην παραλία. Καταστηματάρχες, άνθρωποι μεγάλης ηλικίας και νεαρά παιδιά συζητούσαν για κάτι φανερά προβληματισμένοι. Πήγαμε και μείς κοντά τους. Και είδαμε τη θάλασσα και την ακτή να είναι γεμάτη από φρέσκες, φρεσκότατες, αλλά νεκρές σαρδέλες. Ανάμεσα τους επέπλεε και ένα μεγάλο ψάρι σαν χέλι, αλλά στο χοντρό του, που περισσότερο έμοιαζε με δράκο. Το βγάλαμε έξω και το θαυμάσαμε. Με σκούντηξε μια κοπέλα δίπλα μου και μου είπε: «Άντε να το δεις αυτό, όταν κολυμπάς!» Συμφώνησα. Μανούλα μου! Έπειτα, τηλεφωνήσαμε στο λιμενικό για να ανεφέρουμε τι γίνεται στην περιοχή. Μας είπε ότι είτε τα έφερε ο Βοριάς είτε -και το πιο πιθανό είναι αυτό-ότι κάποιο γρι γρι δεν κατάφερε να τραβήξει το δίχτυ. Όπως και να ‘χει κρίμα στον ψαρά, που έχασε μια τόσο...

Είναι μια γυναίκα . . .

Στις Σεπ 21, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Είναι μια γυναίκα -γραφική μάλλον φιγούρα- της γειτονιάς, της πόλης, του κόσμου όλου. Συνήθως την πετυχαίνω στο σούπερ μάρκετ μπροστά από το ψυγείο με τα σαλάμια και τα κασέρια. Κάνει να διαλέξει τι θα πάρει και την ακούω να μαλώνει τον εαυτό της φωναχτά. Ότι δε μαγειρεύει καλά, ότι ξοδεύει πολλά, ότι δεν προσέχει, ότι είναι κούτσουρο, ότι μιλάει πολύ, ότι δεν ξέρει να κάνει τίποτα και άλλα τέτοια απαξιωτικά. Μάλλον της τα έλεγαν όταν ήταν μικρή και τώρα τα επαναλαμβάνει σαν από ρουτίνα. Μπορεί και να τα έχει πιστέψει. Και αυτό είναι το χειρότερο απ΄ όλα. Μια άλλη φορά, ενώ δεν το περίμενα, μιας και την είχα συνδυάσει με το σούπερ μάρκετ, την πέτυχα στη στάση του προαστιακού. Το τρένο θα ‘φευγε κι αυτήν καθόταν απ΄ έξω και μάλωνε πάλι τον εαυτό της. Ότι είναι γυναίκα και ότι οι γυναίκες είναι πουτάνες και σκέφτονται μόνο τα λεφτά. Ο οδηγός την ήξερε και περίμενε μέχρι να...

Καλή σχολική χρονιά!

Στις Σεπ 13, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Προβλέπω ότι φέτος θα είναι άλλη μια δύσκολη χρονιά, ακόμα πιο δύσκολη από την περσινή και ακόμα δυσκολότερη από την προηγούμενη και απ΄ όλες τις άλλες που πέρασαν. Δεν ξέρουμε τι να (πρωτό)διδάξουμε. Στο Γυμνάσιο από τότε που καταργήθηκαν οι εξετάσεις των Αρχαίων, καλούμαστε να διδάξουμε την ύλη και να λύσουμε τις ασκήσεις, ενώ την ίδια διδακτική ώρα να ασχοληθούμε και με τα υπόλοιπα μαθήματα όπως με τη γλώσσα, τα αρχαία από μετάφραση, τη λογοτεχνία. Πόσα λεπτά μπορούμε να αφιερώσουμε στο καθένα, έτσι ώστε να νιώσουμε ότι έγιναν έστω και μερικώς κατανοητά όλα αυτά; Στο Λύκειο οι μαθητές που θέλουν να ακολουθήσουν τις Ανθρωπιστικές Σπουδές έρχονται με περισσότερα κενά στα Αρχαία. Τους πρώτους μήνες πρέπει να ασχοληθούμε με την εκμάθηση της κλίσης των χρόνων, των εγκλίσεων και των φωνών και στη συνέχεια με τα υπόλοιπα γραμματικά και συντακτικά φαινόμενα. Άρα, ανατρέχουμε στην...

#together, τχ. 31ο, Η Ελένη και . . .τα μάτια της

Στις Ιούλ 31, 2018 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

    Ήταν να μην πάρω την απόφαση να κάνω λέιζερ. Κλείνω ραντεβού και τονίζω: «Έρχομαι για λέιζερ!». Έτσι, αποφασιστικά. Τέρμα. Να πετάξω επιτέλους, φακούς και γυαλιά. Έρχεται η μέρα, πάω στον γιατρό. Πότε μπορούμε να κάνουμε λέιζερ; μπαίνω κατευθείαν στο ψητό. Κάτσε να σε δω, μου κάνει. Με βλέπει, κάνουμε και κάτι επιπλέον εξετάσεις. Δεν τα βλέπω καλά τα πράματα μάτια μου, μου λέει. Δώσε μου λίγο χρόνο να βγουν τα αποτελέσματα. Τον πρήζω στα τηλέφωνα. Πότε και πότε. Στο μεταξύ το ‘χω ανακοινώσει σε όλον τον κόσμο απ’ την χαρά μου ότι θα κάνω λέιζερ, ότι θα βρω το φως μου.  Βγαίνουν τα αποτελέσματα, πηγαίνω πάλι απ΄ το ιατρείο. Το μάτια μου είναι πολύ χοντρά. Έλεος, ρε φίλε, μέχρι και τα μάτια μου είναι χοντρά, τα τόσο δα σχιστά ματάκια. Το λέιζερ δεν πιάνει. Άσε που έχω λίγα και μεγάλα κύτταρα, που αν μεγαλώσουν, θα γκαβοθώ κι άλλο. Ούτε μεμβράνη μου συνιστά, γιατί αν κάτι...