Google PlusFacebookTwitter

Η Αποκριά στην Κοζάνη

Στις Φεβ 23, 2020 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Μεγάλη Αποκριά. Ο φίλος μας είχε έρθει πρώτη φορά στην Κοζάνη. Δεν ενθουσιάστηκε πολύ με την πόλη. Δεν έβρισκε κάτι όμορφο πάνω της. Ίσως μόνο ότι ήταν μικρή και όλες οι αποστάσεις του φαινόντουσαν κοντινές. Η παρέλαση του άρεσε. Βέβαια, την περίμενε πιο εντυπωσιακή και ίσως περισσότερο σύγχρονη.Στο δρόμο έβλεπε πεταμένα πλαστικά ποτήρια. Δεν του έκανε η καρδιά να πιει. Οι περισσότεροι γύρω του ήταν εύθυμοι. Και γι΄ αυτό κυρίως ευθυνόταν το ποτό. -Είναι πάντα έτσι; ρώτησε Όχι. Αλλά σίγουρα ψάχνουν ευκαιρία για να πιουν. Σ΄ αυτήν την πόλη-αν μείνεις πολύ- γίνεσαι αλκοολικός, θες δεν θες. Επίσης, σ΄ αυτήν την πόλη αν πετύχεις παλιό και πωρωμένο Κοζανίτη, θα σου πει πως όλον τον χρόνο σκέφτεται τις Απόκριες. Μόνο κρασί και μπρε μπρε. Είναι κομμάτι της παράδοσης, του εξήγησαν. -Α, μάλιστα! Και τι πάει να πει κομμάτι; Και τον έκαναν βόλτα στους φανούς. Κάθε φανός έχει κόντρα με τους άλλους....

Εποχική γρίπη

Στις Φεβ 21, 2020 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Αισθάνομαι ότι αρρωσταίνω. Ξέρετε αυτόν τον πόνο στην πλάτη, το συνάχι που κλώθεται, ο λαιμός που γαργαλάει, τα μάτια που δακρύζουν… Από την Κυριακή προσπαθώ να βάλω φρένο. Πρωί βράδυ πίνω από μια σταγόνα πρόπολη και είναι λες και κατεβάζω ένα ρακί σφηνάκι. Τρώω τουλάχιστον τρία φρούτα την ημέρα, μια κουταλιά γύρη και συνεχίζω τις δραστηριότητές μου σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Επιμένει η αρρώστια να βγει και γω δεν τη θέλω! Βγήκα το μεσημέρι να τσικνίσω και είπα πάνω στην κουβέντα: -Αχ, και να ήμουνα στο σπίτι! Θα έβαζα το θερμαινόμενο υπόστρωμα, θα έφτιαχνα και μια κούπα κακάο και θα έμενα εκεί. Και η παρέα συμφώνησε. Ωραία ιδέα, μου ΄πε! Κι ύστερα ανοίξαμε τα άλμπουμ τα κρυφά και βλέπαμε φωτογραφίες απ’ τα παλιά. Νομίζω ότι δεν αντέχω να βγω στις Αποκριές. Έκανα εντριβή με φωτιστικό οινόπνευμα. Είναι το τελευταίο μου όπλο. Ανυπομονώ να δω πώς θα ξυπνήσω αύριο…...

Όπου μας πάει

Στις Φεβ 19, 2020 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

  Σκέφτομαι να πάω κομμωτήριο. Πρωί, απόγευμα ξέρω γω, όποτε μπορεί η κομμωτήρια-δεν θέλω να πιστέψω στο σενάριο ότι δεν θα έχει κενό! Θα την ρωτήσω. Ίσως τα κουρέψω ή ίσως απλά τα χτενίσω. Δεν ξέρω, θα αποφασίσω εκείνη τη στιγμή. Είναι μέρες τώρα που σκέφτομαι ότι πρέπει κάτι να κάνω με τα μαλλιά μου. Βασικά θέλω να τα φέρω σε ένα επιθυμητό καρέ. Το ιδανικό για μένα έπειτα, θα ήταν να βγω με τις φίλες μου για μερικά ποτήρια κρασί και να συζητήσουμε. Ένεκα τoυ Αγίου Βαλεντίνου. Είναι ωραίο να κάνει την πρώτη κίνηση η γυναίκα ή να το αφήνει παραδοσιακά στον άντρα; Ή μήπως είναι ο ρόλος της τέτοιος που πρέπει να το δείχνει πάντα έμμεσα και να αφήνει τα πράγματα να εξελιχθούν κατά πώς θέλει η άλλη πλευρά; Δηλαδή, θέλω να πω μήπως είναι φρόνιμο η γυναίκα να δημιουργεί το κατάλληλο έδαφος και πάνω σε αυτό ο άντρας να πατήσει, εάν το επιθυμεί; Για παράδειγμα, έστω ότι μία γυναίκα...

Ο Μάγος ο Παραμυθάς στη Λιλιπούπολη

Στις Φεβ 18, 2020 στην κατηγορία ιστοΡίες | χωρίς σχόλια

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μία πόλη μικρή, τόσα δα μικρούλα. Και οι κάτοικοί της κι αυτοί μικρούληδες ήταν. Μια σταλιά ανθρωπάκια. Την πόλη αυτή, τη μικρούλα πόλη, την έλεγαν Λιλιπούπολη. Βρισκόταν πολύ μακριά από εδώ. Ήταν γκρίζα και συννεφιασμένη. Άλλον καιρό δεν έκανε εκεί, παρά μόνο συννεφιά. Άλλο χρώμα δεν υπήρχε εκεί, παρά μόνο το γκρίζο. Και οι κάτοικοί της ήταν τόσο στεναχωρημένοι! Ήθελαν μια μέρα ο ήλιος να λάμψει πάνω από την πόλη τους και οι τοίχοι των σπιτιών να βαφούν με χρώματα· κόκκινο, μπλε, κίτρινο, πράσινο, πορτοκαλί… Πώς θα το κατάφερναν αυτό δεν ήξεραν! Κάθε μέρα έβγαιναν στα μπαλκόνια και τις αυλές τους, κοιτούσαν τον γκρίζο ουρανό και παρακαλούσαν: Βρέξε ουρανέ, βρέξε να πέσει η βροχή να ξεπλύνει την πόλη μας, κι ύστερα να βγει το ουράνιο τόξο και με τα χρώματά του να βάψει τους τοίχους μας! Βρέξε ουρανέ, βρέξε! Κι ύστερα να βγει ο ήλιος να χαρούμε…...

Η μάγισσα και τα κόκκινα γάντια

Στις Φεβ 18, 2020 στην κατηγορία Φιλοξενούμενοι | χωρίς σχόλια

    Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα μικρό αγρόκτημα κοντά στο ποτάμι, υπήρχε ένα μεγάλο και όμορφο σπίτι που ήταν φτιαγμένο με τούβλα. Είχε μεγάλη αυλή με ζωάκια και πανέμορφα λουλουδάκια. Μέσα σε αυτό το σπίτι ζούσε μια κακιά γυναίκα, η οποία ήτανε μάγισσα! Κάθε μέρα φορούσε ένα μεγάλο μαγικό καπέλο και κρατούσε ένα κίτρινο ραβδί. Όταν κουνούσε αυτό το κίτρινο ραβδί και έλεγε άμπρα κατάμπρα, εμφανιζόταν ένας πράσινος δράκος ντυμένος αστροναύτης. Αυτός ο δράκος κάθε βράδυ τη βοηθούσε να κοιμηθεί ήρεμα και να μην κάνει κακές πράξεις, λέγοντάς της όμορφα λόγια και όμορφες ιδέες. Το πρωί, όμως  όταν ξυπνούσε η κακιά μάγισσα πάλι έκανε κακές πράξεις. Έτσι, λοιπόν ο δράκος προσπάθησε να βρει μία λύση. Γι΄αυτό έφερε μαζί του ένα κουτί που είχε μέσα μία κόκκινη κλωστή. Κάθε βράδυ ο δράκος και η μάγισσα έπλεκαν, ώσπου έφτιαξαν ένα όμορφο ζευγάρι κόκκινα γάντια. Με αυτά η μάγισσα έκανε...